Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 606/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on procedural grounds, ruling medical facts and expert opinions were not challenged. The appeal was rejected because the lower court's reasoning was sufficient and the appeal lacked merit. The court held that the appellant failed to prove procedural violations affecting the outcome. The decision emphasizes that medical assessments and insurance periods were correctly established. The ruling upholds the social security office's denial of disability pension benefits. The court found no error in the application of relevant social security laws.

Numero d'incarto II UK 606/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the applicant against the appellate court's decision denying a disability pension. The applicant argued procedural violations regarding the lack of detailed reasoning and failure to address specific legal arguments, but the court found these claims unfounded. The court determined that the lower court correctly relied on expert medical opinions and the applicant failed to meet the five-year insurance requirement under the relevant social security law. Consequently, the appeal was rejected as it did not meet the strict criteria for cassation review under the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on procedural violations is admissible only if the violation could have had a significant impact on the outcome, excluding challenges to factual findings or evidence evaluation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural violation threshold social security disability pension expert medical opinion insurance period requirement Code of Civil Procedure significant impact standard allegazioni insufficientemente motivate

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 30 października 2015 r., odmawiającej przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wobec niespełnienia przesłanek określonych w art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 328 § 2 k.p.c.
art. 387 § 21 k.p.c.
w związku z art. 387 § 21 k.p.c. i art.
art. 233 § 1 k.p.c.
i art. 233 § 1 k.p.c. oraz art.
art. 391 k.p.c.
oraz art. 391 k.p.c. w świetle lakonicznej treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, powodującej uzasadnione przypuszczenie, że rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego jest wadliwe i powoduje brak pewności skarżącego, co do zasadności wydanego rozstrzygnięcia.
art. 379 pkt 5 k.p.c.
Podkreślenia wymaga również, że nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że nie uzasadnia zarzutu nieważności postępowania wynikającej z art. 379 pkt 5 k.p.c. okoliczność, że strona z powodu niewiedzy nie zgłosiła dowodów w celu wykazania zasadności swego żądania (por.
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c.
3983 § 1 pkt 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z wyłączeniem zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09, LEX nr 577688).Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania orzeczono uwzględniając § 15 ust.
§ 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 20 maja 2003 r., I PK 95/03
postanowienie z dnia 20 maja 2003 r., I PK 95/03, niepublikowane).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r., III SK 29/04
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r., III SK 29/04, niepublikowany), nawet w sytuacji, gdyby wcześniej doszło do naruszenia przez sąd przepisów procesowych (por.
wyrok z dnia 10 marca 1998 r., I CKN 524/97
wyrok z dnia 10 marca 1998 r., I CKN 524/97, Prok.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09, LEX nr 577688).Tym się kierując, na podstawie art.
III UK 167/04
Supreme Court dismisses appeal regarding social insurance eligibility based on a sham employment contract.
II UK 271/04
Failure to inform a severely mentally ill party of the need for a lawyer does not void proceedings but may affect the outcome.
II UK 120/02
wyrok z dnia 18 lutego 2003 r., II UK 120/02, niepublikowany), a także nieprzeprowadzenie przez sąd pracy dowodu z urzędu (por.
I PK 95/03
postanowienie z dnia 20 maja 2003 r., I PK 95/03, niepublikowane).
II CSK 372/09
Supreme Court dismisses bankruptcy director's appeal, upholding liability for company debts despite short tenure.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 606/17 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku G. O.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.‎o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 stycznia 2019 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt III AUa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. przyznaje radcy prawnemu J. C. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o stawkę należnego podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację wnioskodawcy G. O. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 29 września 2016 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 30 października 2015 r., odmawiającej przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wobec niespełnienia przesłanek określonych w art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst:

Dz.U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm.).Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji oparte m.in. na dowodach z opinii lekarzy biegłych sądowych - internisty, neurologa, ortopedy oraz psychiatry, według których wnioskodawca nie jest całkowicie niezdolny do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej, ale przede wszystkim nie spełnił przesłanek określonych w art. 57 ust. 1 powyższej ustawy, nie wykazał bowiem wymaganego 5 letniego stażu ubezpieczeniowego (uznano 20 dni) w ostatnim dziesięcioleciu przed ustaloną orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS datą powstania niezdolności do pracy.Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawcy i zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 387 § 21 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 391 k.p.c. poprzez „niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, obligatoryjnych, następujących elementów uzasadnienia: dowodów, na których Sąd się oparł ustalając okresy składkowe i nieskładkowe skarżącego, przyczyn dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom dołączonym do apelacji oraz dokumentom dokumentacji medycznej składanej przez skarżącego w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, brak odniesienia do zarzutów apelacji skarżącego dotyczących niezgodności wyroku Kartą Praw Podstawowych UE (art. 47, art.

6) i Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz brak odniesienia do zarzutów dotyczących opinii biegłych lekarzy, a nadto braku wskazania na jakich okolicznościach faktycznych wydano zaskarżone orzeczenie”, art. 386 § 2 k.p.c. w związku z art. 378 i 379 pkt 5 k.p.c. poprzez „jego niezastosowanie w sytuacji naruszenia przez Sąd I instancji art. 5 k.p.c. i art. 212 § 2 k.p.c. oraz art. 48 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego i nieustanowienie skarżącemu pełnomocnika z urzędu (…)”.Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztach pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te, nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na „konieczność rozważenia przez Wysoki Sąd prawidłowości zastosowania norm prawa procesowego z art. 328 § 2 k.p.c., art. 387 § 21 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 391 k.p.c. w świetle lakonicznej treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, powodującej uzasadnione przypuszczenie, że rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego jest wadliwe i powoduje brak pewności skarżącego, co do zasadności wydanego rozstrzygnięcia. (…).

