Supreme Court dismisses police pension appeal, upholding 0.7% per year calculation over 40% claim.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a police officer against the final valuation of his pension. The applicant argued that the law guaranteed a 40% base pension after 15 years of service, while the authorities calculated it at 0.7% per year of service in security organs. The court ruled that the statutory provisions are clear and that the lower court's application of the 0.7% rate was legally correct and consistent with constitutional interpretations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 6 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji; Art. 15b ust. 1 pkt 1 tej ustawy: The statutory calculation of 0.7% per year of service in security organs prevails over a 40% base claim, as the law is unambiguously clear and does not permit alternative interpretations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 576/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku E. S. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. o wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 września 2016 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…), III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację E. S. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 grudnia 2013 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia 26 lutego 2010 r. w przedmiocie waloryzacji emerytury policyjnej, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 708) oraz art. 88-89 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.), określając jej wysokość od dnia 1 marca 2010 r. przez pomnożenie dotychczasowej emerytury w kwocie 984,08 zł wskaźnikiem 104,62 %. Skargę kasacyjną ubezpieczony oparł na zarzucie „błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 6 w związku z art. 15 ust. 1 i art. 15 b ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…) i art. 10 ust 2 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie do waloryzacji dokonanej zaskarżoną decyzją zasady emerytalnej przewidzianej w art. 15 ust 1 wyrażającej prawo do emerytury w wysokości 40% podstawy po 15 latach służby oraz naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 233 § 1 i 2 k.p.c. przez pominięcie istotnych dowodów w postaci dokumentów Sejmu RP w zakresie odrzucenia poprawki nr 3 w głosowaniu nr 29 na posiedzeniu nr 32 w dniu 19 grudnia 2008 r.”.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono występowaniem istotnego zagadnienia prawnego, a także koniecznością wykładni obowiązujących przepisów w zakresie podstawowej kwoty waloryzacji emerytury dokonanej decyzją z dnia 26 lutego 2010 r. związanej z prawem ustanowionym w art. 15 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, zmieniając w art. 15b ust 1 pkt 1 tej ustawy naliczenie emerytury z 2,6% na 0,7% za każdy rok służby w organach bezpieczeństwa PRL w latach 1944-1990.
Za podstawę waloryzacji przyjęto kwotę emerytury w wysokości 984,08 zł, a powinna wynosić 3.409,10 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W myśl art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.E. S. wskazał jako przyczynę kasacyjną niejasność wykładni art. 15b ustawy o zaopatrzeni emerytalnym funkcjonariuszy, dotyczącą sposobu ustalenia wysokości emerytury policyjnej z uwzględnieniem wprowadzonej od dnia 16 marca 2009 r. zmiany zasad obliczania wysokości emerytury dla osób, które pozostawały w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pełniły służbę w organach, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej.
W jego wypadku argumenty te są niedopuszczalne ze względu na prawomocne osądzenie sprawy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 28 marca 2012 r., od którego apelację oddalił Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r.Kwestia ta nie stanowi zresztą przyczyny kasacyjnej, gdyż została już wyjaśniona, a problem wskazany w skardze był przedmiotem wielu rozstrzygnięć. Przede wszystkim Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09 (OTK-ZU 2012 Seria A 2010 nr 2, poz.
15) potwierdził zgodność art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy z art. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jednocześnie uznał, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji. Także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 210) przyjął, że za każdy rok pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, emerytura – stosownie do art. art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy – wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru, co oznacza, że wysokość emerytury wyliczanej wyłącznie za okresy pełnienia takiej służby może być niższa od 40% podstawy wymiaru tego świadczenia.
Stanowisko to zostało potwierdzone w decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Czwarta Sekcja w sprawach połączonych nr 15189/10, 16970/10, 17185/10, 18215/10, 18848/10, 19152/10, 19915/10, 20080/10, 20705/10, 20725/10, 21259/10, 21270/10, 21279/10, 21456/10, 22603/10, 22748/10 i 23217/10, Cichopek i inni przeciwko Polsce z dnia 14 maja 2013 r.W powołanej uchwale Sąd Najwyższy stwierdził w szczególności, że żaden rodzaj ani sposób wykładni zawartego w art. 15b ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy odesłania do art. 15 tej ustawy nie daje osobom, które pełniły w latach 1944-1990 służbę w organach bezpieczeństwa państwa, możliwości prawnych ani argumentów do domagania się ustalenia wysokości należnych im emerytur z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy od innej podstawy wymiaru niż 0,7% za każdy rok pełnienia służby w wymienionych w art. 2 organach bezpieczeństwa państwa.
Przeciwnie, poddane analizie przepisy są „jednoznacznie czytelne”, a zatem nie wymagają szczególnie pogłębionej analizy.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).