Social security contribution dispute dismissed as non-appealable matter under Article 393(5) of the Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employer against a social security fund decision regarding contribution rates. The core dispute concerned whether the contribution base for employees working abroad should be the declared wage or a specific statutory minimum, a question of legal interpretation rather than a calculation error. The court ruled that because the case involved determining the basis for calculating social security contributions, the right to appeal via cassation was statutorily excluded.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 pkt 5 KPC; In disputes concerning the determination of the basis for calculating social security contributions, the right to file a cassation appeal is excluded by law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 20 maja 1997 r.
II UKN 117/97
Spór dotyczący wysokości składki na ubezpieczenie społeczne pracowników, wynikający z różnicy poglądów stron co do podstawy prawnej jej wymiaru,
jest sprawą "o określenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie
społeczne", w której kasacja nie przysługuje (art. 393 pkt 5 KPC).
Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Barbara
Wagner (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 1997 r. sprawy z wniosku
Przedsiębiorstwa E.-B.-P. w K. Bogdana K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Chorzowie o wysokość składki na ubezpieczenie społeczne, na
skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28
października 1996 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d r z u c i ć kasację i zasądzić od wnioskodawcy na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 200 zł (słownie
złotych: dwieście).
Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w C. decyzją z dnia 13 listopada 1995
r. zobowiązał Przedsiębiorstwo ?E.-B.-P.@ w K. do zapłaty składek na ubezpieczenie
społeczne z odsetkami i opłatą dodatkową w łącznej kwocie 28.568, 82 zł. Organ
rentowy ustalił, że w okresie od maja 1994 r. do sierpnia 1995 r. Bogdan K. - właściciel
Przedsiębiorstwa ?E.-B.-P.@ - za pracowników zatrudnionych za granicą odprowadzał
składkę na ubezpieczenie społeczne w wysokości przewidzianej w § 11 rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru
składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz
rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z
1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm.), gdy tymczasem winien był opłacać składkę w
wysokości określonej w § 9 tego rozporządzenia .
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem
z dnia 21 marca 1996 r. [...] oddalił odwołanie Bogdana K. od powyższej decyzji. Sąd
ustalił, że w dniu 1 marca 1994 r. odwołujący się zawarł porozumienie z niemieckim
przedsiębiorstwem ?Grupa Schockemohle und Willenberg@ na dostawę prefabrykatów
zbrojarskich. Pracownicy zatrudnieni przy produkcji owych prefabrykatów mieli być
przeszkoleni przez kontrahenta niemieckiego. W wykonaniu porozumienia w okresie od
maja 1994 r. do sierpnia 1995 r. pracownicy Przedsiębiorstwa ?E.-B.-P.@ byli
zatrudniani za granicą, za zgodą Urzędu Pracy - Federalnego Zakładu do Spraw Pracy
w Vechta. Wynagrodzenie za pracę otrzymywali w Polsce. Podstawę ich zatrudnienia
za granicą stanowiły umowy na czas określony, wynoszący przeciętnie 9 miesięcy.
Pracę świadczyli w pełnym wymiarze czasu pracy - 8 godzin na dobę i 46 godzin
tygodniowo. W ocenie Sądu, zatrudnienie to nie było zatrudnieniem w celu nauki
zawodu ani przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Kierowani do pracy za
granicą świadczyli ją na rzecz przedsiębiorstwa niemieckiego, a szkolenie było co
najwyżej celem ubocznym.
W rewizji od tego wyroku Bogdan K. podniósł zarzuty naruszenia prawa
materialnego, a to § 11 rozporządzenia o składkach, sprzeczności istotnych ustaleń
Sądu z treścią materiału zebranego w sprawie oraz rażącego naruszenia prawa procesowego, a to art. 233 KPC, i na tej podstawie wniósł o jego zmianę. Rewidujący
podniósł zwłaszcza, że Sąd pominął istotny dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, iż zgodę na
szkolenie pracowników wydał lokalny urząd pracy - Arbeitsmat Vechta, nie zaś, jak jest
to wymagane w innych przypadkach, Centralny Urząd Pracy Republiki Federalnej
Niemiec w Duisburgu. Przedsiębiorstwo nie realizowało w spornym okresie żadnych
robót budowlanych w ramach umowy o dzieło. Nadto, wszelkie koszty związane z
przeszkoleniem w firmie Schockemohle und Willenberg pokrywało Przedsiębiorstwo
"E.-B.-P.@ z wynagrodzenia przekazanego przez firmę niemiecką za wykonane w
czasie przeszkolenia prace zbrojarskie.