Ponadto rozważenia wymaga ocena zasadności niezastosowania art. 386 § 2 k.p.c. w związku z art. 378 i 379 pkt 5 k.p.c., w sytuacji realnego braku obrony swoich praw przez skarżącego cierpiącego na zaburzenia psychiczne stwierdzone przez biegłych lekarzy i co za tym idzie dokonanie oceny czy Sąd Apelacyjny pominął okoliczność nieważności postępowania w sprawie, która to powodowałaby konieczność uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ustanawiania z urzędu pełnomocników dla osób z zaburzeniami psychicznymi jest kwestią ściśle związana z przesłanką z art. 3989§ 1 pkt 3 K.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Na wstępie należy rozważyć podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw jako podstawa nieważności postępowania określona w art. 379 pkt 5 k.p.c. to sytuacje, w których z powodu wadliwości procesowych, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego strona nie mogła brać udziału i nie brała udziału w postępowaniu lub w jego istotnej części (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1998 r. (III CKN 34/98, Prok. i Pr. 1999 nr 5, poz. 41). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest także stanowisko, że odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie jest pozbawieniem możliwości obrony i nie powoduje nieważności postępowania w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c., jak również nie narusza art. 6 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Dz.U. z 1993 r.

Nr 61, poz. 284 - (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1999 r., II UKN 418/98, OSNAPiUS 2000 nr 9, poz. 359; z dnia 25 listopada 2004 r., III UK 167/04, niepublikowane oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2004 r., III UK 167/04, niepublikowane). Również naruszenie art. 5 k.p.c. przez niepouczenie osoby głęboko chorej psychicznie o konieczności ustanowienia pełnomocnika w procesie nie powoduje nieważności postępowania (por. wyrok Sadu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., II UK 271/04, OSNP 2006 nr 5-6, poz. 95).

Podkreślenia wymaga również, że nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że nie uzasadnia zarzutu nieważności postępowania wynikającej z art. 379 pkt 5 k.p.c. okoliczność, że strona z powodu niewiedzy nie zgłosiła dowodów w celu wykazania zasadności swego żądania (por. wyrok z dnia 18 lutego 2003 r., II UK 120/02, niepublikowany), a także nieprzeprowadzenie przez sąd pracy dowodu z urzędu (por. postanowienie z dnia 20 maja 2003 r., I PK 95/03, niepublikowane). Należy zauważyć, że skarżącemu ustanowiono na jego wniosek pełnomocnika procesowego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym (postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 lipca 2017 r.), który przygotował w jej imieniu skargę kasacyjną.

Wskazać należy również, że zarzut nieważności postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 379 pkt 5 k.p.c., jest całkowicie chybiony, jeżeli z akt rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynika, że strona skarżąca czynnie uczestniczyła w postępowaniu i nie była pozbawiona możliwości korzystania z przysługujących jej praw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r., III SK 29/04, niepublikowany), nawet w sytuacji, gdyby wcześniej doszło do naruszenia przez sąd przepisów procesowych (por. wyrok z dnia 10 marca 1998 r., I CKN 524/97, Prok. i Pr. 1999 nr 5, poz. 43).

W obliczu powyższego brak zatem podstawa do uznania, że wnioskodawca w toku postępowania sądowego był pozbawiony możliwości obrony swoich praw.Nie można także uznać za uzasadnioną wskazywaną we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzebę „rozważenia (…) prawidłowości zastosowania norm prawa procesowego z art. 328 § 2 k.p.c., art. 387 § 21 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 391 k.p.c. w świetle lakonicznej treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, powodującej uzasadnione przypuszczenie, że rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego jest wadliwe i powoduje brak pewności skarżącego, co do zasadności wydanego rozstrzygnięcia”.

Na wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia 27 maja 2017 r., co do uzupełnienia transkrypcji uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, bądź przekazanie nagrania zarejestrowanego podczas rozprawy, Sąd drugiej instancji doręczył skarżącemu zapis dźwiękowy rozprawy z dnia 13 kwietnia 2017 r., informując, że nie jest możliwe uzupełnienie transkrypcji ogłoszonego wyroku.Ponadto, w okolicznościach sprawy, uzasadnienie skargi kasacyjnej w istocie sprowadza się do polemiki z poczynionymi na podstawie opinii biegłych ustaleniami Sądu pierwszej instancji, co do stanu zdrowia wnioskodawcy oraz daty powstania niezdolności do pracy.Warto także zwrócić uwagę, w związku z podstawami skargi, że zgodnie z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z wyłączeniem zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Wyłączenie to oznacza pozbawienie stron możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych przez sąd ustaleń poprzez odnoszący się do sfery oceny i wnioskowania zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09, LEX nr 577688).Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania orzeczono uwzględniając § 15 ust. 2 oraz § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2019 r., poz. 68).