Supreme Court dismisses social security appeal as clearly unfounded regarding contract classification under Civil Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the social security agency's cassation appeal against an appellate court ruling. The agency argued that a contract between a client and a worker should be classified as a service contract rather than a work contract, citing specific Civil Code articles. The court rejected this claim, finding the agency's assertion that the lower court's classification was obviously erroneous to be baseless and lacking substantive legal argumentation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 627 k.c.; Art. 734 k.c.; Art. 750 k.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged legal error is not obvious, requiring the appellant to demonstrate prima facie grounds for the appeal rather than merely stating general conclusions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 533/13 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z wniosku M. W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.z udziałem zainteresowanego P. B.o ubezpieczenia społeczne,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 marca 2014 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z 7 czerwca 2013 r. Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego „przez błędną wykładnię art. 627 k.c., art. 734 k.c. w związku z art. 750 k.c., a w rezultacie błędne rozstrzygnięcie o prawnym charakterze umów łączących M. W. z zainteresowanym P. B., albowiem od prawidłowej wykładni art. 627 k.c. zależało, czy były to umowy o dzieło, czy też umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, a także zależy obowiązek M.
W., jako płatnika, odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za zainteresowanego”.W ocenie organu rentowego skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ, „brak jest potrzeby wykładni przepisów art. 627 k.c., art. 734 k.c. w związku z art. 750 k.c. wobec braku rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego w zakresie kwalifikowania umowy polegającej na wybudowaniu elementów budynku - ławy fundamentowe, ścianki działowe, stropu pod nadzorem kierownika budowy ściśle według projektu budowlanego z materiałów dostarczonych przez zlecającego jako umowy starannego działania tj. umowy o świadczenie usług do której zastosowanie maja przepisy o zleceniu tj. art. 734 k.c.”.Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie apelacji powoda, oddalenie odwołania w całości.
Na podstawie art. 415 k.p.c. wniesiono o orzeczenie zwrotu przez M. W. wypłaconych kosztów procesu za obie instancje. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w zaskarżonym zakresie z uwzględnieniem wniosku o orzeczenie zwrotu przez M. W. wypłaconych kosztów procesu za obie instancje. Wniesiono wreszcie o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 3984 k.p.c. podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych), czy istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze sądowej).
W ramach przedsądu następuje także badanie, czy skarga jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi jawić się jako rażące i od razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej analizy naruszenie prawa wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność postępowania (art. 39813 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy nie ma obowiązku zastępowania skarżącego i poszukiwania argumentów przemawiających za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania (poza przypadkami wymienionymi w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Spełnienie wymagania przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej podlega takiej samej ocenie jak spełnienie wymagania uzasadnienia podstaw kasacyjnych (postanowienie SN z 14 maja 2008 r., II UZ 12/08, LEX nr 786751).W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie SN z 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I CSK 100/07, niepubl.).
Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 398-4 § 1 pkt 3 w zw. z art. 398-9 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać "oczywistość skargi kasacyjnej" przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (postanowienie SN z 30 czerwca 2007 r., sygn. akt II CSK 184/07, niepubl.).Wbrew temu co podniesiono w skardze, wcale nie jest oczywiste, że Sąd Apelacyjny nieprawidłowo zakwalifikował badane umowy jako umowy o dzieło. Skarżący w istocie poprzestaje na ogólnych stwierdzeniach typu:
„zdaniem organu bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów dotyczących umowy o dzieło i doszukiwania się ich znaczenia naruszenie normy prawa materialnego jest oczywiste. Zainteresowany bowiem świadczył swoje usługi w oparciu o gotowe projekty budowlane inwestora, miał ściśle narzucone przez inwestora materiały i parametry techniczne wykonywanych elementów. Zainteresowany podczas pracy nie był samodzielny w swoich decyzjach, ale podlegał kontroli M. W. oraz dodatkowo kierownika budowy, a więc nie świadczył umowy o dzieło tylko umowę o świadczenie usług do której stosuje się przepisy dotyczące zlecenia […]” lub „wyrok Sądu Apelacyjnego charakteryzuje się sprzecznością z powszechnie przyjętą wykładnią art. 627 k.c. i 734 k.c. w związku z art. 750 k.c., która nakazuje w przypadku braku konkretnego rezultatu przedmiotu umowy, powtarzalności czynności wykonawcy kwalifikować dane zobowiązanie jako umowę o świadczeniu usług do której stosuje się przepisy o zleceniu a nie umowę o dzieło”.W ocenie Sądu Najwyższego nie ma podstaw do przyjęcie skargi do rozpoznania. a już w szczególności ze względu na jej oczywistą zasadność.
Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.