Supreme Court dismisses pensioner's appeal as legal issue already resolved by prior precedent and constitutional ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the pensioner's cassation appeal, refusing to review the case due to the absence of a novel legal question. The lower courts correctly determined that military pensions acquired before January 1, 1999, were subject to the new valuation rules established by the 1998 Social Insurance Act. The court relied on its own prior decision and a Constitutional Court ruling to confirm that the legislative change did not violate acquired rights.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 6 ust. 1 i 2 Konstytucji RP; art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności: The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the legal issue raised has already been definitively resolved by its own prior jurisprudence or a Constitutional Court decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 507/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gersdorf w sprawie z wniosku S. G.przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w W.o wysokość emerytury, wypłatę odsetek i stwierdzenie nieważności decyzji wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r.,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 marca 2014 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Decyzjami Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. z 16 stycznia 2009 r. odmówiono ubezpieczonemu S. G. ponownego ustalenia pobieranego świadczenia oraz wypłaty odsetek; organ rentowy odmówił stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po 1 stycznia 1999 r.Wyrokiem z 1 marca 2012 r., sygn. VIII U (…) Sąd Okręgowy w W. oddalił odwołanie. Sąd ustalił, że ubezpieczony pobiera emeryturę wojskową na podstawie ustawy z 10 grudnia 1993 r. r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1994 r.
Nr 10, poz. 36). Od 1 stycznia 1999 r. świadczenie ubezpieczonego podlegało, wbrew jego argumentacji, waloryzacji na podstawie art. 6 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 10, poz. 36 ze zm.) tj. na zasadach wynikających z ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). Nie ma powodu dla waloryzowania świadczenia ubezpieczonego na innych zasadach, albowiem zgodność nowej regulacji z Konstytucją potwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 20 grudnia 1999 r., sygn.
K 4/99. W ocenie Sądu Okręgowego decyzje waloryzacyjne wydane po 1 stycznia 1999 r. zostały wydane bez wad powodujących ich nieważność z mocy prawa.Apelację ubezpieczonego od tego orzeczenia wyrokiem z 14 lutego 2013 r., sygn. III AUa (…) oddalił Sąd Apelacyjny w (…). Sąd Apelacyjny potwierdził ustalenia faktyczne i ocenę prawną sądu I instancji wskazując, że nie ma podstaw dla wywodzenia przez ubezpieczonego, że nie był objęty zasadami waloryzacji wynikającymi z ustawy z 17 grudnia 1998 r.Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wywiódł pełnomocnik ubezpieczonego.
Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania, czy uzyskując prawo do świadczenia emerytalnego ubezpieczony nabywa także ściśle związane z tym uprawnieniem prawo do waloryzacji świadczenia w określony sposób. Jeśli tak, to zapytuje, czy uprawnienie do waloryzacji świadczenia w określony sposób ma charakter prawa podmiotowego i czy może ono zostać zmienione przez ustawodawcę w sposób niekorzystny z punktu widzenia interesów ubezpieczonego bez naruszenia zasady ochrony prawa własności (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji) oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania.Rolą Sądu Najwyższego zasadniczo jako sądu prawa jest zapewnianie jednolitości orzecznictwa sądowego, w szczególności przez rozstrzyganie wątpliwości prawnych.
Jeśli jednak zostaną one rozstrzygnięte i rozstrzygnięcie takie znajduje zastosowanie w orzecznictwie sądów powszechnych, nie ma powodu dla interwencji Sądu Najwyższego.Przedstawiony w skardze problem był już przedmiotem orzeczeń Sądu Najwyższego (por. np. wyrok z 28 października 2010 r., II UK 109/10). Zdaniem Sądu Najwyższego ustawa z 1998 r. o emeryturach i rentach zmodyfikowała z datą 1 stycznia 1999 r. zarówno wysokość świadczeń emerytalnych żołnierzy zawodowych przyznanych przed dniem 1 stycznia 1999 r. poprzez ich podwyższenie wskaźnikiem dodatkowej waloryzacji, jak i zasady waloryzacji tych świadczeń na przyszłość.
Brak przepisu intertemporalnego, który stanowiłby o zachowaniu dotychczasowego mechanizmu waloryzacji emerytur wojskowych do świadczeń, do których prawo zostało nabyte przed 1 stycznia 1999 r., wskazuje, że art. 6 ustawy z 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w nowej wersji ma zastosowanie także do świadczeń, do których prawo powstało przed tą datą. W postanowieniu z 29 czerwca 2010 r., sygn. I UK 107/10 identycznie postawione zagadnienie prawne zostało zatem uznane za rozstrzygnięte.Wypada przypomnieć, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r., K 4/99 (OTK 1999 nr 7, poz.
65) wyraźnie stwierdzono, że art. 159 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach, zrównujący w art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych zasady waloryzacji świadczeń wojskowych z zasadami waloryzacji przewidzianymi w przepisach ustawy o emeryturach i rentach, nie narusza wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony praw nabytych. Wskazane orzeczenie jednoznacznie odnosi się do osób, którym przed dniem 1 stycznia 1999 r. przysługiwało prawo podmiotowe do świadczenia z zaopatrzenia o emeryturach i rentach z FUS nie ma w żadnej mierze decydującego znaczenia.
Kluczowa pozostaje bowiem treść odesłania do tej ustawy, wynikająca z art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin, a konsekwencje istnienia tej normy zostały w sposób zdecydowany określone.Podnoszony przez stronę skarżącą argument, że art. 159 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie podlegał badaniu pod kątem zgodności z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, nie ma racji bytu na niniejszym etapie postępowania. Zastrzeżenia co do konstytucyjności tego unormowania w chwili obecnej, mając na uwadze ferowanie rozstrzygnięcia w sprawie K 4/99, nie podlegają kognicji Sądu Najwyższego.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.