Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 710/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on res judicata grounds regarding prior final pension decision. The court holds that final judgments bind future proceedings between the same parties. The court ruled that the final judgment on the pension claim precludes re-examining the same issues. The court dismissed the appeal because the matter was already finally decided. The court applied the principle of res judicata to bar re-litigation. The court found no legal error in the lower court's application of res judicata. The court emphasized that final judgments create binding legal certainty. The court rejected the claim based on the principle of legal certainty. The court upheld the lower court's decision on the basis of res judicata.

Numero d'incarto II UK 710/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the appellate court's decision to reject the insured's request for pension equalization. The insured argued that the Social Security Office failed to establish a prerequisite for the pension right, but the court noted this issue was already finally decided in a prior judgment between the same parties. The court ruled that the principle of res judicata under the Civil Procedure Code prevents re-examining matters already settled by a final, binding judgment. Consequently, the appeal was rejected as the legal question did not exist in substance due to the binding force of the earlier decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 365 § 1 k.p.c.; Art. 366 k.p.c.: The binding force of a final judgment means that courts must consider the existence of a specific prior judgment with a determined content, precluding the re-examination of issues already finally decided between the same parties.

Parole chiave

Generato dall'IA
res judicata final judgment pension rights Social Security Office civil procedure code legal certainty cassation appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 365 § 1 k.p.c.
887 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że „roszczenie ubezpieczonej o wypłatę renty z tytuły niezdolności do pracy za okres 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niezasadne”, oraz przepisów postępowania - art. 365 § 1 k.p.c. z art.
Art. 366 k.p.c.
z art. 366 k.p.c. w związku z art.
Art. 398 § 2 k.p.c.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2013 r., I UK 29/13 – niepublikowany).Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Orzeczenie o kosztach postępowania uwzględnia § 12 ust.
§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
§ 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
2 oraz § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:
art. 365 § 1 k.p.c
887 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że „roszczenie ubezpieczonej o wypłatę renty z tytuły niezdolności do pracy za okres 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niezasadne”, oraz przepisów postępowania - art. 365 § 1 k.p.c.
art. 366 k.p.c
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2013 r., I UK 29/13 – niepublikowany).Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Orzeczenie o kosztach postępowania uwzględnia § 12 ust.
art. 3989 § 2 k.p.c
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2013 r., I UK 29/13 – niepublikowany).Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Orzeczenie o kosztach postępowania uwzględnia § 12 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UK 29/13
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2013 r., I UK 29/13 – niepublikowany).Tym się kierując, na podstawie art.
III UK 116/10
Supreme Court dismisses pension appeal, ruling prior final judgment bars re-examining same facts on disability pension.
I PK 306/02
11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004, nr 7-8, poz.
V CSK 3/05
Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; plaintiff's argument was factual, not legal, violating procedural requirements.
I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 710/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku A. P. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w E. ‎o wyrównanie świadczenia rentowego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 listopada 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokat M. Z. - Kancelaria Adwokacka w G. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o stawkę należnego podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację wnioskodawczyni A. P. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w E. z dnia 3 września 2014 r. w sprawie przeciwko pozwanemu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w E. o wyrównanie świadczenia rentowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji uznał za nieuzasadnione żądanie wnioskodawczyni wyrównania świadczenia rentowego za okres od dnia 13 lipca 2009 r. do dnia 6 sierpnia 2012 r., wobec związania Sądu prawomocnym orzeczeniem korzystającym z powagi rzeczy osądzonej (art. 365 § 1 i 366 k.p.c.).

