Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 147/98 Generato dall'IA

Court allows recovery of pension due to intentional concealment of receiving another pension despite warnings.

Numero d'incarto II UKN 147/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal and ordered the Social Insurance Fund to recover overpaid family pensions. The claimant had received two pensions simultaneously while being explicitly warned by the authorities that she could only receive one. The court ruled that her failure to disclose the second pension constituted intentional deception, triggering the statutory obligation to return the funds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym; A person who intentionally conceals the receipt of another pension from the paying authority, despite being informed of the obligation to choose one, is liable to return the overpaid benefits.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance family pension intentional deception overpayment recovery dual pension receipt administrative obligation cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin
świadczenia (art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, Dz.U.
Art. 3931 KPC
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy
Art. 3934 KPC
Zgodnie z art. 3934 KPC kasację wnosi

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 29 lipca 1998 r.

II UKN 147/98

Pobieranie renty rodzinnej od dwóch organów rentowych, mimo prawidłowego pouczenia o prawie jej pobierania tylko od jednego organu, stanowi

przesłankę do żądania zwrotu jednej z tych rent, jako nienależnie pobranego

świadczenia (art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Barbara Wagner, Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 1998 r. sprawy z wniosku Teresy W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G. o zwrot

niezależnie pobranego świadczenia, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku

Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 6

listopada 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni Teresa W. odwołała się od dwu decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w G. z dnia 4 listopada 1996 r. o wstrzymaniu wypłaty

renty rodzinnej po zmarłym w dniu 1 kwietnia 1992 r. Zbigniewie W. oraz z dnia 10

grudnia 1996 r., zobowiązującej wnioskodawczynię do zwrotu nienależnie pobranych

świadczeń od 1 listopada 1993 r. do 31 października 1996 r., to jest za okres 3 lat, w

kwocie 14.492,16 zł. Sąd Wojewódzki w Gdańsku-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Gdyni oddalił odwołanie i ustalił, że wnioskodawczyni składając do pozwanego organu rentowego wniosek o rentę rodzinną po zmarłym mężu,

nie podała informacji, iż pobiera rentę rodzinną z Wojskowego Biura Emerytalnego i

w okresie od 1 września 1992 r. do 31 października 1996 r. pobierała jednocześnie

świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i z Wojskowego Biura Emerytalnego w G. Wnioskodawczyni była pouczona o obowiązku zawiadomienia organu

rentowego o okolicznościach powodujących zawieszenie prawa do renty, czego nie

uczyniła do dnia wydania decyzji wstrzymującej prawo do świadczeń. Zgodnie z treścią art. 69 i 71 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) w razie zbiegu u jednej osoby

prawa do dwóch rent, wypłaca się jedynie z tych świadczeń - wyższe lub wybrane

przez zainteresowanego.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem

z dnia 6 listopada 1997 r. oddalił apelację wnioskodawczyni, podzielając stanowisko

Sądu I instancji. Sąd Apelacyjny uznał, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy,

zaniedbanie wnioskodawczyni powiadomienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o

pobieraniu renty rodzinnej z Wojskowego Biura Emerytalnego stanowi świadome

wprowadzenie organu rentowego w błąd, co uzasadniało zastosowanie art. 106 ust.

2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p.

Pełnomocnik wnioskodawczyni zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając

naruszenie art. 106 ustawy o z.e.p. przez błędną wykładnię oraz niewyjaśnienie

wszystkich spornych okoliczności. Następnie w piśmie z 1 lipca 1998 r. drugi pełnomocnik wnioskodawczyni uzupełnił kasację, wskazując jako jej podstawę również art.

3931 KPC pkt 2 i zarzucając naruszenie art. 210 § 2, 232, 239 oraz 328 § 2 KPC.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja wnioskodawczyni podlegała rozpoznaniu w zakresie zarzutów przedstawionych w piśmie z dnia 3 lutego 1998 r. Zgodnie z art. 3934 KPC kasację wnosi

się w terminie miesięcznym od dnia doręczenia orzeczenia stronie skarżącej i Sąd

Najwyższy rozpoznaje sprawę tylko w granicach określonych w takiej kasacji (art.

39311 KPC), nie jest natomiast dopuszczalne uzupełnienie kasacji po terminie

zakreślonym do jej wniesienia.

Kasacja wnioskodawczyni nie jest zasadna. Stosownie do art. 106 ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U.

Nr 40, poz. 267 ze zm.) osoba, która pobrała nienależne jej świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu. Zgodnie z tym przepisem świadczenie ma charakter nienależnego, jeśli organ rentowy albo w ogóle nie był zobowiązany do wypłaty świadcze-

nia, albo gdy początkowo istniejące zobowiązanie z biegiem czasu ustało lub uległo

zmianie, jeżeli osoba pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich

pobierania. W punkcie 2 ustępu 2 cytowanego przepisu za nienależnie pobrane

świadczenie uważa się również świadczenia, które zostały przyznane lub wypłacone

na podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów albo w innych wypadkach

świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenia.

Z dołączonych do akt sprawy akt rentowych wnioskodawczyni wynika, iż

wnioskodawczyni, składając wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie renty rodzinnej dla córki w dniu 16 września 1992 r., jak i we wniosku o rentę

rodzinną dla siebie, złożonym w dniu 29 grudnia 1994 r., nie podała informacji, iż

osiąga dochód z tytułu pobierania renty rodzinnej z Wojskowego Biura Emerytalnego. Sąd Apelacyjny trafnie podkreślił, że wnioskodawczyni nie zareagowała również wówczas, gdy otrzymała, jako opiekunka, decyzję o przyznaniu renty rodzinnej

dla córki, jak i dla siebie, pomimo faktu, iż w obu tych decyzjach była powiadomiona

o obowiązku zawiadamiania organu rentowego o pobieraniu świadczeń z innej instytucji rentowej. Pouczenie o okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie

prawa do świadczeń było zgodne z obowiązującymi przepisami i dokładnie wskazywało, że osoba, która pobrała nienależne jej świadczenia, jest zobowiązana do ich

zwrotu. W takich okolicznościach jest oczywiste, że wnioskodawczyni była pouczona

o prawie do pobierania renty rodzinnej na siebie i na córkę tylko z jednego organu

rentowego i zatajenie otrzymywania takiej renty z Wojskowego Biura Emerytalnego

stanowi przesłankę z art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy o z.e.p. do żądania zwrotu

nienależnie pobranych przez wnioskodawczynię świadczeń za okres trzech lat.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.