Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 614/16 Generato dall'IA

Social security court dismisses appeal as business activity was not continuous or profitable due to health issues.

Numero d'incarto II UK 614/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a decision denying mandatory social security coverage to a business operator. The insured argued for a review of the court's interpretation of business activity laws, claiming preparatory actions constituted a continuous business. The court ruled that the insured's health condition prevented any actual participation in the business, rendering it non-continuous and lacking a profit motive, thus confirming the lower courts' decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; Art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej: The obligation to insure arises from the factual exercise of non-agricultural business, requiring continuous and organized profit-seeking activity; mere preparatory steps or actions taken while aware of health impediments do not constitute continuous business.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security coverage business activity continuity profit motive requirement health condition impact cassation appeal dismissal preparatory actions mandatory insurance obligation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której ubezpieczona dopatruje się w konieczności dokonania kontroli przyjętej przez Sąd Apelacyjny wykładni przepisów art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
Art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
1442 ze zm., dalej jako ustawa systemowa) oraz w niezastosowaniu przez ten Sąd art. 6 ust.
Art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UK 455/15
Supreme Court quashes appeal ruling on social insurance status of a business owner with health issues.
I UK 80/05
Social security court ruled that business activity includes preparatory acts and subjective intent, not just actual work.
III UK 35/07
Supreme Court dismisses appeal regarding social insurance liability during business activity gaps.
II UK 207/08
309; z 14 września 2007 r., III UK 35/07, LEX nr 483284; z 18 lutego 2009 r., II UK 207/08, LEX nr 736738; z 19 lutego 2009 r., II UK 215/08, LEX nr 736739; z 19 lutego 2010 r., II UK 186/09, LEX nr 590235; z 22 lutego 2010 r., I UK 240/09, LEX nr 585723; z 18 listopada 2011 r., I UK 156/11, LEX nr 1102533).
II UK 215/08
309; z 14 września 2007 r., III UK 35/07, LEX nr 483284; z 18 lutego 2009 r., II UK 207/08, LEX nr 736738; z 19 lutego 2009 r., II UK 215/08, LEX nr 736739; z 19 lutego 2010 r., II UK 186/09, LEX nr 590235; z 22 lutego 2010 r., I UK 240/09, LEX nr 585723; z 18 listopada 2011 r., I UK 156/11, LEX nr 1102533).
II UK 186/09
Supreme Court dismisses social security appeal, ruling business suspension does not break mandatory insurance continuity.
I UK 240/09
Supreme Court dismisses appeal; maternity leave breaks employment insurance title but business activity creates new mandatory coverage obligation.
I UK 156/11
Social security obligation denied for seasonal agricultural work; factual cessation overrides formal business suspension declaration.
I UK 184/16
Supreme Court quashes social security decision regarding self-employment and maternity protection under Labor Code.
I UK 366/16
Supreme Court dismissed social security appeal, ruling business registration alone does not prove insurance eligibility.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 614/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z wniosku D.N. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. ‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 października 2017 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację D.N. (skarżąca), wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z 9 kwietnia 2015 r., IV U (…), oddalającego odwołanie ubezpieczonej od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z 9 maja 2014 r., stwierdzającej że ubezpieczona jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu i dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 6 grudnia 2013 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której ubezpieczona dopatruje się w konieczności dokonania kontroli przyjętej przez Sąd Apelacyjny wykładni przepisów art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r. poz. 672 ze zm., dalej jako ustawa o swobodzie działalności gospodarczej) w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm., dalej jako ustawa systemowa) oraz w niezastosowaniu przez ten Sąd art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 12 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 4 i art. 11 ust. 2 ustawy systemowej. Zdaniem skarżącej Sąd Apelacyjny błędnie wykluczył czynności przygotowawcze do podjęcia działalności gospodarczej z zakresu pojęcia wykonywania działalności gospodarczej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że podstawą do powstania obowiązku ubezpieczenia jest faktyczne wykonywanie działalności pozarolniczej, w tym gospodarczej, co oznacza, że prowadzenie tejże działalności to rzeczywista działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (np. wyroki Sądu Najwyższego: z 13 września 2016 r., I UK 455/15, LEX nr 2122404; z 25 listopada 2005 r., I UK 80/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 309; z 14 września 2007 r., III UK 35/07, LEX nr 483284; z 18 lutego 2009 r., II UK 207/08, LEX nr 736738; z 19 lutego 2009 r., II UK 215/08, LEX nr 736739; z 19 lutego 2010 r., II UK 186/09, LEX nr 590235; z 22 lutego 2010 r., I UK 240/09, LEX nr 585723; z 18 listopada 2011 r., I UK 156/11, LEX nr 1102533).

