Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 499/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on social insurance for delivery contract where work volume was insufficient.

Numero d'incarto II UK 499/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a worker against a social insurance fund regarding her mandatory social insurance status. The court found that although the worker was employed under a delivery contract, she failed to perform the monthly workload required to earn at least 50% of the minimum wage. Consequently, the court ruled that the lack of substantial work performance meant the contract did not constitute a genuine employment relationship for social insurance purposes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy systemowej; Art. 9 ust. 2 in fine ustawy systemowej: A delivery contract does not grant mandatory social insurance coverage if the actual work volume performed does not meet the constructive requirement of ensuring at least 50% of the minimum wage.

Parole chiave

Generato dall'IA
delivery contract social insurance minimum wage threshold employment relationship work volume requirement cassation appeal mandatory insurance

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy systemowej
Art. 9 ust. 2 in fine ustawy systemowej
1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 2 in fine ustawy systemowej).
§ 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r.
podlegała tylko ubezpieczeniu zdrowotnemu.Sąd drugiej instancji rozważył, że stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz.U.
art. 303 k.p.
Warunki zrównania uprawnień wykonawców pracy nakładczej z pracownikami zostały uregulowane na podstawie delegacji zawartej w art. 303 k.p.
art. 3989 § 1 k.p.c.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c. i art.
art. 98 k.p.c.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c. i art. 98 k.p.c.).
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Oświadczenia woli stron umowy ocenił jako dotknięte pozornością ze względu ich nierealizowanie w trakcie jej wykonywania.Skarga kasacyjna ubezpieczonej została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, a z wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, złożonego na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.
art. 303 § 1 k.p
Warunki zrównania uprawnień wykonawców pracy nakładczej z pracownikami zostały uregulowane na podstawie delegacji zawartej w art. 303 k.p.
art. 303 k.p
Warunki zrównania uprawnień wykonawców pracy nakładczej z pracownikami zostały uregulowane na podstawie delegacji zawartej w art. 303 k.p.
art. 3989 § 1 k.p.c
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UK 247/12
Supreme Court voids forced labor contract for social insurance evasion, requiring specific fraud proof per good faith principles.
I PKN 594/99
Supreme Court dismissed cassation, ruling parties may choose employment basis based on execution method, not task subject.
I UK 116/07
Supreme Court dismissed cassation appeal regarding social insurance obligation based on fake employment contract facts.
I PK 311/07
Supreme Court dismissed cassation, ruling labor law applies to civil contracts with employment characteristics.
III UK 75/07
Supreme Court dismisses appeal: fake forced labor contracts without half-minimum wage pay are not social insurance titles.
III UK 73/07
Supreme Court dismisses appeal on false employment contract grounds, finding minimum work requirement violated.
III UK 74/07
Supreme Court dismisses appeal, ruling fake labor contracts with low pay violate social security principles.
III UK 76/07
Pogląd ten został powtórzony w kolejnych wyrokach Sądu Najwyższego: z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 73/07, III UK 74/07, III UK 75/07, III UK 76/07, III UK 77/07; z 17 kwietnia 2009 r., I UK 314/08 (OSNP 2010 nr 21-22, poz.
III UK 77/07
Supreme Court dismisses appeal regarding invalid agency contract used to evade social security obligations.
I UK 314/08
Supreme Court dismisses appeal where employment contract was a sham to avoid social security contributions.
I UK 261/09
Supreme Court dismisses appeal; contract for avoidance of law is void despite partial performance.
I UK 43/10
Supreme Court dismisses appeal; non-existent minimum work in agency labor contract excludes social insurance coverage.
II UK 182/11
Supreme Court voids social security coverage for a commission contract where remuneration was below 50% of the minimum wage.
I UK 101/12
Supreme Court dismissed appeal on forced labor contract validity due to evasion of social security laws.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 499/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. M. K. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w W. ‎z udziałem zainteresowanej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ‎o ustalenie istnienia ubezpieczenia społecznego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) w sprawie M. M. K. z udziałem zainteresowanego A., Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, […] Oddział w W., oddalił apelację ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 czerwca 2014 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji ustalającej niepodleganie obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r.

Według ustaleń, ubezpieczona została zgłoszona przez płatnika do tych ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy o pracę nakładczą. W ramach umowy powinna rozprowadzać pakiety reklamowe wśród klientów spółki w liczbie 322 miesięcznie, a w rzeczywistości otrzymywała miesięcznie różne ilości materiałów i dokonywała wysyłki około 8 pakietów. Tylko w grudniu 2008 r. oraz w styczniu i lutym 2009 r. ubezpieczona, jako nakładca, osiągnęła 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jednocześnie od dnia 22 stycznia 2007 r. prowadzi ona własną działalność gospodarczą, z tytułu której w okresie od dnia 22 stycznia 2007 r. do dnia 27 lutego 2009 r. podlegała tylko ubezpieczeniu zdrowotnemu.Sąd drugiej instancji rozważył, że stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz.U. z 1976 r.

