Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 665/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension claim appeal as no legal issue requires Supreme Court interpretation.

Numero d'incarto II UK 665/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a pension applicant against the Social Insurance Fund. The applicant argued that the lower court incorrectly dismissed evidence of special working conditions based on employer certificates, claiming these documents should not be subject to judicial control. The court ruled that such certificates are private documents subject to verification and that the applicant failed to demonstrate a legal question requiring Supreme Court interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 2 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.; Świadectwa pracy w szczególnych warunkach są dokumentami prywatnymi podlegającymi kontroli co do prawdziwości faktów i podstawy prawnej, a nie mają charakteru wiążącego dla organów przyznających świadczenia.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension claim special working conditions employer certificate cassation appeal private document judicial control legal interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 2 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.
art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
w związku z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
art. 244 § 1 i 2 k.p.c.
Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c., (por.
art. 245 k.p.c.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1991 r., I PR 422/90, LEX nr 14682), zaś w postępowaniu sądowym jest traktowane jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., stanowiący dowód, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie w nim zawarte.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Gdy więc, wbrew twierdzeniom wniosku, w sprawie nie wykazano istnienia zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 328 § 2 k.p.c
art. 244 k.p.c
2 rozporządzenia, korzysta z domniemania przewidzianego w art. 244 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Gdy więc, wbrew twierdzeniom wniosku, w sprawie nie wykazano istnienia zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Gdy więc, wbrew twierdzeniom wniosku, w sprawie nie wykazano istnienia zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 245 k.p.c
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1991 r., I PR 422/90, LEX nr 14682), zaś w postępowaniu sądowym jest traktowane jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., stanowiący dowód, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie w nim zawarte.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PR 422/90
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1991 r., I PR 422/90, LEX nr 14682), zaś w postępowaniu sądowym jest traktowane jako dokument prywatny w rozumieniu art.
I UK 15/04
Supreme Court dismissed pension appeal when employment certificate listed a job not on the official special conditions list.
I UK 125/11
Supreme Court dismissed pension claim as work in special conditions was not performed exclusively and continuously.
I UK 24/09
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067).
III CKN 570/01
Supreme Court dismissed appeal for failure to explain specific legal issues requiring interpretation under Civil Procedure Code.
I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka 2003 nr 13, poz.
I PK 306/02
11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s.
V CSK 3/05
Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; plaintiff's argument was factual, not legal, violating procedural requirements.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 665/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku J.S.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 listopada 2017 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we [...]‎z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny we [...] oddalił apelację wnioskodawcy J.S. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 13 października 2015 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o emeryturę. Sąd Apelacyjny podzielił argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji i przyjął je za własne, uznając że w okresie zatrudnienia wnioskodawcy od dnia 1 kwietnia 1993 r. do dnia 31 grudnia 1998 r., na stanowisku kierownika warsztatów mechanicznych, nie wykonywał on stale i w pełnym zakresie pracy w warunkach szczególnych, o której mowa w wykazie A działu XIV poz. 24, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.).Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - § 2 ust. 1 i 2 i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w związku z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 1383 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu, że świadectwa pracy w szczególnych warunkach są dokumentami przewidzianymi przez ustawodawcę do dowodzenia faktu pracy w warunkach szczególnych - wydanym, co wynika bezpośrednio z przepisu, na podstawie posiadanej dokumentacji, oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 328 § 2 k.p.c. mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu wyroku, z jakich powodów Sąd drugiej instancji całkowicie pominął istotny dowód przedstawiony przez stronę w toku postępowania apelacyjnego w postaci potwierdzeń wypłaty tzw. dodatku szkodliwego w okresie od grudnia 1996 r. do czerwca 1998 r. na stanowisku kierownika warsztatu mechanicznego, co wiązało się z wykonywaniem pracy w warunkach szczególnych, kwalifikujących go do przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym.W oparciu o przedstawione podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, wymagające rozstrzygnięcia czy świadectwo pracy stwierdzające wykonywanie prac w szczególnych warunkach wydane na podstawie posiadanej dokumentacji w oparciu o § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, korzysta z domniemania przewidzianego w art. 244 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Za istotne zagadnienie prawne uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością, którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, LEX nr 180841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10).

Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka 2003 nr 13, poz. 5).Kwestie wskazywane jako zagadnienie prawne zostały już rozstrzygnięte w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Wskazano w nim, że świadectwo pracy wydane przez pracodawcę na podstawie posiadanej dokumentacji (por. § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.) potwierdzające wykonywanie pracy w warunkach szczególnych, nie ma charakteru wiążącego w tym sensie, że nie podlega kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c., (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1991 r., I PR 422/90, LEX nr 14682), zaś w postępowaniu sądowym jest traktowane jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., stanowiący dowód, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie w nim zawarte.

Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. Ujawnienie okoliczności, że wskazane w zaświadczeniu pracodawcy stanowisko pracy wykonywanej w szczególnych warunkach nie figuruje w wykazie powołanym w tym zaświadczeniu, jest podstawą do odmowy przyznania prawa do wcześniejszej emerytury (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r., I UK 15/04, OSNP 2005 nr 11, poz. 161). Świadectwa pracy w szczególnych warunkach w przypadku sporu podlegają więc kontroli z urzędu lub na zarzut co do podawanych w nich faktów (zdarzeń).

Taki pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 października 2011 r., I UK 125/11 (niepublikowane). Ogólnie można też zauważyć, że w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych to zainteresowany świadczeniem ma wykazać fakty uzasadniające jego prawo (art. 232 k.p.c., art. 6 k.c.), a dotyczy to zwłaszcza sytuacji gdy organ rentowy kwestionuje świadectwa pracy w szczególnych warunkach (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067). Gdy więc, wbrew twierdzeniom wniosku, w sprawie nie wykazano istnienia zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.