Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 260/97 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for disability pension due to expert opinion lacking clarity on disability degree.

Numero d'incarto II UKN 260/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Minister of Justice's cassation appeal regarding a lower court's denial of a student disability pension. The core issue was that the expert medical opinion failed to definitively state the degree of disability caused by the applicant's worsening vision. Consequently, the court found the lower court erred by not requesting supplementary clarification from the expert witness as required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 § 2 KPC; Art. 63 ust. 1 of the Pensions Act: If an expert opinion raises justified doubts, the court is obligated to request supplementary opinions or obtain additional explanations during the trial.

Parole chiave

Generato dall'IA
disability pension expert opinion medical evidence supplementary clarification student disability civil procedure code justified doubts

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3 § 2 KPC
Z przepisu art. 3 § 2 KPC wynikało, że sąd był obowiązany zażądać od
Art. 63 ust. 1 of the Pensions Act
KPC w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 1996 r. i art. 63 ust. 1 powołanej
Art. 12 ust. 1 of the Act of 1 March 1996 on amending the Civil Procedure Code
ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, a nadto naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej i na podstawie art. 12 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II URN 237/88
1988 r., II URN 237/88 (OSNCP 1990 z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 18 września 1997 r.

II UKN 260/97

Z przepisu art. 3 § 2 KPC wynikało, że sąd był obowiązany zażądać od

biegłego opinii uzupełniającej lub uzyskać od niego dodatkowe wyjaśnienia na

rozprawie, jeżeli prezentowana opinia budziła uzasadnione wątpliwości.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka,

Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 września 1997 r. sprawy z wniosku

Mariusza L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę

inwalidzką uczniowską, na skutek kasacji Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 14

listopada 1995 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi WojewódzkiemuSądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Minister Sprawiedliwości w kasacji od wyroku Sądu Wojewódzkiego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 14 listopada 1995 r. [...] oddalającego odwołanie ubezpieczonego Mariusza L. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziału w S. z dnia 30 marca 1995 r. [...] odmawiającej Mariuszowi L.

prawa do renty inwalidzkiej na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40 poz. 267 ze zm.)

zarzucił powyższemu wyrokowi rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 3 § 2

KPC w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 1996 r. i art. 63 ust. 1 powołanej

ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, a nadto naruszenie interesu Rzeczypospolitej Polskiej i na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 1996

-2r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu

postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189) wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja jest dopuszczalna, bowiem zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy z

dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń

Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu

układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189) Minister

Sprawiedliwości - Prokurator Generalny może zaskarżyć w drodze kasacji prawomocne

orzeczenie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, wydane przed

dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 1 lipca 1996 r. Zaskarżony wyrok Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 14

listopada 1995 r. [...] oddalający odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w S. z dnia 30 marca 1995 r. kończy postępowanie

w sprawie przyznania Mariuszowi L. prawa do renty inwalidzkiej i stał się prawomocny

wobec nie skorzystania przez strony ze środka odwoławczego w zwykłym trybie.

Zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 3 § 2 KPC jest uzasadniony.

Trafny jest bowiem pogląd Ministra Sprawiedliwości, że zaskarżony wyrok zapadł w

sprawie niedojrzałej do ostatecznego rozstrzygnięcia. Sąd dopuścił wprawdzie dowód z

opinii biegłego okulisty, jednakże opinia tego lekarza budzi uzasadnione wątpliwości.

Stwierdzając u badanego istotne pogorszenie narządu wzroku w okresie uczęszczania

do szkoły biegły przyjmuje, że zostało ono spowodowane przyłączeniem się nowych

schorzeń w postaci zmian zwyrodnieniowych siatkówki i naczyniówki oraz zaniku

nerwów wzrokowych, które ocenia jako poważne i o charakterze stale postępującym.

Nie wypowiada się natomiast, na co słusznie zwraca uwagę Minister Sprawiedliwości, w

sposób kategoryczny, jakiego stopnia inwalidztwo pogorszenie to powoduje.

Stwierdzenie biegłego o „istotnym pogorszeniu w ramach II grupy inwalidów” można

-3bowiem nawet odnieść do wystąpienia innego inwalidztwa drugiej grupy.

Należy podzielić stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że zawarte w opinii

stwierdzenie, iż „orzeczenie WKiZ z 1995 r. jest słuszne i zasadne z okulistycznego

punktu widzenia” jest niezrozumiałe w świetle zebranego materiału dowodowego. Z akt

sprawy wynika bowiem, że Wojewódzka Komisja Lekarska do Spraw Inwalidztwa i

Zatrudnienia [...] w S. wydała w dniu 9 marca 1995 r. dwa orzeczenia [...], a zatem nie

jest jasne, do którego z tych orzeczeń odnosi się powyższe stwierdzenie. Ponadto

żadne z powyższych orzeczeń nie wypowiada się w sposób stanowczy co do daty

powstania u wnioskodawcy inwalidztwa II grupy.

Trafny jest pogląd Ministra Sprawiedliwości, że opinia biegłego okulisty budzi w

tej sytuacji uzasadnione wątpliwości, a zatem Sąd Wojewódzki powinien był co najmniej

zażądać od biegłego opinii uzupełniającej względnie uzyskać od niego dodatkowe

wyjaśnienia na rozprawie w obecności stron. Sąd Wojewódzki powinien także rozważyć,

czy przy tak rozległym i zaawansowanym schorzeniu narządu wzroku dotyczącym

również nerwów wzrokowych nie byłoby celowe uzyskanie opinii lekarza specjalisty z

zakresu chorób układu nerwowego.

Należy podzielić stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że orzekając w niniejszej

sprawie Sąd powinien rozważyć możliwość posiłkowego rozważenia zasad przyjętych w

orzecznictwie Sądu Najwyższego, w szczególności zaś w wyroku z dnia 17 listopada

1988 r., II URN 237/88 (OSNCP 1990 z. 12 poz. 157), w którym przyjęto, że prawo do

renty inwalidzkiej nabywa uczeń szkoły ponadpodstawowej, który podejmując naukę był

inwalidą II grupy, jednakże na skutek istotnego pogorszenia stanu zdrowia w czasie

pobierania nauki stał się inwalidą I grupy.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji