Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 24/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for failure to specify cassation grounds and provide reasoning under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II UKN 24/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the applicant failed to specify the grounds for cassation and provide a reasoned explanation. The applicant argued that the lower court incorrectly assessed facts regarding his employment history, but the court noted the procedural defect prevented any substantive review. Consequently, the court ruled that without specific grounds and reasoning, the appeal could not be examined, leading to its rejection.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3931, 3933, 3935, 3938 § 1 KPC: Cassation must specify grounds and provide reasoning; failure to do so renders the appeal inadmissible and precludes substantive examination.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal specification of grounds procedural defect Civil Procedure Code inadmissible appeal reasoning requirement substantive review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3931 KPC
W myśl art. 3931 KPC. kasację można oprzeć: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) na naruszeniu
art. 3933 KPC
Zgodnie zaś z art. 3933 KPC kasacja powinna czynić zadość wymaganiom
art. 3935 KPC
czyniąc taką kasację niedopuszczalną (art. 3935 KPC).
art. 3938 § 1 KPC
na podstawie art. 3938 § 1 KPC.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
C.III 31/37 Zb.O. 38/303
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III 31/37 Zb.O. 38/303, cytowaną za "Apelacja i kasacja w procesie cywilnym", T.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 6 grudnia 1996 r.

II UKN 24/96

Niewskazanie podstawy kasacji oraz jej uzasadnienia uniemożliwia badanie

zasadności skargi a więc rozpoznanie sprawy, co uprawnia do odrzucenia kasacji

na podstawie art. 3938 § 1 KPC.

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska (sprawozdawca), Sędziowie: SN

Jerzy Kuźniar, SA Mieczysław Bareja.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 1996 r. sprawy z wniosku

Zbigniewa M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w W. o

wcześniejszą emeryturę. na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 1996 r. [...]

o d r z u c i ł kasację.

Uzasadnienie

Zbigniew M., urodzony 1 grudnia 1939 r., zgłosił w dniu 2 lutego 1996 r. wniosek

o wcześniejszą emeryturę na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki

Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w sprawie wcześniejszych emerytur dla

pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. Nr 4,

poz. 27).

Decyzją z 26 stycznia 1996 r. ZUS-Oddział w W. odmówił przyznania emerytury

z powodu braku 40-letniego okresu zatrudnienia. Oddział przyjął, iż wnioskodawca

wykazał się zatrudnieniem w rozmiarze 37 lat 5 miesięcy i 11 dni -według stanu na

dzień 31 stycznia 1996 r. Oddział nie uznał okresu od 1 grudnia 1954 r. do 15 sierpnia

1957 r., w którym to okresie wnioskodawca, według jego twierdzenia, pracował u rolnika

Antoniego J.

Odwołanie wnioskodawcy od powyższej decyzji Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu oddalił wyrokiem z dnia 24 kwietnia 1996 r.

Na podstawie zeznań świadka Czesława R., Stanisława J., zeznań wnioskodawcy oraz jego akt osobowych z kilku zakładów pracy Sąd Wojewódzki ustalił, że

gospodarstwo rolne Antoniego J., o obszarze 5 ha, znajdowało się we wsi U. Rodzina J.

składała się z 4 osób: właścicieli gospodarstwa, ich córki i zięcia. Świadek J. ma

wiadomości o pracy wnioskodawcy tylko od niego, przy czym "nic konkretnego nie wie".

Świadek R. zeznał, że wnioskodawca przychodził do tego gospodarstwa rolnego od 3

do 6 razy tygodniowo i pracował tam w godzinach popołudniowych w rozmiarze 5-6

godzin; innych szczegółowych informacji o pracy wnioskodawcy nie ma. W żadnym z

życiorysów, ani w ankietach personalnych, ani we wcześniejszych aktach rentowych,

wnioskodawca nie podawał faktu tej pracy najemnej. Wnioskodawca uczęszczał w tym

czasie do liceum ogólnokształcącego. Dokonując oceny stanu faktycznego Sąd

Wojewódzki uznał, że zeznania świadków nie dają podstawy do przyjęcia, by

wnioskodawca w spornym okresie (1 grudzień 1954 - 15 sierpień 1957) pracował stale

jako pracownik najemny w gospodarstwie rolnym. Zdaniem Sądu, jest nieprawdopodobne, by wnioskodawca codziennie i to w różnych porach roku, pracował w tym

gospodarstwie, skoro rodzina J. z pewnością mogła sama wszystkie czynności

niezbędne w prowadzeniu gospodarstwa rolnego wykonywać bez potrzeby zatrudniania

pracownika. Uzasadnia to, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, oddalenie odwołania

wnioskodawcy.

Sąd Apelacyjny zaskarżonym wyrokiem oddalił rewizję wnioskodawcy jako

nieuzasadnioną.

