Supreme Court dismisses social security appeal as cassation review only covers legal issues, not factual findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by B.J. and K.J. against the Social Insurance Institution's decision. The applicants argued that the lower court erred in factually assessing their lack of cooperation, claiming the Social Insurance Institution failed to prove the absence of collaboration. The court rejected this because cassation review is limited to legal questions and does not re-evaluate factual findings or evidence assessment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 6 k.c.: Cassation review is restricted to significant legal issues and does not permit re-examination of factual findings or evidence evaluation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 676/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku B.J.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.z udziałem zainteresowana K.J.o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 listopada 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni i zainteresowanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od wnioskodawczyni i zainteresowanej kwotę 2400 zł (dwa tysiące czterysta) na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Z. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w […], III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację B.J. i K.J. od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 11 maja 2015 r. oddalającego odwołanie B.J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Z. decyzją z dnia 5 stycznia 2015 r. w przedmiocie ustalenia, że K.J. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu jako osoba współpracująca z B.J., prowadzącą działalność gospodarczą w formie Spółki z o.o.
C. Sąd drugiej instancji - aprobując ocenę wiarygodności dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji - podzielił jego ustalenia co do tego, że K.J. nie podjęła współpracy z odwołującą się w zakresie pośrednictwa kredytowego i w obrocie nieruchomości, a w każdym razie jej współdziałanie nie miało cech stałości i nie przebiegało w sposób zorganizowany, jak też nie miało wpływu na wysokość dochodów spółki. Za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 k.p.c., podnosząc, że skarżąca nie udowodniła swoich twierdzeń, a tym samym nie zostały wypełnione przesłanki ubezpieczenia przewidziane w art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 963 ze zm.).Skarga kasacyjna B. i K.J. została oparta na podstawie „naruszenia prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.), tj. art. 6 k.c.”. Z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., skarżące wniosły o przyjęcie skargi do rozpoznania, „gdyż zgodnie z art. 6 k.c. to organ rentowy powinien wykazać w toku postępowania sądowego na czym polegała lub też nie współpraca przy prowadzeniu działalności gospodarczej skoro przyjął zgłoszenie do ubezpieczenia i pobierał z tego tytułu środki Wskazały także na konieczność wyeliminowania wątpliwości w orzecznictwie sądowym na gruncie art. 8 ust. 11 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w przypadku podjęcia współpracy na początku prowadzenia działalności gospodarczej, gdy efekt ekonomiczny współpracy nie jest możliwy, co stwarza faktyczną barierę podjęcia takiej współpracy i w istocie stanowi rozszerzenie ustawowej definicji współpracy”.Organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powołując się na przyczyny kasacyjne wskazane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., skarżące nie wskazały rozbieżności stanowisk orzecznictwa w przedmiocie zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, którego zresztą nie sformułowały.
Nie można przy tym nie zauważyć, że wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie towarzyszą argumenty jurydyczne, lecz tylko odnoszące się do ustalenia konkretnego stanu faktycznego sprawy i oceny dowodów. Te kwestie, jako niestanowiące przedmiotu kontroli kasacyjnej, są więc bezprzedmiotowe (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99, OSNAPiUS 2000 nr 23, poz. 865).W związku z tym wystarczy stwierdzenie, że art. 6 k.c. określa reguły dowodzenia, nie stanowi natomiast samodzielnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wobec czego powołanie go w skardze kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia prawa materialnego - bez wskazania przepisów tego prawa, z których wynika dochodzone roszczenie - jest niewystarczające (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1997 r., I PKN 375/97, OSNAPiUS 1998 nr 18, poz. 537 i z dnia 12 stycznia 1999 r., I PKN 536/98, OSNAPiUS 2000 nr 5, poz. 176).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.