Supreme Court dismisses social security appeal for rehabilitation benefits due to lack of obvious legal grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal regarding the denial of rehabilitation benefits, ruling it was not obviously justified. The appellant argued that the lower court failed to order expert opinions and violated procedural rules, but the court found these procedural complaints unreviewable on cassation. Consequently, the appeal was rejected because the necessity of additional expert evidence was not a clear legal issue requiring Supreme Court intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is not obviously justified when the need for additional expert evidence or the evaluation of existing evidence requires judicial assessment rather than being a clear legal error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 678/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku J.K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Wał. o świadczenie rehabilitacyjne,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 listopada 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt VII Ua (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. odstępuje od obciążania skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w J., VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację J.K. od wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 15 marca 2013 r. w przedmiocie oddalenia - po ponownym rozpoznaniu sprawy - odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W. z dnia 23 lipca 2009 r., którą odmówiono mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Sąd drugiej instancji uznał za bezzasadne postawione w apelacji zarzuty obrazy prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., wyłączając dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynienia ustaleń nieznajdujących oparcia w dokumentacji medycznej oraz naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 217, 224, 227 i 316 k.p.c., i ostatecznie oddalił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 372, dalej „ustawa o świadczeniach”).Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach przez odmowę przyznania świadczenia rehabilitacyjnego „pomimo istnienia wszelkich medycznych wskazań do kontynuowania leczenia i rehabilitacji w związku z istniejącą czasową niezdolnością do pracy” oraz na zarzucie obrazy przepisów postępowania, tj. art. 217 § 1 i 2, 224, 227 i 316 k.p.c. „przez pominięcie wniosków o dopuszczenie biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej oraz uzupełniającej - ustnej opinii A.P.”.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania kasacyjnego.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ubezpieczony określił skargę jako oczywiście uzasadnioną z uwypukleniem, że zaskarżone nią orzeczenie rażąco narusza przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, oraz że „Sąd Okręgowy w J. nie przeprowadził również wnioskowanych dowodów koniecznych do przeprowadzenia z punktu widzenia zasygnalizowanych wątpliwości i nieprawidłowości, jak też z uwagi na stan zdrowia wnioskodawcy i jego faktycznej zdolności do pracy na dzień wydawania zaskarżonej decyzji przez organ rentowy - w toku pierwszej instancji, przy czym Sąd Okręgowy bezkrytycznie przyjął stanowisko nierzetelnych biegłych sądowych oraz poprzedzającego składu orzekającego - nie uzupełniając odpowiednio postępowania dowodowego”.Organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z zasądzeniem na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Według ugruntowanego stanowiska judykatury, oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wtedy, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.).
W tym znaczeniu skarga kasacyjna ubezpieczonego nie jest „oczywiście uzasadniona”, skoro miałoby o tym świadczyć niedopuszczenie dowodu z dalszej opinii biegłych. Formułując ten wniosek, skarżący pominął, że potrzeba uzupełnienia dowodów oraz ponawiania lub prowadzenia dowodu z innej opinii biegłych nie zawsze jest oczywista i należy do oceny sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1974 r., I CR 562/74, niepubl.; z dnia 24 sierpnia 1972 r., II CR 222/72, OSP 1973 nr 5, poz. 93; z dnia 21 listopada 1974 r., II CR 638/74, OSPiKA 1975 nr 5, poz. 108 z uwagami w przeglądach orzecznictwa W.
Siedleckiego, PiP 1976 z. 5, s. 123 i E. Wengerka, NP 1976 z. 7-8, s. 1134; z dnia 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPiUS 1997 nr 23, poz. 476; z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPiUS 1998 nr 3, poz. 100; z dnia 18 września 1997 r., II UKN 260/97, OSNAPiUS 1998 nr 13, poz. 408). Wytknięte naruszenia przepisów postępowania zakresie oceny dowodów i dokonywania na ich podstawie ustaleń faktycznych nie poddają się zresztą kontroli kasacyjnej jako niepowiązane z przepisami postępowania przed sądem drugiej instancji, a także z tego powodu, że skarżący nie zwrócił na nie uwagi sądom meriti, zgodnie z art. 162 k.p.c. (por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., III CZP 55/05, OSNC 2006 nr 9, poz. 144 i z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 50/08, OSNC 2009 nr 7-8, poz. 103 i np. wyrok z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CSK 96/09, niepubl., z dnia 15 maja 2014 r., II CSK 345/13, niepubl.).
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.). Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na podstawie art. 102 k.p.c.as