Supreme Court dismisses cassation appeal due to failure to separately justify admissibility under procedural law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the Social Insurance Institution against a lower court ruling. The appellant argued for a retrial based on alleged material and procedural errors, but the court found the appeal defective. The decision was based on the failure to separately and specifically justify the request for admissibility according to statutory requirements.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate and substantiated request for admissibility linked to the statutory grounds; failure to do so constitutes an irreparable defect leading to dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 62/06
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lipca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z odwołania P. – Z.S. i A. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.
o ubezpieczenie społeczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lipca 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.
z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2005 r. Sąd Apelacyjny w G. oddalił
apelację P.
od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w G. z dnia 27 kwietnia 2004 r., którym oddalone zostało odwołanie A.
W. i Z. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 1
października 2002 r. stwierdzającej, że A. W. nie podlega od dnia 1 grudnia 2001 r.
ubezpieczeniom społecznym jako pracownik zatrudniony przez Z. S. prowadzącą
działalność gospodarczą – P. w G.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu drugiej instancji Z. S. zarzuciła
naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 k.c.
w związku z art. 300 k.p. oraz błędną wykładnię art. 22 k.p., a nadto naruszenie
przepisów postępowania w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez
naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego
rozpoznania.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżąca podała, że wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego i
procesowego są oczywiste.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać
oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i
jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).
Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno
nawiązywać do przesłanek przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art.
3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi
nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Spełnienie wymagania z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę
wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące
w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one
ustawowemu
katalogowi
przesłanek.
Braki
skargi
kasacyjnej
w
zakresie
wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta
tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków
formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania
do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku
o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego uzasadnienie ma taką samą wagę i
znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi kasacyjnej, to podlega badaniu
według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria pozostałe.
Skarga
kasacyjna
Z.S.
nie
zawiera
odpowiadającego
ustawowym
wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, albowiem nie
odnosi się do żadnej z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Przepis ten –
czego skarżący wydają się nie dostrzegać – nie zawiera odpowiednika
obowiązującego przy instytucji kasacji art. 393 § 2 k.p.c., który za okoliczność
uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania uznawał oczywistość naruszenia
prawa przez zaskarżone orzeczenie. Powołanie się na jakiekolwiek inne, niż
określone w art. 3989 § 1 k.p.c., przesłanki uzasadniające – w ocenie strony
skarżącej – przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia obowiązku
określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., gdyż argumentacja uzasadniająca wniosek
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna nawiązywać do szczegółowo
wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2005 r., II PK 201/05, OSNP z 2006 r., nr 7-8,
poz. 115 oraz z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, Biuletyn SN nr 12, poz.
9). Brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a także brak
odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art. 398 4 §
1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi odrzucenie skargi
kasacyjnej (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III
CZ 61/05, OSNC z 2006 r., z. 4, poz. 75).
Z powyższych względów postanowiono jak w sentencji na podstawie art.
3986 § 3 k.p.c.