Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 117/97 Generato dall'IA

Social security contribution dispute dismissed as non-appealable matter under Article 393(5) of the Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II UKN 117/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employer against a social security fund decision regarding contribution rates. The core dispute concerned whether the contribution base for employees working abroad should be the declared wage or a specific statutory minimum, a question of legal interpretation rather than a calculation error. The court ruled that because the case involved determining the basis for calculating social security contributions, the right to appeal via cassation was statutorily excluded.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 pkt 5 KPC; In disputes concerning the determination of the basis for calculating social security contributions, the right to file a cassation appeal is excluded by law.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions contribution base determination cassation appeal exclusion employment abroad civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 393 pkt 5 KPC
społeczne", w której kasacja nie przysługuje (art. 393 pkt 5 KPC).
art. 393 § 1 KPC
społeczne", w której kasacja nie przysługuje (art. 393 pkt 5 KPC).
§ 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 20 maja 1997 r.

II UKN 117/97

Spór dotyczący wysokości składki na ubezpieczenie społeczne pracowników, wynikający z różnicy poglądów stron co do podstawy prawnej jej wymiaru,

jest sprawą "o określenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie

społeczne", w której kasacja nie przysługuje (art. 393 pkt 5 KPC).

Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Barbara

Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 1997 r. sprawy z wniosku

Przedsiębiorstwa E.-B.-P. w K. Bogdana K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Chorzowie o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, na

skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28

października 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć kasację i zasądzić od wnioskodawcy na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 200 zł (słownie

złotych: dwieście).

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w C. decyzją z dnia 13 listopada 1995

r. zobowiązał Przedsiębiorstwo ?E.-B.-P.@ w K. do zapłaty składek na ubezpieczenie

społeczne z odsetkami i opłatą dodatkową w łącznej kwocie 28.568, 82 zł. Organ

rentowy ustalił, że w okresie od maja 1994 r. do sierpnia 1995 r. Bogdan K. - właściciel

Przedsiębiorstwa ?E.-B.-P.@ - za pracowników zatrudnionych za granicą odprowadzał

składkę na ubezpieczenie społeczne w wysokości przewidzianej w § 11 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz

rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z

1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm.), gdy tymczasem winien był opłacać składkę w

wysokości określonej w § 9 tego rozporządzenia .

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem

z dnia 21 marca 1996 r. [...] oddalił odwołanie Bogdana K. od powyższej decyzji. Sąd

ustalił, że w dniu 1 marca 1994 r. odwołujący się zawarł porozumienie z niemieckim

przedsiębiorstwem ?Grupa Schockemohle und Willenberg@ na dostawę prefabrykatów

zbrojarskich. Pracownicy zatrudnieni przy produkcji owych prefabrykatów mieli być

przeszkoleni przez kontrahenta niemieckiego. W wykonaniu porozumienia w okresie od

maja 1994 r. do sierpnia 1995 r. pracownicy Przedsiębiorstwa ?E.-B.-P.@ byli

zatrudniani za granicą, za zgodą Urzędu Pracy - Federalnego Zakładu do Spraw Pracy

w Vechta. Wynagrodzenie za pracę otrzymywali w Polsce. Podstawę ich zatrudnienia

za granicą stanowiły umowy na czas określony, wynoszący przeciętnie 9 miesięcy.

Pracę świadczyli w pełnym wymiarze czasu pracy - 8 godzin na dobę i 46 godzin

tygodniowo. W ocenie Sądu, zatrudnienie to nie było zatrudnieniem w celu nauki

zawodu ani przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Kierowani do pracy za

granicą świadczyli ją na rzecz przedsiębiorstwa niemieckiego, a szkolenie było co

najwyżej celem ubocznym.

