Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 216/98 Generato dall'IA

Supreme Court allows disability pension claim by rejecting incorrect application of pension law to work-related illness cases.

Numero d'incarto II UKN 216/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's dismissal of Wanda K.'s disability pension claim against the Social Insurance Fund. The lower court incorrectly applied the general pension law's 18-month disability onset rule to a work-related illness case, which is exclusively regulated by the separate work-related benefits act. The Supreme Court ruled that the specific work-related statute fully governs such claims without the limitations of the general pension law, ordering the case remanded for a new evaluation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 32 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym; Art. 18 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych: The general pension law's disability onset restrictions do not apply to work-related illness pensions, which are fully regulated by the specific work-related benefits act.

Parole chiave

Generato dall'IA
work-related illness disability pension statutory interpretation social insurance law remand for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
Przepis art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu
Art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
zastosowania do zasad przyznawania renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej na podstawie art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 16 września 1998 r.

II UKN 216/98

Przepis art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) nie ma

zastosowania do zasad przyznawania renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej na podstawie art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983

r. Nr 30, poz. 144 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 września 1998 r. sprawy z wniosku

Wandy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B. o rentę

inwalidzką z tytułu choroby zawodowej, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 26

lutego 1998 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie, wyrokiem z

dnia 26 lutego 1998 r., oddalił apelację wnioskodawczyni Wandy K. od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 21

października 1997 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rentę inwalidzką z tytułu choroby zawodowej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w sprawie o prawo do renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej ma

zastosowanie art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p., zgodnie z którym wnioskodawczyni powinna wykazać fakt powstania inwalidztwa w czasie zatrud-

nienia lub w okresie równorzędnym, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od

ustania tych okresów. Ponieważ wnioskodawczyni była zatrudniona do 9 kwietnia

1987 r. i od 1 maja 1987 r. przebywa na rencie inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia, a inwalidztwo z tytułu choroby zawodowej powstało dopiero 17 sierpnia 1995 r.,

to nie spełnia warunku odnośnie do daty powstania inwalidztwa.

Powyższy wyrok zaskarżyła wnioskodawczyni w drodze kasacji, zarzucając

naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i wykładnię art. 18 i

25 pkt 3 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy

pracy i chorób zawodowych i przyjęcie, że prawo do otrzymania renty inwalidzkiej z

tytułu choroby zawodowej jest ograniczone do powstania inwalidztwa w okresie

pracy, lub nie później niż 18 miesięcy od jej ustania oraz naruszenia przepisów postępowania - art. 316 § 1 i 468 KPC przez błędne przyjęcie daty powstania inwalidztwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest zasadna. Przepis art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.)

nie ma zastosowania do zasad przyznawania renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r.

Nr 30, poz. 144 ze zm.). Ustawa ta w art. 18 dokonała pełnej regulacji warunków

przyznania renty inwalidzkiej, stanowiąc iż pracownikowi, który wskutek wypadku

przy pracy lub choroby zawodowej został zaliczony do jednej z grup inwalidów, przysługuje renta inwalidzka. Nie można zatem stosować żadnych ograniczeń tego prawa

na podstawie art. 25 tej ustawy, skoro prawo do renty inwalidzkiej zarówno z tytułu

wypadku przy pracy, jak i choroby zawodowej, zostało wyczerpująco uregulowane w

tej ustawie, w jej art. 18.

Sąd Apelacyjny dokonał zatem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, wskazanych w kasacji, co stanowiło podstawę do odmowy przyznania wnioskodawczyni prawa do dochodzonej renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej. Przy

ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Sądu będzie ocena stanowiska Sądu pierwszej instancji, które znalazło odbicie w uzasadnieniu jego wyroku, że przeoczył zaliczenie wnioskodawczyni do III grupy inwalidzkiej w związku z chorobą zawodową.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39313 § 1 KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.