Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of argumentation and non-existent legal interpretation disputes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social insurance decision regarding a business owner's mandatory coverage. The appellant argued that the lower court incorrectly assumed profit necessity and misapplied statutory provisions, but failed to cite specific conflicting precedents or explain why the law required a different interpretation. The court ruled that without demonstrating genuine legal uncertainty or prior contradictory rulings, the appeal lacks the necessary justification for review under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be substantiated by citing specific conflicting judicial interpretations or explaining the nature of legal doubts; mere disagreement with established precedent or lack of argumentation does not justify review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 702/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z wniosku J.R.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.o ubezpieczenie społeczne,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 listopada 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. oddala wniosek organu rentowego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w […]. wyrokiem z 28 czerwca 2016 r. oddalił apelację ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 24 listopada 2015 r. oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z 17 kwietnia 2015 r. stwierdzającej, że ubezpieczona jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, dla której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia, nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 11 listopada 2014 r.Wyrok Sądu Apelacyjnego odwołująca się zaskarżyła w całości.
Zarzucono naruszenie: (-) art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez przyjęcie, że działalność gospodarcza zawsze musi przynosić zysk i musi być rozpatrywana każdorazowo w kontekście kryterium opłacalności; (-) art. 18 ust. 8 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na kwestionowaniu podstawy wymiaru składek, mimo iż mieści się ona w granicach wyznaczonych ustawą i przyjęcia niedopuszczalnej w kontekście konstrukcji tego przepisu koncepcji „intencji ubezpieczonej”, nieistniejącej w świetle ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przez co obywatel nie mógłby podejmować swobodnej decyzji w zakresie wysokości składek na ubezpieczenie społeczne; (-) art. 83 k.c. przez przyjęcie, że prowadzenie działalności gospodarczej przez ubezpieczoną miało charakter pozorny, gdy tymczasem pozorność dotyczy jedynie oświadczeń woli składanych drugiej stronie i za jej zgodą; (-) art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 381 i 382 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie zgłoszonych przez ubezpieczoną dowodów w postaci dokumentów oraz świadków wskazanych w złożonej apelacji oraz niewskazanie dlaczego Sąd tych dowodów nie przeprowadził; (-) art. 235 k.p.c. przez faktyczne pominięcie przez Sąd drugiej instancji, że Sąd pierwszej instancji oparł swoje ustalenia na zeznaniach wnioskodawczyni złożonych ZUS 30 marca 2015 r., co jest sprzeczne z zasadą bezpośredniości, a przez to niedopuszczalne, jako ustalenie faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie w oparciu o dowody przeprowadzone w innym postępowaniu; (-) art. 328 § 2 k.p.c. przez uznanie, że przesłanie uzasadnienia Sądu jest miarodajne mimo braku wskazania faktów, na podstawie których Sąd pierwszej instancji przyjął, że działalność gospodarczą pozwanej nie miała charakteru ciągłego i zorganizowanego.Skarżąca wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazała na potrzebę wykładni następujących przepisów:
a) art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i odpowiedzi na pytanie czy działalność gospodarcza zawsze musi przynosić zysk i musi być rozpatrywana każdorazowo w kontekście kryterium opłacalności;
b) art. 18 ust. 8 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i udzielenia odpowiedzi na pytanie czy istnieje w świetle tych przepisów przesłanka do kwestionowania podstawy wymiaru składek, mimo iż mieści się ona w granicach wyznaczonych ustawą na podstawie tzw. „intencji ubezpieczonej”, nieistniejącej w świetle ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przez co obywatel nie mógłby podejmować swobodnej decyzji w zakresie wysokości składek na ubezpieczenie społeczne;
c) art. 83 k.c. i odpowiedzi na pytanie czy możliwe jest ustalenie, iż prowadzenie działalności gospodarczej przez ubezpieczoną miało charakter pozorny, gdy tymczasem pozorność dotyczy jedynie oświadczeń woli składanych drugiej stronie i za jej zgodą.Organ rentowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów;
3) zachodzi nieważność postępowania, lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżąca wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała na potrzebę wykładni przepisów prawnych, to jest na przesłankę ustawową przedsądu określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, potrzeba wykładni przepisów, uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powstaje w związku z istniejącym w sprawie stanem faktycznym i prawnym, a dokonanie wykładni określonych we wniosku przepisów ma służyć właściwemu rozstrzygnięciu sprawy (por. postanowienie SN z 6 lutego 2014 r., I PK 246/13, LEX nr 1646083).
W przypadku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien nie tylko wskazać przepis, którego wykładnia wywołuje wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów, lecz także przytoczyć orzeczenia sądowe, w których dokonano rozbieżnej wykładni tego przepisu we wskazanym przez skarżącego zakresie lub szczegółowo opisać, na czym polegają te wątpliwości interpretacyjne – brak przytoczenia takich orzeczeń lub wyjaśnienia owych wątpliwości prowadzi do oceny, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został w wystarczająco przekonujący sposób uzasadniony (por. postanowienie SN z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522).
Ponadto, należy podkreślić, że nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii wykładni tych przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. cytowane wyżej postanowienie SN z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08; czy postanowienie SN z 17 marca 2015 r., I PK 4/15, LEX nr 1661934).Wniosek skarżącej nie spełnia powyższych wymogów.Na wstępie należy zauważyć, że problemy prawne ujęte we wniosku w pkt.
b) i c) nie pozostają w związku z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku stanowiło bowiem ustalenie, że ubezpieczona od 1 listopada 2014 r. nie prowadziła działalności gospodarczej. W kontekście takiego ustalenia należy odczytywać stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że ubezpieczona upozorowała faktyczne prowadzenie działalności w celu uzyskania wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Ponadto, niezależnie od powyższego, warto zauważyć, że problem ujęty w pkt.
b) wniosku został rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z 21 kwietnia 2010 r., II UZP 1/10, OSNP 2010 nr 21-22, poz. 267, i również z tego powodu nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem na okoliczność ujętą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Co do okoliczności wskazanych w pkt.
a) wniosku, należy zauważyć, że Sąd Apelacyjny odnosząc się do kryterium zarobkowej działalności, podkreślił, że kryterium to należy rozumieć nie jako konieczność faktycznego osiągania dochodów z działalności, ale jako zamiar ich osiągnięcia. Tym samym odpowiedzi na pytanie sformułowane w pkt.
a) wniosku nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy.Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.Sąd Najwyższy oddalił wniosek organu rentowego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego ze względu na brak w odpowiedzi na skargę kasacyjnej brak argumentacji uzasadniającej odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz samego wniosku o odmowę przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Tym samym koszty sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjnej nie mogły zostać uznane za koszty celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. (por. postanowienie SN z 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015 nr 7-8, poz. 91).