Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 177/97 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed miner's pension increase claim as superseded by 1991 revaluation law provisions.

Numero d'incarto II UKN 177/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Ryszard W. against the Social Insurance Institution's refusal to grant a 1% annual miner's pension increase. The court determined that Article 11(2) of the 1983 miners' pension law was superseded by Article 6(5) of the 1991 revaluation law, which established a different calculation mechanism. Although the appellant argued the 1983 provision remained in force, the court ruled that the revaluation law's derogatory clause implicitly repealed the conflicting increase provision effective November 15, 1991.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 11 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym górników; Art. 6 ust. 5 ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent: A specific pension increase provision for miners is implicitly repealed by a subsequent revaluation law when the new law establishes a different mechanism for calculating benefits, thereby superseding the earlier statutory increase.

Parole chiave

Generato dall'IA
miner pension increase revaluation law supremacy implicit repeal social insurance benefits statutory conflict resolution

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin
Przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin ((jednolity tekst: Dz.U.
Art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent
przewidujący zwiększenie emerytur i rent o 1% za każdy rok pracy górniczej ponad 20 lat, nie obowiązuje od dnia wejścia w życie art. 6 ust.
Art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent
wzrostu, o którym traktował art. 11 ust. 2 ustawy o z.e.g. Według art. 45 ust. 1 w
Art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent
Ryszard W. wyrok ten zaskarżył kasacją, wskazując jako jej podstawę naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 27 ust. 1 i 2 pkt 2 i 2a, art. 28 ust. 2, art. 32 ust.5 art. 45
Art. 393 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 10 czerwca 1997 r.

II UKN 177/97

Przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin ((jednolity tekst: Dz.U. z 1995 r. Nr 30, poz. 154),

przewidujący zwiększenie emerytur i rent o 1% za każdy rok pracy górniczej ponad 20 lat, nie obowiązuje od dnia wejścia w życie art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 17

października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania

emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka,

Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 1997 r. sprawy z wniosku

Ryszarda W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o

wysokość górniczej emerytury, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 6 listopada

1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach, Ośrodek

Zamiejscowy w Rybniku, wyrokiem z dnia 21 sierpnia 1995 r. [...], oddalił odwołanie

Ryszarda W. od decyzji wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w R.,

odmawiającej wypłaty dodatku do emerytury górniczej, przewidzianego w art. 11 ust. 2

ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin (Dz.U.

Nr 5, poz. 32 ), powoływanej dalej jako ?ustawa o z.e.g.@. Sąd ustalił, że Ryszard W.

pobiera emeryturę górniczą od 27 listopada 1990 r. Decyzją z dnia 20 sierpnia 1992 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustalił nową wysokość świadczenia odwołującego

się, z uwzględnieniem art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji

emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.). Decyzja ta została uznana za prawidłową i

odpowiadającą prawu wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach z dnia 20 sierpnia 1993 r. [...], od którego rewizję Ryszarda

W. oddalił Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 9 marca 1994 r. Na wniosek z

dnia 2 listopada 1994 r. organ rentowy decyzją z dnia 10 marca 1995 r. przeliczył

ponownie należną odwołującemu się emeryturę według zasad przewidzianych w art.

10a ustawy o z.e.g. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 1994 r. o zmianie

ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin oraz o zmianie niektórych

ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 385). Zdaniem Sądu, odwołanie od tej decyzji jest

bezzasadne. Dodatek przewidziany w art. 11 ust.2 ustawy o z.e.g. nie przysługuje od

dnia 15 listopada 1991 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 17 października

1991 r. Przepis art. 21 ustawy rewaloryzacyjnej zawiera enumeratywny katalog

przysługujących do emerytur i rent dodatków, zwiększeń i wzrostów. Nie ma w nim

wzrostu, o którym traktował art. 11 ust. 2 ustawy o z.e.g. Według art. 45 ust. 1 w

związku z art. 1 pkt 6 ustawy rewaloryzacyjnej, przepisy ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym górników i ich rodzin stosuje się od dnia 15 listopada 1991 r. o ile nie są

sprzeczne z jej postanowieniami. Przepis art. 11 ust. 2 ustawy o z.e.g. jest sprzeczny z

art. 21 ustawy rewaloryzacyjnej.

