Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 201/00 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation; claims against new county office valid under special law, not general reform article.

Numero d'incarto II UKN 201/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the newly formed county office against a former regional office employee. The court found that the employee's claims for vacation and pension severance became enforceable only after January 1, 1999, when the administrative reform took effect. Consequently, the court ruled that the specific provisions governing the transfer of employees superseded the general reform article regarding liability.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 53 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną; Art. 80 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną; Art. 231 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego: The special provision governing the transfer of employees excludes the application of the general reform article regarding liability when claims arise post-reform.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative reform employee transfer liability of public office vacation equivalent pension severance lex specialis cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 80 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną
Natomiast art. 80 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania, ponieważ sytuację
Art. 53 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną
mieć na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie z jednej strony - art. 53 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną jako przepis
Art. 14 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną
zreformowany został ustrój terenowej administracji publicznej i dotychczasowe urzędy rejonowe z mocy art. 14 ustawy z dnia 13
Art. 231 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego
Skarbem Państwa, czyli zgodnie z dyspozycją art. 231 § 2 KP, wskazując równocześnie w tym kontekście na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2000 r.
Art. 393 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 KPC

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 26 stycznia 2001 r.

II UKN 201/00

Przepis art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy

wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz.

872 ze zm.) nie ma zastosowania do wymagalnych po dniu 1 stycznia 1999 r.

roszczeń pracownika urzędu rejonowego, który na podstawie art. 53 ust. 1 tej

ustawy stał się pracownikiem starostwa powiatowego.

Przewodniczący SSN Beata Gudowska, Sędziowie SN: Maria Tyszel, Andrzej

Wasilewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2001 r. sprawy z powództwa Józefa K. przeciwko: 1) M. Urzędowi Wojewódzkiemu z siedzibą w W., 2)

Starostwu Powiatowemu w M. o ekwiwalent za urlop i odprawę rentową, na skutek

kasacji strony pozwanej ad. 2 od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 21 października 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Działdowie wyrokiem z dnia 24 maja 1999 r. [...]

zasądził od pozwanego Starostwa Powiatowego w M. na rzecz powoda - Józefa K.

kwotę 6.635,76 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wraz z odsetkami oraz kwotę 2.390 zł

tytułem odprawy rentowej wraz z odsetkami i równocześnie oddalił powództwo w

stosunku do M. Urzędu Wojewódzkiego. W wyniku postępowania dowodowego Sąd

Rejonowy ustalił, że powód został powołany przez Wojewodę C. z dniem 20 czerwca

1995 r. na stanowisko kierownika Urzędu Rejonowego w M. Następnie, począwszy

od dnia 16 kwietnia 1998 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim do dnia

10 stycznia 1999 r. W dniu 17 kwietnia 1998 r., w okresie trwania niezdolności do

pracy z powodu choroby, powód został odwołany z zajmowanego stanowiska przez

Wojewodę C. Natomiast decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w C. z

dnia 16 grudnia 1999 r. powód został uznany za częściowo niezdolnego do pracy i

przyznano mu rentę od dnia zaprzestania pobierania zasiłku chorobowego, tzn. od

dnia 11 stycznia 1999 r. W tej sytuacji Sąd Rejonowy stwierdził, że ponieważ odwołanie powoda ze stanowiska nastąpiło w chwili, gdy był on niezdolny do pracy z powodu choroby, to zgodnie z dyspozycją art. 70 § 2 w związku z art. 72 § 1 KP, termin

wypowiedzenia wobec powoda zaczął biec dopiero w styczniu 1999 r., a w konsekwencji w dniu 1 stycznia 1999 r. powód pozostawał nadal pracownikiem. Równocześnie, z dniem 1 stycznia 1999 r. zreformowany został ustrój terenowej administracji publicznej i dotychczasowe urzędy rejonowe z mocy art. 14 ustawy z dnia 13

października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację

publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stały się starostwami powiatowymi, a na

podstawie art. 53 ust. 1 Przepisów wprowadzających pracownicy urzędów rejonowych stali się z mocy prawa pracownikami starostw powiatowych. Oznacza to, że

odwołanie powoda w kwietniu 1998 r. ze stanowiska kierownika Urzędu Rejonowego,

w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy z powodu choroby, spowodowało wprawdzie pozbawienie go prawa wykonywania funkcji kierowniczej, ale nadal

pozostawał on pracownikiem tego urzędu i dlatego z dniem 1 stycznia 1999 r. stał się

także z mocy prawa pracownikiem Starostwa Powiatowego w M. Dlatego Sąd przyjął, że już czasie, gdy powód był pracownikiem Starostwa Powiatowego w M., zaczął

płynąć termin wypowiedzenia umowy o pracę, skoro dopiero z dniem 11 stycznia

1999 r. zaprzestał on pobierać zasiłek chorobowy (nota bene od dnia 1 stycznia 1999

r. powód otrzymywał ten zasiłek właśnie za pośrednictwem Starostwa Powiatowego

w M.). W konsekwencji Sąd stwierdził, że roszczenia powoda o ekwiwalent za urlop

(art. 171 § 1 pkt 1 KP) oraz o odprawę rentową (art. 921 § 2 KP w związku z § 8 ust.

