Supreme Court dismisses cassation when social security agency grants pension before final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against two lower court rulings regarding early pension eligibility. The applicant argued for recognition of specific employment periods, but the Social Security Agency had already issued a new decision granting the pension in full before the Supreme Court could rule. Consequently, the court declared the ongoing proceedings moot and vacated the previous judgments.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 386 § 3 KPC; Art. 477 § 13 KPC: If a rent authority issues a decision fully satisfying a party's claim before the Supreme Court renders a judgment, the proceedings are dismissed as the prior non-final rulings are rendered void.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 16 lipca 1998 r.
II UKN 138/98
Wydanie przez organ rentowy decyzji w całości uwzględniającej żądanie
ubezpieczonego, będące przedmiotem kasacji uzasadnia uchylenie nieprawomocnych orzeczeń sądów obu instancji i umorzenie postępowania (art. 47713 w
związku z art. 386 § 3 i art. 355 § 1 KPC.
Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 1998 r. sprawy z wniosku
Mieczysława S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G. o
wcześniejszą emeryturę, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 12 listopada 1997
r. [...]
u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 16 czerwca 1997r. [...] i umorzył postępowanie w sprawie.
Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w G. decyzją z dnia 29 marca 1996
r. odmówił Mieczysławowi S., urodzonemu 20 marca 1940 r., prawa do wcześniejszej
emerytury uznając, że wykazał on zatrudnienie w wymiarze tylko 38 lat, 3 miesięcy i
4 dni zamiast wymaganych 40 lat.
Sąd Wojewódzki w Gdańsku-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Gdyni, oddalił odwołanie wnioskodawcy wyrokiem z dnia 16 czerwca 1997 r.
[...]. Orzeczenie to Sąd oparł na wskazanych w uzasadnieniu ustaleniach faktycznych i podstawie prawnej.
Przedmiotem sporu było zaliczenie na uprawnienia emerytalne wnioskodawcy:
1) okresu od 1 stycznia 1990 r. do 1 kwietnia 1991 r., w którym prowadził on
działalność gospodarczą, lecz nie opłacał składki na ubezpieczenie społeczne oraz
2) okresu od 1 czerwca 1982 r. do 30 czerwca 1990 r. - represji politycznych.
Fakt nieopłacania przez wnioskodawcę we wskazanym okresie składek na
ubezpieczenie społeczne osób prowadzących działalność gospodarczą jest niesporny. Niesporne jest również, że wnioskodawca - po zwolnieniu go z dniem 31 maja
1982 r. z Zakładów Radiowych „R.” - nie miał żadnego okresu pozostawania bez
pracy, bowiem już od dnia 1 czerwca 1982 r. podjął inne zatrudnienie. Sąd podkreślił,
że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (jednolity tekst:
Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 259 ze zm.) brak jest możliwości zaliczenia skarżącemu
na uprawnienia emerytalne okresu, w którym nie opłacił składek na ubezpieczenie
społeczne, ponieważ obowiązek ubezpieczenia powstaje z dniem rozpoczęcia
działalności gospodarczej (a nie z dniem dokonania wpisu do ewidencji), a stosownie
do art. 22 ust. 1 tej ustawy obowiązek zgłaszania do ubezpieczenia spoczywa na
osobie prowadzącej działalność, podlegającej obowiązkowemu ubezpieczeniu. Sąd
nie znalazł też podstaw prawnych do uwzględnienia wnioskodawcy jakiegokolwiek
okresu, o jakim stanowi ustawa z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw
pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową,
samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 ze zm.), bowiem nie miał żadnego okresu pozostawania bez pracy. W konsekwencji Sąd
stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia warunków do uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury, przewidzianych w § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w sprawie wcześniejszych emerytur dla
pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. Nr
4, poz. 27).
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku, wyrokiem
z dnia 12 listopada 1997 r. [...], oddalił apelację wnioskodawcy uznając za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, jak i wskazaną podstawę prawną.
W kasacji od tego wyroku, wnioskodawca wnosił o jego zmianę i przyznanie
prawa do wcześniejszej emerytury zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to
§1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w
sprawie wcześniejszych emerytur dla pracowników zwolnionych z pracy z przyczyn
dotyczących zakładów pracy, a także naruszenie art. 11 ust. 3 ustawy z 24 maja
1989 o szczególnych uprawnieniach niektórych osób do ponownego nawiązania
stosunku pracy w brzmieniu ustawy z 7 grudnia 1989 (Dz. U. Nr 64, poz. 391).
Rozpoznając kasację Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:
Na rozprawie przed Sądem Najwyższym, w dniu 16 lipca 1998 r., pełnomocnik
organu rentowego wykazał, że decyzją z dnia 28 stycznia 1998 r. przyznano wnioskodawcy prawo do wcześniejszej emerytury, zgodnie z żądaniem wniosku.
W myśl art. 39319 KPC, jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu
przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy
o apelacji. Na tej podstawie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy zastosowanie ma
art. 386 § 3 w związku z art. 47713 KPC, stosownie do którego zmiana przez organ
rentowy zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji uwzględniającej w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Skoro zatem organ rentowy, przed prawomocnym zakończeniem sprawy wydał nową decyzję, w całości zaspokajającą żądanie wnioskodawcy, tym samym anulował zaskarżoną decyzję. Zdaniem składu
orzekającego Sądu Najwyższego rozpoznanie kasacji stało się bezprzedmiotowe,
nieprawomocne orzeczenia Sądów obu instancji, na podstawie art. 386 § 3 w
związku z art. 355 § 1 KPC, podlegają uchyleniu a postępowanie zostaje umorzone.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, z mocy powołanych przepisów
orzekł jak w sentencji postanowienia.