Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 271/97 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation, ruling that evidence must be sufficient to resolve the case.

Numero d'incarto II UKN 271/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed Feliksa K.'s cassation appeal against the Social Insurance Institution's denial of a war veteran's disability pension. The applicant argued that the lower court failed to admit witness testimonies and new expert opinions regarding her health after leaving a transit camp, claiming this violated procedural rights. The court held that the disputed facts were already sufficiently clarified by existing records and seven expert opinions, making additional evidence unnecessary under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 217 § 1, 2 KPC; Art. 227, 232, 233 KPC: The court is not obligated to admit all requested evidence if the disputed circumstances are already sufficiently clarified, and parties bear the duty to present relevant evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
disability pension war veterans civil procedure code evidence admissibility sufficiently clarified facts cassation appeal expert opinions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin
art. 217 § 1 i 2 KPC
227 i 232 KPC, przez pominięcie dowodu z zeznań świadków oraz nowej opinii biegłych, art. 217 § 1 i 2 KPC
art. 227 KPC
art. 227 i 232 KPC, przez pominięcie dowodu z zeznań świadków oraz nowej opinii biegłych, art.
art. 232 KPC
wprost żadne powinności sądu. Art. 232 KPC w zd. 1 nakłada na strony procesowe
art. 233 KPC
opinii siedmiu biegłych specjalizacji lekarskich właściwych z punktu widzenia schorzeń rozpoznanych u Feliksy K., rozważając je wszechstronnie i oceniając w granicach swobody wyznaczonych w art. 233 KPC.
art. 393 § 12 KPC

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 25 września 1997 r.

II UKN 271/97

Granicę obowiązku prowadzenia przez sąd postępowania dowodowego

wyznacza, podlegająca kontroli instancyjnej, ocena czy dostatecznie wyjaśniono sporne okoliczności sprawy.

Przewodniczący SSN: Andrzej Kijowski, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar,

Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 września 1997 r. sprawy z wniosku

Feliksy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G. o rentę

inwalidy wojennego, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 18 lutego 1997 r.

[...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z

dnia 12 grudnia 1996 r. [...] oddalił odwołanie Feliksy K. od decyzji wydanej przez

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w G. w dniu 22 sierpnia 1996 r., odmawiającej przyznania renty inwalidzkiej na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja

1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity

tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.). Sąd ustalił, że odwołująca się jest inwalidką I grupy. Od 10 maja 1941 r. przebywała, około miesiąca, w obozie przejściowym „S.” w T. Następnie, na okres dwóch tygodni osadzona została w obozie w º.,

skąd wywieziono ją na roboty przymusowe do W. w Niemczech. Pracowała tam w

majątku M. na plantacji winorośli do zakończenia wojny. Inwalidztwo [...], nie ma

związku z pobytem w obozie.

W apelacji od tego wyroku Feliksa K. podnosząc zarzuty niewyjaśnienia

wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenia art. art. 3, 6, 232, 233, 286 i 290 § 1 KPC, wniosła o jego uchylenie i przeka-

zanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca twierdziła, że

odmawiając dopuszczenia zgłoszonych przez nią dowodów, a to zeznań świadków

Włodzimierza R. i Marianny B., na okoliczność stanu zdrowia po opuszczeniu obozu

oraz dodatkowej opinii biegłych, Sąd uniemożliwił jej dochodzenia należnych praw i

zarazem nie dopełnił wymogu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Nadto, Sąd dokonał oceny dowodów jednostronnie, na niekorzyść wnioskodawczyni, z pominięciem

jej wyjaśnień.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem

z dnia 18 lutego 1997 r. [...] oddalił apelację. W ocenie Sądu zarzuty Feliksy K. są

bezzasadne. Była ona badana przez biegłych siedmiu specjalności, a to: internistę,

neurologa, psychiatrę, reumatologa, okulistę, laryngologa i urologa. Konkluzja zawarta w ich opinii z 25 października 1996 r. jest zbieżna z treścią orzeczeń komisji do

spraw inwalidztwa i zatrudnienia - obwodowej z 25 lipca 1996 r. oraz wojewódzkiej z

dnia 13 sierpnia 1996 r. Na uzasadnienie wniosku o powołanie nowych biegłych,

zgłoszonego na rozprawie w dniu 12 grudnia 1996 r., skarżąca podała, iż zapomniała

powiedzieć, że się przeziębiła i zapadła na zapalenie płuc. Jednak już uprzednio

wyjaśniła ustnie i opisała w pismach procesowych wszystkie swoje dolegliwości.

Odmowa dopuszczenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność stanu zdrowia po

opuszczeniu obozu była zasadna, albowiem odwołująca się została ze „S.” przewieziona bezpośrednio do obozu w º., a następnie wywieziona na roboty przymusowe.