Ryszard W. wyrok ten zaskarżył domagając się w rewizji z dnia 19 września

1995 r. jego zmiany przez przyznanie żądanego dodatku. Twierdził, że został go pozbawiony bezprawnie. Wywodził, że prawo do dodatku przewidzianego w art. 11 ust. 2

ustawy o z.e.g. nabył przed dniem 1 stycznia 1991 r. Zarówno przepisy ustawy z dnia

14 grudnia 1990 r. o rewaloryzacji emerytur i rent dla osób, które ukończyły 80 lat oraz

o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz.U. Nr 92, poz. 540) jak

i przepisy ustawy rewaloryzacyjnej przewidywały utrzymanie świadczeń przyznanych

uprzednio na dotychczasowym poziomie. Skoro więc decyzją z dnia 20 grudnia 1990 r.

przyznano mu dodatek do emerytury w wysokości 10% podstawy jej wymiaru, to

dodatek ten powinien być nadal wypłacany.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach, w pełni

podzielając argumentację prawną Sądu I instancji, wyrokiem z dnia 6 listopada 1996 r.

[...], oddalił rewizję Ryszarda W. od powyższego wyroku.

Ryszard W. wyrok ten zaskarżył kasacją, wskazując jako jej podstawę naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 27 ust. 1 i 2 pkt 2 i 2a, art. 28 ust. 2, art. 32 ust.5 art. 45

ust.1 ustawy rewaloryzacyjnej, art. 3 ust. 2, art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 1990

r., art.11 ust. 2 ustawy o z.e.g. oraz art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy z 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.)

przez przyjęcie, że po 15 listopada 1991 r. nie przysługuje wzrost emerytury górniczej o

1% za każdy rok pracy ponad 20 lat. W uzasadnieniu kasacji skarżący przytoczył

argumenty powołane uprzednio w rewizji. Dodał nadto, że art. 11 ust. 2 ustawy o z.e.g.

nie został dotychczas uchylony, co dowodzi intencji ustawodawcy, by stosować go

nadal.

W odpowiedzi na kasację organ rentowy wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 11 ust. 2 ustawy o z.e.g. przewidywał wzrost emerytury górniczej o 1

% podstawy jej wymiaru za każdy pełny rok pracy górniczej ponad okres wynoszący 20

lat. Przepis ten korespondował z art. 29 ust. 2 i art. 35 ust. 2 ustawy o z.e.p., które

ustanawiały taki sam wzrost świadczeń emerytalno - rentowych w odniesieniu do ogółu

pracowników. Ustawa rewaloryzacyjna wprowadziła nowe zasady wymiaru świadczeń, a

w art. 6 ust. 5 - inny mechanizm zwiększania świadczeń górniczych. Przy ustalaniu

wysokości górniczych emerytur i rent stosowany był przelicznik 1,8 lub 1,5 za każdy rok

pracy tego rodzaju. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy rewaloryzacyjnej od 15 listopada

1991 r. przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym górników były stosowane, o ile nie

pozostawały w sprzeczności z postanowieniami tejże ustawy. Przepis art. 11 ust. 2

ustawy o z.e.g. pozostawał w sprzeczności z art. 6 ust. 5 oraz art. 21 ustawy

rewaloryzacyjnej. Z dniem 1 listopada 1994 r. art. 6 ust. 5 ustawy rewaloryzacyjnej

został uchylony przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1994 r. o zmianie ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz.U. Nr 84, poz. 385). Ustawa zmieniająca w art. 10a ustawy o z.e.g. utrzymała co do

zasady mechanizm zwiększania wysokości górniczych świadczeń emerytalno-rentowych, nieznacznie go modyfikując.

Rację ma skarżący, że art. 27 ust. 1 ustawy rewaloryzacyjnej stanowi, iż osoby,

które nabyły prawo do świadczeń przez dniem wejścia jej w życie zachowują do nich

prawo. Jednakże ust. 2 powołanego przepisu nakazuje rewaloryzację tych świadczeń

przez ?obliczenie ich na nowo@ w sposób określony w dalszej części art.27 - z

uwzględnieniem nowych reguł liczenia emerytur i rent. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. obowiązkowi temu uczynił zadość decyzjami z dnia 20 sierpnia i 20

października 1992 r. Decyzje te są prawomocne.

Jakkolwiek art. 11 ust. 2 ustawy o z.e.g. nie został expressis verbis uchylony

przez żaden późniejszy konkretny przepis ustawowy, to derogował go art. 45 ust. 1

ustawy rewaloryzacyjnej. Odmienne od sugerowanych w kasacji intencje ustawodawcy

co do obowiązywania art. 11 ust. 2 ustawy o z.e.p. wynikają z treści ust. 2 obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 7 marca 1995 r. w sprawie ogłoszenia

jednolitego tekstu ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin (Dz.U. Nr

30, poz. 154), który stanowi, że jednolity tekst ustawy nie obejmuje jako sprzecznych z

ustawą rewaloryzacyjną między innymi przepisów art. 11 ust. 1.

Kasacja jest bezzasadna. Dlatego też Sąd Najwyższy, stosownie do treści art.

39312 KPC, orzekł jak w sentencji.