1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych - jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 111, poz.

493 ze zm.) stały się wymagalne wraz z rozwiązaniem stosunku pracy w lutym 1999

r. i powinny być zaspokojone przez ówczesnego pracodawcę powoda, tzn. przez

Starostwo Powiatowe w M.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem

z dnia 21 października 1999 r. [...] oddalił apelację pozwanego Starostwa Powiatowego w M. od powyższego wyroku Sądu Rejonowego w Działdowie jako bezzasadną. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Okręgowy stwierdził, że - wbrew zarzutom

apelacji - wyrok Sądu Rejonowego nie narusza art. 53 i art. 80 ust. 1 Przepisów

wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną. Zdaniem Sądu Okręgowego, z dniem 1 stycznia 1999 r. powód stał się pracownikiem Starostwa Powiatowego w M. z mocy art. 53 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące

administrację publiczną i dlatego Starostwo Powiatowe w M. posiada legitymację

bierną do występowania w sprawie jako były pracodawca powoda oraz jest ono zobowiązane do wypłaty zasądzonych na rzecz powoda świadczeń pracowniczych.

Natomiast art. 80 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania, ponieważ sytuację

prawną powoda regulują przepisy rozdziału 3 tej ustawy.

Kasację od powyższego wyroku wniosło Starostwo Powiatowe w M., zarzucając, że: „Sąd Okręgowy nie wskazał wyraźnie żadnego przepisu w rozdziale 3. z

Dz.U. Nr 113 poz. 872, mocą którego pozwany starosta, jako reprezentant Powiatu

odpowiada za czyny zupełnie od niego niezależne, za Wojewodę jako reprezentanta

Skarbu Państwa. Pozwany Starosta uważa, iż w danej sprawie należy stosować art.

80 ust. 1 przepisów wprowadzających, gdyż przedmiotowe roszczenia nie są zobowiązaniami Starosty, a Wojewody i ten przepis został naruszony przez organ I i II

instancji”. W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w stosunku do Starostwa Powiatowego w M.

W uzupełnieniu uzasadnienia kasacji Starostwo Powiatowe w M. podniosło następnie, że w przedmiotowej sprawie za długi wobec pracowników przejmowanych w wyniku reformy administracji publicznej powinno ono odpowiadać solidarnie wraz ze

Skarbem Państwa, czyli zgodnie z dyspozycją art. 231 § 2 KP, wskazując równocześnie w tym kontekście na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2000 r. (III ZP

20/99). W odpowiedzi na kasację, M. Urząd Wojewódzki w W. wniósł o jej oddalenie

jako bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył , co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Wbrew wywodom jej uzasadnienia, obie instancje

sądowe orzekające w rozpoznawanej sprawie, to znaczy zarówno Sąd RejonowySąd Pracy w Działdowie, jak i następnie także Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie trafnie przyjęły, że podstawą zasądzenia roszczeń

powoda z tytułu ekwiwalentu za urlop oraz odprawy rentowej powinien być art. 53

ust. 1, a nie art. 80 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące admini-

strację publiczną. W świetle dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych

jest bowiem niesporne, że z dniem 1 stycznia 1999 r. powód, który przebywał w tym

czasie na zwolnieniu lekarskim, stał się z mocy prawa pracownikiem Starostwa Powiatowego w M. (art. 14 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące

administrację publiczną) i z tej przyczyny począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r. aż do

dnia 10 stycznia 1999 r. pobierany nadal zasiłek chorobowy otrzymywał już także za

pośrednictwem tego Starostwa. Dlatego nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony przez Starostwo Powiatowe w M. naprzód w apelacji, a następnie powtórzony

w kasacji, zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną, wobec jego pominięcia przy rozstrzyganiu rozpoznawanej sprawy i równoczesne wskazanie w tym kontekście na potrzebę oparcia

rozstrzygnięcia także na art. 231 § 1 KP oraz na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 1

lutego 2000 r. (III ZP 20/99 - OSNAPiUS z 2000 r. nr 13 poz. 501). Należy bowiem

mieć na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie z jednej strony - art. 53 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną jako przepis

szczególny (lex specialis) wyłącza stosowanie art. 231 § 1 KP (lex generalis), a z

drugiej strony - zasądzone na rzecz powoda roszczenia stały się wymagalne dopiero

z chwilą rozwiązania z nim stosunku pracy w lutym 1999 r., a więc już po dniu 1

stycznia 1999 r., co wykluczało oparcie rozstrzygnięcia na art. 80 ust. 1 Przepisów

wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 KPC

orzekł jak w sentencji.