Wobec tego świadkowie nie mogą mieć wiedzy o stanie zdrowia Feliksy K. po opuszczeniu przez nią „S.”. Nadto, podstawą wydania przez biegłych opinii o stanie zdrowia badanego jest dokumentacja lekarska, a nie zeznania świadków. Między wydaniem opinii biegłych a rozprawą było dość czasu do zgłoszenia wniosków dowodowych. Skarżąca nie zrobiła tego. Była w postępowaniu reprezentowana przez pełnomocnika. Świadomie przewlekała postępowanie. Do opinii biegłych nie zgłosiła

merytorycznych zastrzeżeń, a jedynie polemizowała z ustaleniami co do związku jej

inwalidztwa z pobytem w obozie. Feliksa K. podjęła leczenie z powodu dolegliwości

serca w 1972 r., zapalenia pęcherza moczowego w roku 1981, dolegliwości reumatycznych w 1983 r. Z powodu gruźlicy naciekowej była leczona w G.D. od 2 listopada

1990 r. do 9 stycznia 1991 r. Czas ujawnienia poszczególnych schorzeń, okres przebywania skarżącej w „S.” i pora roku osadzenia potwierdzają trafność ustalenia co do

braku związku jej inwalidztwa z pobytem w obozie.

Feliksa K. wniosła od powyższego wyroku kasację wskazując jako jej pods-

tawę naruszenie przepisów proceduralnych, a to: art. art. 227 i 232 KPC, przez pominięcie dowodu z zeznań świadków oraz nowej opinii biegłych, art. 217 § 1 i 2 KPC

przez odmowę dopuszczenia dowodu zgłoszonego mimo wcześniejszego braku pouczenia ze strony Sądu, a w konsekwencji uznania, że wniosków dowodowych nie

składała wcześniej w celu przewlekania sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje :

Feliksa K., inwalidka I grupy od 1 listopada 1994 r., wnosiła o przyznanie jej

renty inwalidzkiej na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Okolicznością istotną dla

rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy było zatem ustalenie czy jej inwalidztwo pozostaje w związku z miesięcznym pobytem w obozie przejściowym "S.”, gdzie znalazła się w maju 1941 r. po przesiedleniu ze Ð. do D. Sąd okoliczność tę wyjaśnił

dostatecznie, co wynika w sposób nie budzący wątpliwości z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Dopuścił dowody z akt rentowych, zeznań wnioskodawczyni oraz z

opinii siedmiu biegłych specjalizacji lekarskich właściwych z punktu widzenia schorzeń rozpoznanych u Feliksy K., rozważając je wszechstronnie i oceniając w granicach swobody wyznaczonych w art. 233 KPC. Należy przy tym zauważyć, że niektórych ustaleń, jak np. okresu pobytu w obozie „S.” przez maj 1941 r., Sąd dokonał z

korzyścią dla skarżącej. Bowiem z jej oświadczenia oraz z przedłożonego zaświadczenia w uwierzytelnionym tłumaczeniu z języka niemieckiego wynika, że od maja

1941 r. do marca 1945 r. Feliksa K. przebywała w majątku M. i taki okres ma zaliczony do stażu rentowego z tytułu pracy przymusowej. Odmawiając, z podaniem motywów, dopuszczenia zgłoszonych na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie

wyroku, dowodów z opinii dalszych biegłych oraz z zeznań świadków, Sąd II instancji

nie naruszył art. 217 KPC. Zgodnie z § 2 tego przepisu, „sąd pominie środki dowodowe, jeżeli okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione.”

Nie uchybił też Sąd przepisom art. art. 227 i 232 KPC. Według pierwszego z

nich - „Przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie”. Jest to przepis o charakterze raczej definicyjnym, z którego nie wynikają

wprost żadne powinności sądu. Art. 232 KPC w zd. 1 nakłada na strony procesowe

obowiązek wskazywania dowodów ; w zdaniu 2 - uprawnia sąd do dopuszczenia dowodu z urzędu. Z powołanych przepisów, których naruszenie zarzuca Sądowi kasa-

cja nie wynika obowiązek sądu dopuszczenia wszelkich dowodów wnioskowanych

przez strony „aż do zamknięcia rozprawy”. W szczególności nie można żądać prowadzenia postępowania dowodowego tylko dlatego, że strona nie jest zadowolona z

dotychczasowych jego wyników. Ocena Sądu, iż zgłaszane przez Feliksę K. wnioski

dowodowe skierowane były na przedłużenie postępowania, zważywszy ich ciężar dowodowy oraz czas zgłoszenia, a także uwzględniając fakt, że skarżąca występowała

w sprawie z pełnomocnikiem procesowym, jest uprawniona.

Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy, stosownie do treści art.

39312 KPC, orzekł jak w sentencji.