Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 183/98 Generato dall'IA

Cassation dismissed; new evidence in second instance without prior need violates procedural rules.

Numero d'incarto II UKN 183/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the second-instance court's refusal to admit new medical evidence. The appellant argued that the need for this proof regarding a prior hospitalization did not exist in the first instance proceedings. The court ruled that the appellant failed to demonstrate why the evidence was necessary at the first trial, thereby violating the principle of early evidence presentation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 381 KPC; Art. 3931 pkt 2 KPC: The second-instance court may admit new evidence only if the party could not or had no need to present it in the first instance; failure to show such necessity constitutes a procedural violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal new evidence second instance procedural violation medical records occupational disease burden of proof

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 381 KPC
miała potrzeby powoływać (art. 381 KPC).
Art. 3931 pkt 2 KPC
KPC i nie oznacza naruszenia prawa procesowego (art. 3931 pkt 2 KPC).
Art. 217 § 1 KPC
Przepis art. 217 § 1 KPC nakłada na strony obowiązek powoływania dowodów
Art. 386 § 4 KPC
393 1 pkt 2 KPC, wskazane zostało naruszenie przepisu art. 386 § 4 KPC przez to, że Sąd drugiej instancji zaniechał

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 9 września 1998 r.

II UKN 183/98

Oddalenie przez sąd drugiej instancji wniosku o przeprowadzenie dowodu, który został zgłoszony po raz pierwszy dopiero w tym postępowaniu i

bez wykazania, że potrzeba jego powołania nie istniała już w postępowaniu

przed sądem pierwszej instancji, stanowi prawidłowe zastosowanie art. 381

KPC i nie oznacza naruszenia prawa procesowego (art. 3931 pkt 2 KPC).

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie: SA Beata Gudowska (sprawozdawca), SN Stefania Szymańska

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 9 września 1998 r. sprawy z powództwa Jana G. przeciwko Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa-Oddziałowi Terenowemu w S. o odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Białymstoku z dnia 22 stycznia 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Jan G., po ustaniu zatrudnienia w Zakładzie Państwowego Gospodarstwa

Rolnego w W., podjął w 1992 r. starania o ustalenie, że rozpoznana u niego gruźlica

stanowi chorobę zawodową, którą nabył w trakcie pracy w charakterze traktorzysty w okresie od dnia 20 marca 1973 r. do dnia 20 grudnia 1975 r. Wszczęta przez niego

sprawa w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada

1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) zakończyła się

przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który utrzymał w mocy decyzję

Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. o braku związku

przyczynowego pomiędzy pracą a rozpoznanym schorzeniem.

W tej sytuacji Jan G. wytoczył powództwo o jednorazowe odszkodowanie

przeciwko Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa-Oddział Terenowy w S., która

przejęła Państwowe Gospodarstwo Rolne w W. Na uzasadnienie pozwu przytaczał

okoliczności związane z warunkami jego pracy w Zakładzie Rolnym, akcentując zachorowania bydła na gruźlicę.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Giżycku po ustaleniu, że powód chorował na

gruźlicę w latach 1966-67, czyli przed podjęciem prac w PRG, i że po tym czasie nie

przebył ponownego zakażenia, nadkażenia albo zaostrzenia procesu gruźliczego,

oddalił powództwo wyrokiem z dnia 30 października 1997 r.

W apelacji od tego wyroku powód - powołując się na niewyjaśnienie okoliczności związanych „z czasem i miejscem powrotu do choroby” - domagał się jego

zmiany i zasądzenia odszkodowania lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania „w celu przesłuchania biegłego lekarza oraz zażądania pełnej historii choroby ze Szpitala Przeciwgruźliczego w E.”. Na poparcie swych wniosków

przedstawił odpis karty informacyjnej leczenia szpitalnego w Oddziale Wewnętrznym

Szpitala w G. z okresu od 2 do 5 kwietnia 1982 r. oraz poświadczenie o zarejestrowaniu jego żony w Poradni Przeciwgruźliczej od czerwca 1977 r.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku

stwierdził, że apelacja stanowiła powtórzenie dotychczasowych wywodów oraz, że

nie dostarczyła żadnych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na ocenę zaskarżonego wyroku. W konsekwencji wyrokiem z dnia 22 stycznia 1998 r. apelację oddalił

uznając, że materiał dowodowy zebrany przez Sąd pierwszej instancji uzasadnia

przekonanie co do tego, że nie tylko nie stwierdzono występowania gruźlicy w miejscu pracy powoda, ale w ogóle nie doszło do jego zachorowania w czasie pracy w

PGR.

