Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UKN 109/99 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as procedural grounds were invalid and facts established by lower courts remained unchallenged.

Numero d'incarto II UKN 109/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the legal successor of Jan K. against a social insurance office decision regarding pension renewal. The appellant argued that the lower court incorrectly applied procedural rules and failed to recognize an oral request made in June 1994 as a formal application. The court rejected these claims because the cassation petition lacked specific allegations of procedural violations affecting the outcome and failed to rebut the established fact that the written application was submitted in August 1996.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3931 KPC; Art. 3933 KPC: The Supreme Court reviews cassation appeals only on grounds of violation of substantive law or procedural law having a decisive impact on the result; if no such violations are substantiated, the decision based on the established facts stands.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal procedural violation social insurance pension oral request written application substantive law decisive impact

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3931 KPC
W myśl art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji
Art. 3933 KPC
uchylenie lub zmianę wyroku w całości lub w części (art. 3933 KPC).
Art. 378 § 1 KPC
ustawy”, a także naruszenie art. 378 § 1 KPC i nieuchylenie wyroku Sądu pierwszej
Art. 224 KPC
378 § 1 KPC, zaś w uzasadnieniu, iż naruszenie to dotyczy także art. 224 KPC.
Art. 103 ust. 1 ustawy o z.e.p.
w powiązaniu z art. 103 ust.
Art. 95 ustawy o z.e.p.
związku z zarzutem kasacji, należy zauważyć, że na podstawie art. 95 ustawy o
Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.
(Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) przepisy KPA mają zastosowanie o tyle, o ile ta

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 21 września 1999 r.

II UKN 109/99

W postępowaniu w sprawach o świadczenia przewidziane w ustawie z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) przepisy KPA mają zastosowanie o tyle, o ile ta

ustawa (lub przepisy wydane na jej podstawie) nie stanowią inaczej.

Przewodniczący: SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Tyszel, Jerzy

Kuźniar (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 września 1999 r. sprawy z wniosku

następcy prawnego Jana K. – Ireny K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w C. o wypłatę świadczenia w związku z pobytem za granicą, na

skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 lutego 1998 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie oddalił odwołanie wnioskodawcy Jana K. od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w C. z dnia 5 grudnia 1996 r. wznawiającej wypłatę emerytury do rąk syna Marka K., począwszy od dnia 1 maja 1996 r. po

ustaleniu, że wniosek o podjęcie wypłaty świadczenia wpłynął w dniu 29 sierpnia

1996 r. W ocenie Sądu stanowisko organu rentowego było zgodne z przepisem art.

99 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).

Apelację wnioskodawcy od tego wyroku Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił

(wyrok z dnia 19 listopada 1998 r. [...]), podzielając twierdzenia Sądu pierwszej instancji, iż w sprawie brak dowodu, aby wniosek o podjęcie wypłaty świadczenia został

zgłoszony na piśmie lub ustnie do protokołu w czerwcu 1994 r.

Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją Irena K. wstępująca do sprawy na postawie z art. 104 ustawy o z.e.p. i zarzucając naruszenie prawa materialnego „przez

błędną wykładnię art. 63 § 1 KPA oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z lutego

1983 r. w połączeniu z przepisem art. 9, 8 i 7 KPA w związku z art. ustawy z 14

grudnia 1982 r. oraz art. 26 ustawy o z.e.p. w powiązaniu z art. 103 ust. 1 tej

ustawy”, a także naruszenie art. 378 § 1 KPC i nieuchylenie wyroku Sądu pierwszej

instancji, mimo iż ten nie rozpoznał istoty sprawy, wniosła „o uchylenie zaskarżonego

wyroku oraz wyroku pierwszej instancji”. Według skarżącej mąż wnioskodawczyni

spotkał się w czerwcu 1994 r. z dyrektorem Oddziału ZUS w C. i w rozmowie podniósł, iż chciałby, aby przysługująca mu emerytura była wypłacana, co należało traktować jako złożenie formalnego wniosku o wznowienie wypłaty świadczenia.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

W myśl art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji

(biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania), co oznacza, że związany

jest podstawami kasacji określonymi w art. 3931 pkt 1 i 2 KPC i jej wnioskami - o

uchylenie lub zmianę wyroku w całości lub w części (art. 3933 KPC). W przypadku

gdy kasacja nie zarzuca naruszenia istotnych przepisów postępowania lub też, gdy

zarzut taki okazuje się nieuzasadniony, Sąd Najwyższy - przy rozpoznaniu kasacji jest związany stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego

wyroku - art. 39315 KPC.