Prowadzenie działalności gospodarczej stanowi zatem tytuł podlegania ubezpieczeniom, jeżeli faktycznie ubezpieczony wykonuje tę działalność, choć stopień natężenia jego aktywności może być różny.Definicja legalna działalności gospodarczej zawarta jest w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie z punktu widzenia zakwalifikowania danej działalności jako działalności gospodarczej ma jej ciągłość i zarobkowy charakter. Jak ujął to Sąd Najwyższy w wyroku z 16 stycznia 2014 r., I UK 235/13 (LEX nr 1444493), ciągłość w działalności gospodarczej ma dwa aspekty.Pierwszy to powtarzalność czynności, pozwalająca na odróżnienie działalności gospodarczej od jednostkowej umowy o dzieło lub zlecenia albo umowy o świadczenie usługi, które same w sobie nie składają się jeszcze na działalność gospodarczą, zaś drugi aspekt, wynikający zresztą z pierwszego, to zamiar niekrótkiego prowadzenia działalności gospodarczej.

Stan ciąży wprawdzie sam w sobie nie wyklucza ciągłości podjętej działalności, natomiast braku podstawowej cechy ciągłości działalności gospodarczej można dopatrzeć się w przypadku, gdy od początku wysoce wątpliwe będzie rozpoczęcie i prowadzenie działalności, która to wątpliwość wynika ze stanu zdrowia osoby zgłaszającej się do ubezpieczenia społecznego, a przede wszystkim jej świadomości co do niemożliwości prowadzenia działalności (wyroki Sądu Najwyższego z 13 września 2016 r., I UK 455/15, LEX nr 2122404; z 10 maja 2017 r., I UK 184/16, LEX nr 2305920; z 21 września 2017 r., I UK 366/16, niepublikowany).

Jeżeli zatem deklarująca prowadzenie działalności gospodarczej miała świadomość, że stan jej zdrowia to uniemożliwia, to podejmowanie jakichkolwiek czynności przygotowawczych, jak i nawet krótkotrwałe jej prowadzenie niekoniecznie musi oznaczać potwierdzenie działalności o charakterze ciągłym, ale może wskazywać na krótkotrwałe działania, mające uwiarygodnić tytuł do objęcia ubezpieczeniami, w tym przede wszystkim ubezpieczeniem chorobowym. Drugim elementem determinującym prowadzenie działalność gospodarczej jest jej zarobkowy charakter.

Generowanie strat przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, z uwagi na koszty działalności przewyższające dochód, nie przekreśla jej zarobkowego charakteru. Inaczej należy jednak ocenić sytuację, w której od początku wymiernym, stałym i założonym z góry kosztem, nieznajdującym pokrycia w przewidywanych zyskach, staje się opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości znacznie przekraczającej obowiązujące minimum. Takie namnażanie kosztów prowadzonej działalności nieuzasadnione jest przecież potrzebą inwestowania w podjęte przedsięwzięcie, celem jego perspektywicznego rozwoju.

Może to prowadzić do wniosku, że z założenia wynik finansowy prowadzonej działalności jest nieistotny, a intencją ubezpieczonego jest nie tyle podjęcie i wykonywanie zarobkowej działalności gospodarczej, lecz włączenia do systemu ubezpieczeń społecznych w celu uzyskania wysokich świadczeń. Uwypukla się to szczególnie w sytuacji, gdy osoba rozpoczynająca działalność i deklarująca taką podstawę wymiaru składki, ma świadomość, że stan zdrowia czyni ją niezdolną do jej prowadzenia, a osiągane przez nią dochody nie wystarczają nawet na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne w zadeklarowanej wysokości.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ubezpieczona nie tylko nie uzyskiwała dochodów z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale nie uczestniczyła nawet w jej zarejestrowaniu, czy wykonywaniu części czynności przygotowawczych do rozpoczęcia jej wykonywania, gdyż stan jej zdrowia na to nie pozwalał. Nie ma tym samym podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej ubezpieczonej, gdyż rozstrzygnięcia Sądów Apelacyjnego i Okręgowego w niniejszej sprawie są prawidłowe i zgodne z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. as