W kasacji powoda, opartej na podstawie art. 393 1 pkt 2 KPC, wskazane zostało naruszenie przepisu art. 386 § 4 KPC przez to, że Sąd drugiej instancji zaniechał

zażądania dokumentacji ze Szpitala w E., co spowodowało pominięcie przeprowadzenia „najważniejszego dowodu w sprawie”. W konsekwencji powód wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy nie znalazł uzasadnionych podstaw kasacji.

Nie został wykazany wytknięty w niej zarzut naruszenia przepisu art. 386 § 4

KPC, skoro powołany przepis mówi o uprawnieniach Sądu drugiej instancji do

zmiany lub uchylenia zaskarżonych orzeczeń (przy czym jego § 4 stanowi wyjątek od

zasady merytorycznego rozpoznania sprawy), zaś kasacja dotyka kwestii nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. Wprawdzie w uzasadnieniu kasacji powołano się na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji innych przepisów postępowania, a mianowicie art. 381 lub 217 KPC, to jednak - w ocenie Sądu Najwyższego do naruszenia tych przepisów prawa procesowego nie doszło.

Przepis art. 217 § 1 KPC nakłada na strony obowiązek powoływania dowodów

na poparcie swoich twierdzeń do czasu zamknięcia rozprawy przez sądem pierwszej

instancji. Później, gdy spór przenosi się przed sąd drugiej instancji, sąd ten może

dopuścić w zasadzie tylko takie dowody, których do tej pory strona nie mogła lub nie

miała potrzeby powoływać (art. 381 KPC).

Oczywista potrzeba powołania przez powoda dowodu leczenia w Szpitalu w E.

istniała w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, bowiem w tym postępowaniu Sąd oceniał podstawowe przesłanki roszczenia: zachorowanie na chorobę

zawodową oraz istnienie związku pomiędzy tym zachorowaniem a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Wskazując wówczas dowody w tej kwestii powód oświadczył, że był leczony w Gminnym Ośrodku

Zdrowia w M., w Oddziale Płucnym Szpitala Powiatowego w M. w latach 1966-67

oraz w Szpitalu w G: w Oddziale Neurologicznym w 1988 r., w Oddziale Wewnętrznym w 1982 r. i Oddziale Rehabilitacji w 1991 r. Przedstawił dokumenty tego leczenia [...] i stwierdził, że jest to cała dokumentacja lekarska.

Wbrew swemu interesowi procesowemu, powód dopiero w apelacji powołał

całkiem nową okoliczność leczenia w Szpitalu w E., w nieustalonym zresztą okresie,

przy czym na poparcie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji leczenia

w tym szpitalu przedstawił oryginał znanej już karty informacyjnej leczenia szpitalnego od 2 do 5 kwietnia 1982 r. ze stwierdzeniem gruźlicy w okresie rozpadu.

W tym stanie sprawy, należy zaaprobować dokonaną przez Sąd Apelacyjny

ocenę, że apelacja nie dostarczyła żadnych nowych dowodów, które mogłyby mieć

wpływ na ocenę zaskarżonego wyroku, a zaniechanie przez Sąd poszukiwania

wskazanej dokumentacji leczenia za uzasadnione. Sąd Apelacyjny miał bowiem

pełne podstawy, by pominąć dowód wskazywany dopiero w apelacji, przy braku

uprawdopodobnienia, że dowód ten nie mógł być przedstawiony dotychczas,

zwłaszcza w sytuacji, gdy powód nigdy dotąd nie twierdził, że leczył się w Szpitalu w

E., a tylko, że była tam kierowana jego żona [...].

W tym stanie sprawy, gdy Sąd Najwyższy ocenił, że oddalenie przez Sąd

Apelacyjny wniosku o przeprowadzenie dowodu, który został zgłoszony po raz

pierwszy dopiero w tym postępowaniu, i bez wykazania, że potrzeba jego powołania

nie istniała już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, mieści się w ramach zakreślonych w przepisie art. 381 KPC i nie stanowi naruszenia prawa procesowego (art. 3931 pkt 2 KPC). W konsekwencji Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

na zasadzie z art. 39312 KPC.