Military pension and general disability pension benefits cannot be paid simultaneously due to the prohibition of overlapping benefits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a veteran seeking additional military disability pension benefits. The veteran argued that the pension bureau failed to increase his military pension, but the court found he was already receiving a higher general disability pension that superseded the lower military rate. The court ruled that Article 53 of the relevant pension law prohibits the simultaneous payment of military and general pension benefits, making the appellant's request for additional military funds legally impossible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7, Art. 53 of the Act on Pension Provision for Soldiers and Their Families; The prohibition of overlapping benefits precludes the simultaneous payment of military pension benefits and general pension benefits, requiring the payment of only the higher of the two.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 10 czerwca 1997 r.
II UKN 176/97
Wyłączony jest zbieg świadczeń wojskowych ze świadczeniami z zaopatrzenia powszechnego (art. 7 i 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy i ich rodzin - Dz.U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.).
Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Zbigniew Myszka, Barbara Wagner.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 1997 r. sprawy z wniosku
Franciszka M. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w K. o rentę inwalidzką, na
skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6
grudnia 1996 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Franciszek M. odwołał się od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w K. z
dnia 1 marca 1996 r. dotyczącej waloryzacji wojskowej renty inwalidzkiej. Ubezpieczony
zarzucił, iż organ rentowy nie wypłaca mu zwiększonego świadczenia z tytułu
inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową.
Strona pozwana wniosła o oddalenie odwołania i wyjaśniła, że ubezpieczony
posiada prawo do renty inwalidzkiej I grupy bez związku ze służbą wojskową i z tego
tytułu pobiera rentę inwalidzką w wysokości 80% podstawy wymiaru. Jest także inwalidą
III grupy z tytułu wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową, jednakże
wypłacane jest świadczenie wyższe, którym jest renta I grupy z ogólnego stanu zdrowia.
Do podstawy wymiaru wliczona jest należność za stopień wojskowy. Ubezpieczony ma
stopień plutonowego.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem
z dnia 27 czerwca 1996 r. oddalił odwołanie Franciszka M. i ustalił, że zgodnie z art. 22
ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.) renta inwalidzka wynosi dla inwalidów zaliczonych do I grupy - 80% podstawy wymiaru. Ubezpieczony
został zaliczony w 1995 r. do III grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową, nie
zgodził się na poddanie badaniom lekarskim dla ewentualnego ustalenia wyższej grupy
inwalidzkiej w związku ze służbą wojskową, zatem przysługiwałoby mu świadczenie w
łącznej wysokości 50% podstawy wymiaru. Z art. 22 ust. 2 ustawy wynika bowiem, że
rentę inwalidzką zwiększa się o 10% podstawy wymiaru inwalidom, których inwalidztwo
powstało między innymi wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą.
Ubezpieczonemu wypłacane jest świadczenie z ogólnego stanu zdrowia z tytułu I grupy,
jako świadczenie wyższe. [...]
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z
dnia 6 grudnia 1996 r. oddalił rewizję ubezpieczonego i podzielił stanowisko Sądu I
instancji, że decyzja organu rentowego o wypłacaniu ubezpieczonemu wyższego
świadczenia według I grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia jest zgodna z
przepisami ustawy z 10 grudnia 1993 r. oraz nie narusza art. 20 i 22 tej ustawy. Również podnoszony przez ubezpieczonego zarzut niewłaściwego obliczenia okresu jego
służby wojskowej jest chybiony, bo gdyby nawet wynosiła ona, jak twierdzi ubezpieczony - 4 lata, a nie, jak wynika z akt wojskowych [...] - 3 lata, 11 miesięcy i 24 dni, to
uwzględniając fakt, że do podstawy wymiaru świadczenia wlicza się, między innymi,
uposażenie za stopień wojskowy, stawka tego uposażenia przy danym stopniu wojskowym wzrasta skokowo w zależności od wysługi do 2 lat, powyżej 2 lat, powyżej 5 lat.
Zatem ubezpieczony zarówno z wysługą 3 lat, 11 miesięcy i 24 dni, jak i 4 lat mieści się
w tej samej grupie (powyżej 2 lat).
Pełnomocnik ubezpieczonego wniósł kasację od powyższego wyroku, zarzucając
naruszenie prawa materialnego - art. 20, 22 i 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o
zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i ich rodzin oraz prawa procesowego - art. 233 § 1,
328 § 2 i 382 KPC.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia
art. 22, 23 i 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i
ich rodzin (Dz. U. z 1994 r., Nr 10, poz. 36 ze zm.), co bardzo starannie uzasadnił Sąd
Apelacyjny w zaskarżonym wyroku, bowiem ubezpieczonemu wypłacane jest
świadczenie korzystniejsze według I grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia niż
renta inwalidzka III grupy w związku ze służbą wojskową. Art. 53 ustawy reguluje
sposób przeliczenia przysługujących dotychczas wojskowych świadczeń rentowych i
emerytalnych według nowych zasad, które zgodnie z art. 7 ustawy nie pozwalają na
zbieg świadczeń wojskowych ze świadczeniami z zaopatrzenia powszechnego. Sąd
Apelacyjny wykazał, że wypłacane ubezpieczonemu świadczenie wynika z prawidłowo
wyliczonej podstawy jego wymiaru. Kasacja zawiera w załączniku wyliczenie strat
ubezpieczonego również z pięciu poprzednich decyzji organu rentowego z lat 19911995, które nie stanowiły przedmiotu rozpoznania w niniejszej sprawie.
Sąd Najwyższy podziela stanowisko obu Sądów rozpoznających przedmiotową
sprawę w wyniku odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego z dnia 10
grudnia 1993 r., że w sprawie tej nie doszło do naruszenia prawa materialnego.
Naruszenie natomiast przepisów prawa procesowego, zarzucone w kasacji poprzez
wskazanie trzech przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, nie zostało przez ubezpieczonego niczym uzasadnione. Z kasacji nie wynika na czym miałoby polegać to
naruszenie. Samo wskazanie przepisów proceduralnych bez uzasadnienia i powiązania
tych naruszeń z ustalonym przez Sądy stanem faktycznym sprawy, czyni taką kasację
niezrozumiałą i uniemożliwia zbadanie zarzutów. Kasacja ubezpieczonego nie
odpowiada - w tym zakresie - wymaganiom z art. 3933 KPC.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 KPC orzekł,
jak w sentencji.