Sąd Apelacyjny podkreślił w uzasadnieniu wyroku, iż Sąd Wojewódzki przeprowadził wyczerpujące postępowanie. Dopuścił bowiem dowody z zeznań świadków

wskazanych przez wnioskodawcę, a także z zeznań wnioskodawcy oraz jego dokumentacji osobowej. Ocena wiarygodności dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie

nasuwa zastrzeżeń i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1

KPC). Słusznie Sąd Wojewódzki przyjął, że zeznania świadków nie stanowią wiarygodnego dowodu pozostawania wnioskodawcy w stosunku pracy z właścicielem

gospodarstwa rolnego Antonim J. Świadek R. nie mógł mieć wiarygodnych wiadomości

na tę okoliczność. Z zeznań świadka nie wynika przy tym, czy i jak wnioskodawca był

wynagradzany, w jakim rozmiarze pracował i jakiego rodzaju wykonywał czynności.

Świadek ten nie bywał stale w tym gospodarstwie, a widział wnioskodawcę kiedy

odwiedzał rodzinę J. Świadek J. nie zamieszkiwał we wsi U., a wiadomości o pracy

wnioskodawcy ma z jego relacji. Należy zgodzić się z poglądem Sądu Wojewódzkiego,

że jest wysoce nieprawdopodobne, by Antoni J. zatrudniał wnioskodawcę,

kilkunastoletniego ucznia szkoły średniej do pracy w gospodarstwie rolnym oraz by

wnioskodawca z racji pobierania nauki w szkole odbywanej systemem stacjonarnym

mógł łączyć pracę w rozmiarze, jak twierdzi, 4-5 godzin dziennie z zajęciami szkolnymi.

Twierdzenia o pracy w spornym okresie nie potwierdza treść życiorysów pisanych przez

wnioskodawcę w różnych okresach jego pracy. Zeznania wnioskodawcy nie wyjaśniają

w sposób wiarygodny sprzeczności występujących między treścią życiorysu i ankietami

personalnymi z aktualnymi jego twierdzeniami o pracy wykonywanej równolegle z

pobieraniem nauki w latach 1954-1957. W tym stanie słusznie Sąd Wojewódzki przyjął,

że wnioskodawca nie wykazał, by w spornym okresie pozostawał w zatrudnieniu w

rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 17 października 1991 r. o rewaloryzacji

emerytur i rent i o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.). W konsekwencji zatem trafnie organ rentowy odmówił

przyznania emerytury, o której mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki

Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył kasacją wnioskodawca. Zarzucając "błędną

ocenę okoliczności faktycznych mających niewątpliwy wpływ na treść wyroku", wniósł o

uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i o uznanie okresu zatrudnienia od

1 grudnia 1954 r. do 15 sierpnia 1957 r.", ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 3931 KPC. kasację można oprzeć: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) na naruszeniu

przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy. Zgodnie zaś z art. 3933 KPC kasacja powinna czynić zadość wymaganiom

przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych

i ich uzasadnienie. W kasacji należy zatem dokładnie wskazać jej podstawę, zaś w

uzasadnieniu podać na czym polega naruszenie prawa materialnego lub istotnych

przepisów postępowania oraz wskazać dokładnie przepisy, które zostały naruszone i

dlaczego. W razie niespełnienia przez kasację tych wymagań nie jest możliwe

merytoryczne jej ocenienie. Brak dokładnego określenia podstawy kasacyjnej oraz

szczegółowego przytoczenia w uzasadnieniu gdy chodzi o niniejszą sprawę, jakie

przepisy procedury zostały naruszone, stanowi wadę, która uniemożliwia traktowanie

pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 393 KPC i wyklucza jej uzupełnienie,

czyniąc taką kasację niedopuszczalną (art. 3935 KPC). Postępowanie kasacyjne polega

na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Sąd Najwyższy jest związany

(art. 39311 KPC), a brak takich konkretnych podstaw i wyszczególnienia, które przepisy i

dlaczego zostały naruszone, uniemożliwia kontrolę sądową kasacji i czyni skargę

kasacyjną "nie nadającą się do rozwinięcia postępowania kasacyjnego (por. uchwałę

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III 31/37 Zb.O. 38/303, cytowaną za "Apelacja i kasacja w procesie cywilnym", T. Ereciński,

Wydawnictwo Prawnicze s. 190 i nast.). Skoro według art. 39312 KPC oddalenie kasacji

następuje "jeśli nie ma uzasadnionych podstaw", to oznacza, że w skardze kasacyjnej

muszą być przytoczone określone ustawą podstawy, które mogą podlegać badaniu co

do ich zasadności i które muszą powodować konkretne naruszenia. W niniejszej

sprawie chodziłoby o naruszenie określonych przepisów w zakresie prawa

procesowego (art. 393 pkt 2 KPC). Niewskazanie, w sposób wyżej określony, podstaw

kasacji oraz ich uzasadnienia, uniemożliwia badanie zasadności skargi, a więc

rozpoznanie sprawy, co upoważnia do oceny, że pismo w istocie nie ma cech skargi

kasacyjnej i jako takie podlega odrzuceniu. W sprawie zarówno określenie podstawy

kasacji, jak i brak przytoczenia w uzasadnieniu, jakie przepisy postępowania zostały

naruszone, uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie sprawy. Mając to na uwadze Sąd

Najwyższy orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 3938 § 1 zdanie pierwsze KPC.