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem
z dnia 28 października 1996 r. [...] oddalił rewizję. Sąd II instancji podzielił w całości
ustalenia Sądu Wojewódzkiego. Jego zdaniem, wykładnia funkcjonalna nakazuje
przepis § 11 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 1990 r. odnosić tylko do zatrudnionych
w celu przygotowania zawodowego pracowników młodocianych. Pracownicy zatrudnieni
za granicą przez Przedsiębiorstwo ?E.-B.-P." nie byli pracownikami młodocianymi.
Wszyscy oni ukończyli 18 lat (?najmłodszy - rocznik 1967, najstarszy - 1948?) .
Powyższy wyrok Bogdan K. zaskarżył kasacją i wskazując jako jej podstawę
naruszenie prawa materialnego, a to ?przepisów Kodeksu pracy@ i "przepisów Rozp.
RM z dnia 29. 01. 1990 r. w sprawie wysokości składek ...@, wniósł o jego uchylenie
?w całości@. Skarżący nie sprecyzował, które przepisy powołanych aktów prawnych
zostały przez Sąd naruszone. Z uzasadnienia kasacji można wnosić, że są to art. 190 i
następne KP oraz § 11 rozporządzenia o składkach. Bogdan K. wywiódł, że przepisy
Działu dziewiątego Kodeksu pracy oraz akty do nich wykonawcze ?mają na celu wyłącznie szczególną ochronę młodocianych, a nie wyłączenie z możliwości podnoszenia
kwalifikacji zawodowych pracowników dorosłych@. Stąd interpretacja § 11 rozporządzenia o składkach, przyjmująca, że przepis ten ma zastosowanie tylko do pracowników młodocianych, jest błędna.
W odpowiedzi na kasację organ rentowy wniósł o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z treści zaskarżonej decyzji można prima facie wnosić, że zawarte w niej
rozstrzygnięcie dotyczy wysokości składki na ubezpieczenie społeczne. Przedsiębiorstwo ?E.-B.-P.@ w K. zostało bowiem zobowiązane do zapłaty oznaczonej kwoty 28.568, 82 zł. Jej część - 19.598, 22 zł - stanowi różnicę miedzy składką, według
organu rentowego należną, a uiszczoną przez skarżącego. Różnica ta nie wynika
jednak z błędnego wyliczenia składki , a zobowiązanie do zapłaty z powodu nieuisz-
czenia składki w całości albo nieopłacenia w terminie, lecz jest rezultatem odmiennej
interpretacji przepisów rozporządzenia określających sposób ustalenia podstawy wymiaru składki. Kwestią sporną między stronami było bowiem to czy podstawę wymiaru
składki za pracowników zatrudnionych przez Przedsiębiorstwo "E.-B.-P.@ w niemieckim przedsiębiorstwie ?Grupa Schockemohle und Willenberg@ ma stanowić wynagrodzenie zadeklarowane przez pracodawcę, za zgodą pracowników, jednak nie niższe od
kwoty wynagrodzenia przeciętnego (§9 rozporządzenia), czy ?wynagrodzenie ustalone
na podstawie odrębnych przepisów@ (§ 11 rozporządzenia), czy też wynagrodzenie
faktycznie wypłacone pracownikom, ale nie niższe od kwoty wynagrodzenia
najniższego ( § 10 rozporządzenia). W istocie więc przedmiotem rozpoznawanej
sprawy jest określenie podstawy wymiaru składki i to zarówno w znaczeniu formalnym
jak i faktycznym. Wysokość kwotowa składki jest jedynie konsekwencją ustalenia
podstawy jej wymiaru .
Zgodnie z treścią art. 393 pkt 5 KPC w sprawach o określenie podstawy wymiaru
składek na ubezpieczenie społeczne kasacja nie przysługuje.
Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 393 8
§ 1 KPC, orzekł jak w sentencji.