Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 272/97 Generato dall'IA

Casual visit to a colleague's home breaks the direct duty-to-home route, disqualifying a traffic accident from service-related compensation.

Numero d'incarto II UKN 272/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Stanisław S. against a lower court's denial of service-related accident compensation. The court found that the applicant's journey from duty to home was interrupted by a private visit to a colleague's residence, which was not life-justified. Consequently, the accident occurring after this break was ruled not to be a direct continuation of the duty route, excluding it from statutory coverage. The court rejected the procedural arguments regarding evidence admission, affirming that the factual findings were sufficiently supported by the existing record.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej; A break in the direct route from duty to residence caused by a private visit, even if the journey is later continued, invalidates the claim for service-related accident compensation.

Parole chiave

Generato dall'IA
service-related accident compensation direct duty route private visit interruption life-justified break police officer benefits casual visit disqualification KPC cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej
czynności związanych z obowiązkami służbowymi (art. 2 ust.
art. 232 KPC
przepisów postępowania w szczególności art. 232 KPC przez zaniechanie dopuszczenia dowodów z dokumentacji leczenia...
art. 393 § 2 KPC
W tym stanie rzeczy, skoro kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 39312 KPC.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 25 września 1997 r.

II UKN 272/97

Nie jest uzasadnioną życiowo przerwą w drodze z miejsca wykonywania

czynności związanych z obowiązkami służbowymi (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z

dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej (Dz. U . Nr

53, poz. 345 ze zm.) do miejsca zamieszkania policjanta przerwa spowodowana

złożeniem przez niego wizyty towarzyskiej, chociażby droga ta była następnie

kontynuowana.

Przewodniczący SSN: Andrzej Kijowski, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 września 1997 r. sprawy z powództwa Stanisława S. przeciwko Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. o uznanie zdarzenia za wypadek w drodze z pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 26 marca

1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 1996 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku oddalił odwołanie wnioskodawcy Stanisława S.

od decyzji Komendy Wojewódzkiej Policji w S. z dnia 1 lutego 1996 r. odmawiającej

przyznania mu jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku w drodze ze służby

do domu w dniu 22 stycznia 1994 r., po ustaleniu następującego stanu faktycznego.

Wnioskodawca po zakończeniu służby w dniu 22 stycznia 1994 r. około godziny 16 00

udał się do mieszkania Jacka J. z prywatną wizytą, przerywając tym samym drogę z

miejsca odbywania służby. Wypadkowi uległ po upływie ponad godziny od zakończenia służby, a więc droga ta nadto nie była bezpośrednia, a przerwa nie była życiowo

uzasadniona.

Wobec apelacji wnioskodawcy kwestionującej te ustalenia i twierdzącej, że do

wypadku doszło bezpośrednio po zakończeniu służby w czasie odwożenia go do domu przez Jacka J., Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 marca 1997 r.

oddalił ją, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca i zarzucając "naruszenie

przepisów postępowania w szczególności art. 232 KPC przez zaniechanie dopuszczenia dowodów z dokumentacji leczenia... oraz pominięcie dowodu z przesłuchania

świadka Jacka J.", wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Zdaniem kasacji nieuzupełnienie postępowania dowodowego, doprowadziło do wydania orzeczenia w sprawie nie wyjaśnionej dostatecznie do rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stan faktyczny sprawy ustalony został na podstawie dokumentacji zebranej w

toku postępowania powypadkowego oraz na podstawie dowodów przeprowadzonych

przez Sąd Wojewódzki w czasie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Wnioskodawca w dniu zdarzenia (22 stycznia 1994 r.) pełnił służbę w godzinach 600 - 1400, a po jej zakończeniu udał się do mieszkania swego kolegi Jacka J.

przy ulicy R. w S. Około godziny 1700 wyszedł od kolegi idąc w kierunku swego miejsca zamieszkania. Przy ulicy Ð. ponownie spotkał się z Jackiem J. i jadąc jego samochodem uczestniczył w wypadku drogowym doznając złamania panewki biodra

prawego z centralnym zwichnięciem kości udowej, złamania prawej kości biodrowej

oraz stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu.

W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wypadek wydarzył się po opuszczeniu mieszkania kolegi, u którego wnioskodawca przebywał z prywatną wizytą. Sąd Wojewódzki, ustalając powyższy stan faktyczny, oparł się na zeznaniach wnioskodawcy, Jacka J. oraz H.S., złożonych w postępowaniu powypadkowym, na orzeczeniach Komisji Powypadkowej i Odwoławczej

Komisji Powypadkowej, a także na materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy

karnej Sądu Rejonowego w S. [...]. Stanowisko swoje Sąd należycie uzasadnił, stąd

nie może być skutecznie zakwestionowany pogląd Sądu Apelacyjnego, iż niezasadny jest wniosek apelacyjny o dopuszczenie dowodu z ponownych zeznań Jacka

J., gdyż dowód ten nie może "potwierdzić braku pobytu Stanisława S. w mieszkaniu

świadka". Prowadzi to do konkluzji, że wnioskodawca przerwał drogę ze służby do

domu, a przerwa ta nie była życiowo uzasadniona, a więc nie zachodzą przesłanki do

uznania zdarzenia za wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby w Policji

w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach

przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w

Milicji Obywatelskiej (Dz. U . Nr 53, poz. 345 ze zm.).

Definiując wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby, powołany

przepis art. 2 określa go jako nagłe zdarzenie, wywołane przyczyną zewnętrzną,

które zaszło podczas lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych albo

poleceń przełożonych, działaniem w interesie służby nawet bez polecenia przełożonych, czy też w związku z odbywaniem bezpośredniej drogi do miejsca i z miejsca

wykonywania czynności związanych z obowiązkami służbowymi. "Bezpośrednia droga" oznacza drogę między siedzibą jednostki służbowej lub miejscem wykonywania

czynności służbowych a miejscem zamieszkania policjanta, przy czym dla uznania

bezpośredniości tej drogi, wyłączona jest jakakolwiek przerwa w niej dla załatwienia

prywatnych interesów, nawet gdy następnie droga ta jest kontynuowana. W sytuacji

więc, gdy po zakończonej służbie funkcjonariusz Policji udaje się z prywatną wizytą

do kolegi, a następnie wraca do domu, nie można mówić o odbywaniu bezpośredniej

drogi z miejsca wykonywania czynności, co wyłącza możliwość uznania zdarzenia za

wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby.

Przytoczenie tych okoliczności wydaje się konieczne mimo podniesionego w

kasacji zarzutu naruszenia jedynie art. 232 KPC, skoro zarzut ten zmierza do wykazania, że pominięcie dowodu z dokumentacji leczenia wnioskodawcy, doprowadziło

do błędu w ustaleniach faktycznych. Rozumowania tego podzielić się nie da. Sądy

należycie zebrały i oceniły zebrany w sprawie materiał, a kasacja w swej istocie polemizuje jedynie z wnioskami, jakie zostały z materiału tego wyciągnięte.

W tym stanie rzeczy, skoro kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 39312 KPC.