Na tle tych ogólnych uwag, należy zauważyć, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć

istotny wpływ na wynik sprawy, poza przytoczeniem w petitum, iż naruszony został

art. 378 § 1 KPC, zaś w uzasadnieniu, iż naruszenie to dotyczy także art. 224 KPC.

Tak sformułowane zarzuty nie mogą być uznane za uzasadnione. Przepis art. 224 w

§ 1 KPC stanowi o uprawnieniu przewodniczącego do zamknięcia rozprawy, gdy sąd

uzna ją za dostatecznie wyjaśnioną, a § 2 pozwala na zamknięcie rozprawy także

wtedy, gdy ma być przeprowadzony dowód, dla którego rozprawa jest w ocenie sądu

zbyteczna. Kasacja nie podaje, który przepis tego artykułu i w jaki sposób został naruszony, nie podając w szczególności, jakie dowody zostały przez Sąd Apelacyjny

pominięte, jaki w związku z tym przepis został naruszony i w jaki istotny sposób

wpłynęło to na wynik sprawy. Powoływanie jako podstawy kasacji, naruszenia art.

378 § 2 zdania drugiego KPC jest niezrozumiałe. Istotą sprawy było żądanie wznowienia wypłaty należnej mężowi wnioskodawczyni emerytury od czerwca 1994 r. i

rozstrzygnięcie sprawy tę istotę obejmuje, aczkolwiek akceptując decyzję organu

rentowego, wznawia wypłatę świadczenia od dnia 1 maja 1996 r.

Wszystko to daje podstawę do stwierdzenia, że skoro w kasacji brak skutecznych zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd Najwyższy związany jest ustalonym w sprawie i będącym podstawą orzeczenia stanem faktycznym, w tym ustaleniem, że wniosek o wznowienie wypłaty złożony został w dniu 29 sierpnia 1996 r.

Przy tym ustaleniu nie może być podzielony zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 ustawy

o z.e.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 grudnia1996 r.), ponieważ wznowienie wypłaty emerytury nastąpiło ze skutkiem poprzedzającym o trzy miesiące datę

złożenia wniosku, a więc zgodnie z treścią tego przepisu, przed jego zmianą. Wskazane w kasacji przepisy KPA nie były stosowane w postępowaniu sądowym, stąd też

nie mogły zostać przez Sąd Apelacyjny naruszone. Na marginesie sprawy, ale w

związku z zarzutem kasacji, należy zauważyć, że na podstawie art. 95 ustawy o

z.e.p. w postępowaniu w sprawach o świadczenia w niej określone, przepisy KPA

znajdują zastosowanie o tyle, o ile ustawa o z.e.p. nie stanowi inaczej. W materii dotyczącej składania i dokumentowania wniosków dotyczących świadczeń, obowiązuje

– wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie o z.e.p. – rozporządzenie Rady

Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalnorentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz. 49 ze zm.). W § 4 ust. 1 i

2 wskazuje ono, że postępowanie takie wszczyna się na podstawie wniosku zgłoszonego na piśmie lub ustnie do protokołu, powoływanie więc reguł postępowania administracyjnego – zbliżonych w treści – nie znajduje uzasadnienia. Nie ma to jednak

znaczenia, skoro w sprawie nie wykazano, że wniosek o podjęcie wypłaty świadczenia złożony został ustnie do protokołu jeszcze w 1994 r., a ustalenie to nie zostało w

kasacji skutecznie podważone.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji po myśli art. 39312 KPC.