Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of prima facie error and factual challenge to lower court findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for substantive review, citing procedural deficiencies and factual disputes. The applicant challenged a Social Security Agency decision denying a non-liability certificate, arguing the lower court failed to examine evidence and misapplied social insurance laws. The court rejected the appeal because the applicant's arguments primarily negated established facts without providing prima facie evidence of a clear legal error.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if it does not demonstrate a clear violation of law prima facie or if it merely contests factual findings without challenging the lower court's evidence evaluation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 524/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Wróbel w sprawie z wniosku J. J.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.o wydanie zaświadczenia,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 listopada 2018 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30 września 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W., po rozpatrzeniu wniosku o ustalenie ustawodawstwa właściwego, stwierdził, że J. J. od 1 marca 2012 r. podlega ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy we W. w sprawie o sygn. akt IX U […] odrzucił odwołanie od powyższej decyzji ZUS, jako wniesione po terminie wynikającym z przepisu art. 4779 § 1 k.p.c. Postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III AUz […], Sąd Apelacyjny […] odrzucił zażalenie J.
J. na wymienione postanowienie Sądu Okręgowego.W dniu 6 kwietnia 2016 r. J. J. złożył do ZUS wniosek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek. Decyzją z dnia 8 kwietnia 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. odmówił wnioskodawcy J. J. wydania zaświadczenia o niezaleganiu w płatności składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.Wyrokiem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt VIII U […], Sąd Okręgowy we W. oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego i orzekł o kosztach procesu.Sąd Apelacyjny […] wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt III Aua […], oddalił apelację wnioskodawcy od powyższego wyroku Sądu Okręgowego.
Wnioskodawca zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Skargę oparł na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:1. naruszenie przepisów materialnych, tj.:- art. 83 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i art. 48 i 48b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 963 z późn. zm.) przez błędne uznanie, iż prawomocna decyzja w zakresie ustawodawstwa właściwego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych potwierdza istnienie zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, co skutkowało dokonaniem przez organy rentowe zmiany w rejestrze płatnika i „przypisanie skarżącego zaległości co do których nie uznanie, że wnioskodawca podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i posiada zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, co uniemożliwiało wydanie zaświadczenia o niezaleganiu, mimo nie”(?)2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. przez niedokonanie przez Sąd II instancji wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i przyjęcie, że sporządzone przez organ rentowy z urzędu dokumenty rozliczeniowe stanowiły podstawę odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w płatnościach składek na ubezpieczenie społeczne, mimo braku jakichkolwiek dokumentów świadczących o zaległościach skarżącego z tego tytułu.Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o:1. uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt III AUa […], i decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 8 kwietnia 2016 r. oraz przekazanie sprawy organowi rentowemu do ponownego rozpatrzenia,2. zasądzenie od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność.
Wyjaśnił, iż w postępowaniu o wydanie zaświadczenia działanie organu sprowadza się do potwierdzenia stanu faktycznego, istniejącego na dzień wydania zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek. W przedmiotowej sprawie organ nie dysponował decyzją potwierdzającą istnienie zaległości ani decyzją ustalającą, iż skarżący podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, które to dokumenty mogłyby uzasadniać dokonanie zmian w rejestrze płatnika. Decyzja z dnia 30 września 2013 r. ze względu na swój charakter, czyli rozstrzygnięcie zagadnienia, które ustawodawstwo państw członkowskich do sytuacji danego ubezpieczonego ma zastosowanie, nie miała i nie mogła zrodzić zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
Dodatkowo w ocenie skarżącego działanie organu, który bez jakiejkolwiek decyzji świadczącej o istnieniu zaległości dokonuje zmian w prowadzonych rejestrach, jest zaprzeczeniem intencji ustawodawcy, który wprowadził uprawnienia organów rentowych do dokonywania zmian w prowadzonych rejestrach. Takie uprawnienia mają zastosowanie w sytuacjach, gdy ubezpieczony nie składa wymaganych prawem dokumentów, a obowiązek do opłacania składek nie jest kwestionowany.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania.Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika, że zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2017 r., V CSK 535/16, LEX nr 2304253).Skarga odnosi się do decyzji organu rentowego, wydanej na podstawie m.in. art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Jej przedmiotem była odmowa wydania żądanego przez wnioskodawcę zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Jak wskazał Sąd II instancji, którego ustalenia wiążą Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym, ubezpieczony, który zaprzeczał ustaleniom poczynionym przez organ rentowy w postępowaniu administracyjnym i co za tym idzie, będącym podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, nie wykazał, że nie posiada zaległości składkowych, ani też zaległości z tytułu opłat na FP i FGŚP. W konsekwencji rzeczona decyzja uprawomocniła się.
Z argumentacji przedstawionej przez skarżącego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że w istocie kwestionuje prawidłowość działania organu, który wydał rzeczoną decyzję. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, decyzja jest prawomocna. W uzasadnieniu wskazanego wniosku brak natomiast jakiegokolwiek odniesienia do ewentualnych uchybień Sądu, który wydał skarżony wyrok. Nie jest zaś rzeczą Sądu Najwyższego doszukiwanie się wymaganej argumentacji w pozostałej części uzasadnienia skargi kasacyjnej (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2007 r., III CSK 319/07, LEX nr 623803).Nawet jednakże podejmując się analizy treści zarzutów kasacyjnych, i tak należałoby zauważyć, iż użyte w nich sformułowania świadczą o negowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów, dokonanych przez Sąd II instancji.
Sąd Najwyższy nie jest natomiast uprawniony do badania ich prawidłowości. Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.). Związanie to wyklucza nie tylko przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie, czy sąd II instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Ustrojową funkcją Sądu Najwyższego jest sprawowanie nadzoru judykacyjnego, w tym zapewnianie jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych.
Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, chociażby pod pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c. jest a limine niedopuszczalny (postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 czerwca 2006 r., IV CSK 100/06, niepublikowane; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 211/06, LEX nr 1102310).Mając na względzie powyższe, należało orzec jak w sentencji.