Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 510/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on invalid proceedings claim due to proper service of court summons.

Numero d'incarto II UK 510/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the appellate court's proceedings were not invalid despite the insured's absence. The insured failed to appear at the scheduled hearing because the court summons was properly served via postal notification, which became legally effective after the postal operator failed to deliver it twice. Consequently, the court found no procedural defect depriving the insured of her right to defense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 139 § 1 k.p.c.; Art. 214 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1, 2 k.p.c. - A procedural defect rendering proceedings void under Art. 379(5) of the Civil Procedure Code does not exist if the party failed to appear after proper service of summons, which is deemed effective under Art. 139(1) and Art. 214(1) when the postal operator returns the item after failed delivery attempts.

Parole chiave

Generato dall'IA
invalid proceedings postal service notification service of summons cassation appeal right to defense

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie zachodzi nieważność postępowania przewidziana w art. 379 pkt 5 k.p.c., skoro „jedyna rozprawa apelacyjna” została przeprowadzona z naruszeniem art.
Art. 139 § 1 k.p.c.
391 § 1 i w związku z art. 139 § 1 k.p.c., bo nie uczestniczyła w niej ubezpieczona.
Art. 214 § 1 k.p.c.
379 pkt 5 k.p.c., skoro „jedyna rozprawa apelacyjna” została przeprowadzona z naruszeniem art. 214 § 1 w związku z art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie zachodzi nieważność postępowania przewidziana w art. 379 pkt 5 k.p.c., skoro „jedyna rozprawa apelacyjna” została przeprowadzona z naruszeniem art.
art. 139 § 1 k.p.c
391 § 1 i w związku z art. 139 § 1 k.p.c., bo nie uczestniczyła w niej ubezpieczona.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 214 § 1 k.p.c
139 § 1 i art. 214 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 510/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku E. I. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w W. ‎o wysokość emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 sierpnia 2017 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację ubezpieczonej E.I. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 10 grudnia 2014 r., XIII U (…), w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w W. o wysokość emerytury.Od wyroku Sądu Apelacyjnego ubezpieczona wniosła skargę kasacyjną, w której wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadniła nieważnością postępowania „wynikającą z faktu, iż w niniejszej sprawie strona odwołująca się nie miała możliwości obrony swoich praw”.

Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie zachodzi nieważność postępowania przewidziana w art. 379 pkt 5 k.p.c., skoro „jedyna rozprawa apelacyjna” została przeprowadzona z naruszeniem art. 214 § 1 w związku z art. 391 § 1 i w związku z art. 139 § 1 k.p.c., bo nie uczestniczyła w niej ubezpieczona. Z kolei ta okoliczność była konsekwencją niewłaściwego zawiadomienia ubezpieczonej o terminie rozprawy. Według skarżącej Sąd Apelacyjny powinien odroczyć rozprawę odwoławczą wyznaczoną na dzień 3 marca 2016 r., skoro nie dysponował dowodem prawidłowego zawiadomienia ubezpieczonej o terminie posiedzenia.

Tymczasem mimo braku takiego dowodu Sąd drugiej instancji przeprowadził w powyższym terminie rozprawę, po zamknięciu której wydał orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. Takie uchybienie w oczywisty sposób pozbawiło ubezpieczoną możliwości obrony jej praw. Z tej przyczyny skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanego wyroku i przekazanie Sądowi Apelacyjnemu sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ubezpieczona uzasadniła potrzebę przyjęcia niniejszej skargi do rozpoznania powołaniem się na okoliczność, że postępowanie apelacyjne, które toczyło się w przedmiotowej sprawie, było dotknięte wadą nieważności spowodowaną pozbawieniem ubezpieczonej możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.).

Tego poglądu Sąd Najwyższy jednak nie podziela, wobec czego wskazana okoliczność nie stanowi przesłanki skutkującej przyjęciem skargi do rozpoznania. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia – stosowanych odpowiednio w postępowaniu apelacyjnym – regulacji wynikających z art. 139 § 1 i art. 214 § 1 k.p.c. Wymienione przepisy stanowią, że w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi w sposób bezpośredni, pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego należy złożyć w placówce pocztowej tego operatora, umieszczając zawiadomienie o tym fakcie w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej ze wskazaniem gdzie i kiedy pismo pozostawiono, oraz z pouczeniem, że należy je odebrać w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia zawiadomienia; zaś w przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, czynność zawiadomienia należy powtórzyć (art. 139 § 1 k.p.c.).

Z kolei rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość w doręczeniu wezwania albo jeżeli nieobecność strony jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć (art. 214 § 1 k.p.c.).Z akt sprawy wynika, że Sąd Apelacyjny wysłał - za pośrednictwem operatora pocztowego I.S.A. – na wskazany przez ubezpieczoną adres do doręczeń (ul. P., w W.) przesyłkę zawierającą zawiadomienie o terminie rozprawy apelacyjnej wyznaczonej na dzień 3 marca 2016 r. o godz. 11.20, przy czym w zawiadomieniu zastrzeżono, że stawiennictwo nie jest obowiązkowe (k. 260).

Z adnotacji uczynionej przez operatora pocztowego wynika, że przesyłkę adresowaną do ubezpieczonej – w związku z niezastaniem adresata w miejscu zamieszkania - awizowano po raz pierwszy w dniu 30 grudnia 2015 r., po czym awizowano ją powtórnie w dniu 8 stycznia 2016 r. W związku z niepodjęciem przesyłki w terminie – mimo dwukrotnego awizowania – operator pocztowy w dniu 18 stycznia 2016 r. zwrócił przesyłkę nadawcy (k. 262-263). W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że zawiadomienie ubezpieczonej o terminie rozprawy należało uznać - na zasadzie fikcji prawnej wyrażonej w art. 139 § 1 k.p.c. – za skutecznie doręczone.

Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że termin siedmiodniowy z art. 139 § 1 k.p.c., liczony od pierwotnego awizowania przysyłki rejestrowanej skierowanej do ubezpieczonej, upłynął w czwartek, 7 stycznia 2016 r. (w związku z przypadającym 6 stycznia 2016 r. świętem Trzech Króli wskazany termin uległ przesunięciu o 1 dzień). Ponieważ w tym terminie przesyłka nie została podjęta, operator pocztowy ponownie podjął próbę jej doręczenia (8 stycznia 2016 r.), z tym, że okazała się ona bezskuteczna, bo mimo upływu kolejnego terminu siedmiodniowego, liczonego od 8 stycznia 2016 r., przesyłka nie została podjęta przez ubezpieczoną.

W tej sytuacji operator pocztowy miał wszelkie podstawy faktyczne i prawne ku temu, by niedoręczoną przesyłkę – po jej dwukrotnym awizowaniu – zwrócić nadawcy. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie istniały przeszkody natury procesowej w przeprowadzeniu rozprawy apelacyjnej wyznaczonej na dzień 3 marca 2016 r. oraz wydaniu przez Sąd Apelacyjny orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (k. 264).W ostatecznym rozrachunku okazało się, że ubezpieczona, która nie podjęła w terminie zawiadomienia o czasie i miejscu rozprawy odwoławczej i dlatego nie brała w niej czynnego udziału, wcale nie została pozbawiona możności obrony swych praw, a to oznacza, że postępowanie apelacyjne nie było dotknięte nieważnością, na którą powołuje się autorka skargi.Kierując się przedstawionymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.