W rewizji od tego wyroku Bogdan K. podniósł zarzuty naruszenia prawa

materialnego, a to § 11 rozporządzenia o składkach, sprzeczności istotnych ustaleń

Sądu z treścią materiału zebranego w sprawie oraz rażącego naruszenia prawa procesowego, a to art. 233 KPC, i na tej podstawie wniósł o jego zmianę. Rewidujący

podniósł zwłaszcza, że Sąd pominął istotny dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, iż zgodę na

szkolenie pracowników wydał lokalny urząd pracy - Arbeitsmat Vechta, nie zaś, jak jest

to wymagane w innych przypadkach, Centralny Urząd Pracy Republiki Federalnej

Niemiec w Duisburgu. Przedsiębiorstwo nie realizowało w spornym okresie żadnych

robót budowlanych w ramach umowy o dzieło. Nadto, wszelkie koszty związane z

przeszkoleniem w firmie Schockemohle und Willenberg pokrywało Przedsiębiorstwo

"E.-B.-P.@ z wynagrodzenia przekazanego przez firmę niemiecką za wykonane w

czasie przeszkolenia prace zbrojarskie.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem

z dnia 28 października 1996 r. [...] oddalił rewizję. Sąd II instancji podzielił w całości

ustalenia Sądu Wojewódzkiego. Jego zdaniem, wykładnia funkcjonalna nakazuje

przepis § 11 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 1990 r. odnosić tylko do zatrudnionych

w celu przygotowania zawodowego pracowników młodocianych. Pracownicy zatrudnieni

za granicą przez Przedsiębiorstwo ?E.-B.-P." nie byli pracownikami młodocianymi.

Wszyscy oni ukończyli 18 lat (?najmłodszy - rocznik 1967, najstarszy - 1948?) .

Powyższy wyrok Bogdan K. zaskarżył kasacją i wskazując jako jej podstawę

naruszenie prawa materialnego, a to ?przepisów Kodeksu pracy@ i "przepisów Rozp.

RM z dnia 29. 01. 1990 r. w sprawie wysokości składek ...@, wniósł o jego uchylenie

?w całości@. Skarżący nie sprecyzował, które przepisy powołanych aktów prawnych

zostały przez Sąd naruszone. Z uzasadnienia kasacji można wnosić, że są to art. 190 i

następne KP oraz § 11 rozporządzenia o składkach. Bogdan K. wywiódł, że przepisy

Działu dziewiątego Kodeksu pracy oraz akty do nich wykonawcze ?mają na celu wyłącznie szczególną ochronę młodocianych, a nie wyłączenie z możliwości podnoszenia

kwalifikacji zawodowych pracowników dorosłych@. Stąd interpretacja § 11 rozporządzenia o składkach, przyjmująca, że przepis ten ma zastosowanie tylko do pracowników młodocianych, jest błędna.

W odpowiedzi na kasację organ rentowy wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści zaskarżonej decyzji można prima facie wnosić, że zawarte w niej

rozstrzygnięcie dotyczy wysokości składki na ubezpieczenie społeczne. Przedsiębiorstwo ?E.-B.-P.@ w K. zostało bowiem zobowiązane do zapłaty oznaczonej kwoty 28.568, 82 zł. Jej część - 19.598, 22 zł - stanowi różnicę miedzy składką, według

organu rentowego należną, a uiszczoną przez skarżącego. Różnica ta nie wynika

jednak z błędnego wyliczenia składki , a zobowiązanie do zapłaty z powodu nieuisz-

czenia składki w całości albo nieopłacenia w terminie, lecz jest rezultatem odmiennej

interpretacji przepisów rozporządzenia określających sposób ustalenia podstawy wymiaru składki. Kwestią sporną między stronami było bowiem to czy podstawę wymiaru

składki za pracowników zatrudnionych przez Przedsiębiorstwo "E.-B.-P.@ w niemieckim przedsiębiorstwie ?Grupa Schockemohle und Willenberg@ ma stanowić wynagrodzenie zadeklarowane przez pracodawcę, za zgodą pracowników, jednak nie niższe od

kwoty wynagrodzenia przeciętnego (§9 rozporządzenia), czy ?wynagrodzenie ustalone

na podstawie odrębnych przepisów@ (§ 11 rozporządzenia), czy też wynagrodzenie

faktycznie wypłacone pracownikom, ale nie niższe od kwoty wynagrodzenia

najniższego ( § 10 rozporządzenia). W istocie więc przedmiotem rozpoznawanej

sprawy jest określenie podstawy wymiaru składki i to zarówno w znaczeniu formalnym

jak i faktycznym. Wysokość kwotowa składki jest jedynie konsekwencją ustalenia

podstawy jej wymiaru .

Zgodnie z treścią art. 393 pkt 5 KPC w sprawach o określenie podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne kasacja nie przysługuje.

Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 393 8

§ 1 KPC, orzekł jak w sentencji.