Jak podkreślił Sąd Apelacyjny prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w E. z dnia 30 grudnia 2013 r., IV U (…), zmieniono decyzję organu rentowego z dnia 19 października 2012 r. i przyznano wnioskodawczyni prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 6 sierpnia 2012 r. do dnia 30 września 2014 r., nie stwierdzając przy tym odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej przesłanki niezbędnej do wydania decyzji rozstrzygającej o uprawnieniu wnioskodawczyni do świadczenia rentowego. W sytuacji gdy prawo do świadczenia zostało przyznane wyrokiem Sądu Okręgowego w E. a kwestia braku odpowiedzialności organu rentowego przesądzona, inna okoliczność nie mogła być uznana za błąd organu rentowego w zakresie wniosku o rentę z sierpnia 2012 r., ani tym bardziej w zakresie wcześniejszych prawomocnych decyzji o odmowie prawa do renty z dnia 7 października 2009 r. i 20 września 2010 r.W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego, pełnomocnik wnioskodawczyni, zaskarżając go w całości pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 133 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 887 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że „roszczenie ubezpieczonej o wypłatę renty z tytuły niezdolności do pracy za okres 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niezasadne”, oraz przepisów postępowania - art. 365 § 1 k.p.c. z art. 366 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez „przyznanie przez Sąd Apelacyjny waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej ustaleniom faktycznym i ustaleniom dotyczącym braku odpowiedzialności organu rentowego, poczynionym przez inny Sąd, podczas gdy ustalenia te dotyczyły innego czasookresu niezdolności do pracy niż będący przedmiotem niniejszego postępowania”.

W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie od organu rentowego na rzecz wnioskodawczyni kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższonych o należny podatek VAT, które nie zostały uiszczone w całości bądź w części.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego – „czy w sprawach o ustalenie prawa do renty dopuszczalne jest rozciąganie skutków powagi rzeczy osądzonej i prawomocności wyroku na czasookres nieobjęty prawomocnym wyrokiem sądu, w którym zawarto prawomocne rozstrzygnięcie dotyczące przyznania prawa do świadczenia rentowego oraz w którym orzeczono o braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji organu rentowego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004, nr 7-8, poz. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, LEX nr 180841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN, 2002, nr 7, s. 10).

Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz. 5).

Wskazane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne w istocie nie występuje, gdy się zważy stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 28 czerwca 2013 r., I UK 29/13, w którym przyjęto, że moc wiążąca prawomocnego wyroku (jego prawomocność materialna) oznacza konieczność uwzględnienia przez sąd faktu istnienia konkretnego wyroku o określonej treści. Natomiast związanie rozstrzygnięciem określonej kwestii w innej sprawie, różniącej się przedmiotem, występuje tylko w granicach podmiotowych prawomocności, czyli co do zasady między tymi samymi stronami.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dotyczącym spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych przyjmuje się, że w postępowaniu sądowym toczącym się na skutek odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego w przedmiocie ponownego ustalenia prawa do świadczenia rentowego nie mogą być badane te same kwestie, o których rozstrzygnął wcześniej sąd prawomocnym wyrokiem w sprawie między tymi samymi stronami w związku z odwołaniem ubezpieczonego od wcześniejszej decyzji odmawiającej prawa do tego świadczenia (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2011 r., III UK 116/10, OSNP 2012 nr 9-10, poz. 125 i powołane w jego uzasadnieniu wcześniejsze orzeczenia).

Nie oceniając w związku z tym zarzutów skargi, można w ogólności zauważyć, że nie można rozważać kolejny raz przypisania organowi rentowemu błędu skutkującego odpowiedzialnością za nieustalenie ostatniej przesłanki niezbędnej do wydania decyzji, skoro było to już przedmiotem rozpoznania sądowego i wyrok ten jest prawomocny. Warto w związku z tym przypomnieć, że wedle utrwalonego orzecznictwa moc wiążąca prawomocnego wyroku (jego prawomocność materialna) oznacza konieczność uwzględnienia przez sąd faktu istnienia konkretnego wyroku o określonej treści, co w sprawie może oznaczać, że postepowanie organu rentowego, zostało – w toku dotychczasowego postępowania – ocenione, stąd nowe wnioski, oparte na tej samej podstawie mogą oznaczać zakaz merytorycznego orzekania z uwagi na tzw. powagę rzeczy osądzonej (art. 365 § 1 k.p.c.).

Zgodnie z tym przepisem, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. W praktyce oznacza to, że sąd obowiązany jest uznać, że kwestia prawna, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie przez niego rozpoznawanej, kształtuje się tak, jak to przyjęto w prawomocnym wcześniejszym wyroku. Jak się słusznie podkreśla w doktrynie, skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w procesie późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2013 r., I UK 29/13 – niepublikowany).Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Orzeczenie o kosztach postępowania uwzględnia § 12 ust. 2 oraz § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).