Nr 3, poz. 19 ze zm.) minimalna miesięczna ilość pracy wykonawcy powinna być tak ustalona, aby jej wykonanie zapewniało uzyskanie co najmniej 50% najniższego wynagrodzenia. Oświadczenia woli stron umowy ocenił jako dotknięte pozornością ze względu ich nierealizowanie w trakcie jej wykonywania.Skarga kasacyjna ubezpieczonej została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, a z wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, złożonego na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. wynika, że „w ustalonym stanie faktycznym tej sprawy zachodzi istotna rozbieżność między zaskarżonym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego oraz ugruntowaną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego w przedmiocie podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę nakładczą.

Przemawia za tym treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14.11.2012 r. (sygn. akt I UK 247/12, OSNP z 2014 r. Nr 3, poz. 47) (…) oraz w porównaniu z tym wyrokiem treść zaskarżonego orzeczenia, którym Sąd Apelacyjny de facto zatwierdził niesłuszną decyzję organu rentowego. Ubezpieczona przedstawiła wszelkie okoliczności faktyczne, jak i dowody przemawiające za zasadnością uwzględnienia jej wniosku odnośnie uznania jej podlegania w zakresie ubezpieczeń społecznych na podstawie umowy o pracę nakładczą. Uzasadnia to brak spójności kwestionowanego orzeczenia oraz brak jego zgodności z ugruntowaną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego w tej materii.

Zaskarżony wyrok nie tworzy jednolitej linii orzeczniczej z powołanym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 14.11.2012 r.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca powołała się na przyczyny kasacyjne wymienione w art. 3989 § 1 pkt. 2 i 4, twierdząc, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazano, że istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno dotyczyć kwestii prawnych budzących rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Twierdzenie o występowaniu takiego zagadnienia jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie było ono rozstrzygane przez Sąd Najwyższy lub gdy istnieją rozbieżne poglądy wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).

Wskazane przez skarżącą problemy prawne zostały rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy jednolicie. Przesądzone zostało, że do osób wykonujących pracę nakładczą stosuje się przepisy prawa pracy jedynie zakresie określonym w przepisach szczególnych i zasada ta odnosi się także do uprawnień na podstawie prawa ubezpieczenia społecznego (por. art. 303 § 1 k.p. oraz wyrok Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 lutego 1961 r., II TR 1920/60 z glosą W. Szuberta, Państwo i Prawo 1962 nr 3, s. 543, uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1991 r., III PZP 17/90, OSP 1991 nr 10, poz. 250 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 1965 r., III PO 31/65, OSPiKA 1966 nr 4, poz. 82, z dnia 8 grudnia 1975 r., III PZP 15/75, OSNCP 1976 nr 5, poz. 108 i z dnia 17 lipca 1991 r., II UZP 9/91, OSNCAP 1992 nr 2, poz. 32, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., I UK 233/11, niepublikowane).

O pracowniczym, a jednocześnie ubezpieczeniowym statusie wykonawcy umowy o pracę nakładczą decyduje nie tylko określenie, lecz także wykonywanie miesięcznej ilości pracy określonej w umowie, przy czym określenie i uzyskiwanie minimum jest konieczne (konstrukcyjne) dla możliwości potraktowania umowy o pracę nakładczą na równi ze stosunkiem pracy. Warunki zrównania uprawnień wykonawców pracy nakładczej z pracownikami zostały uregulowane na podstawie delegacji zawartej w art. 303 k.p. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r., według którego strony mają określić taką minimalną miesięczną ilość pracy, która pozwala na uzyskiwanie wynagrodzenia w wysokości określonej co do swej dolnej granicy.

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że podleganiu ubezpieczeniu społecznemu nie decyduje treść, lecz sposób wykonywania umowy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r., I PKN 594/99, OSNAPiUS 2001 nr 21, poz. 637, z dnia 4 października 2007 r., I UK 116/07, OSNP 2008 nr 23-24, poz. 355, z dnia 3 czerwca 2008 r., I PK 311/07, OSNP 2009 nr 19-20, poz. 258). W związku z tym w wyroku z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 75/07 (OSNP 2009 nr 3-4, poz.

53) uznał, że umowa o pracę nakładczą, na podstawie której strony nie realizowały konstrukcyjnych cech (elementów) tego zobowiązania dotyczących rozmiaru wykonywanej pracy w ilości gwarantującej wynagrodzenie w wysokości co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, nie stanowi tytułu podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym (art. 6 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 2 in fine ustawy systemowej). Pogląd ten został powtórzony w kolejnych wyrokach Sądu Najwyższego: z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 73/07, III UK 74/07, III UK 75/07, III UK 76/07, III UK 77/07; z 17 kwietnia 2009 r., I UK 314/08 (OSNP 2010 nr 21-22, poz. 272), z dnia 19 stycznia 2010 r., I UK 261/09 (niepubl.), z dnia 21 maja 2010 r., I UK 43/10 (niepubl.), z dnia 18 kwietnia 2012 r., II UK 182/11 (Monitor Prawa Pracy 2012 nr 8, s. 437) i z dnia 5 lipca 2012 r., I UK 101/12 (niepubl.).Przedstawione stanowisko judykatury dowodzi, że argumenty użyte w skardze na uzasadnienie przyjęcia jej do rozpoznania są nietrafne i nie uzasadniają występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Skarga kasacyjna nie może być uznana także za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa wątpliwości wymagające wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c. i art. 98 k.p.c.).