Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 487/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation of evidence assessment rules.

Numero d'incarto II UK 487/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, dismissing it without a merits review. The applicant argued that the appellate court improperly adopted the first-instance court's factual findings despite contradictions in the evidence record. The court ruled that disputes regarding the evaluation of evidence and factual findings fall outside the scope of cassation proceedings under Polish law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The Supreme Court does not review the evaluation of evidence or factual findings, and an appeal is inadmissible if it merely requests interpretation of procedural rules governing evidence assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal evaluation of evidence factual findings legal issue procedural law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Tymczasem wyłączenie w art. 3983 § 3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Oznacza to, że spór o ocenę poszczególnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego nie może być przenoszony do postępowania przed Sądem Najwyższym, który jest związany - zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po myśli art. 102 k.p.c. w związku z § 15 w związku z § 11 ust.
§ 15 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 382 k.p.c
378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji - bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii - w sytuacji sprzeczności ustaleń Sądu pierwszej instancji za zgromadzonym materiałem dowodowym, art.
art. 328 § 1 k.p.c
233 § 1 w związku z art. 328 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
316 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., a także art.
art. 398 k.p.c
Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CSK 478/13
Supreme Court quashes appeal judgment for failure to address bill of exchange acceptance after limitation period expiry.
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
II CZ 102/02
postawienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK104/08, LEX nr 42436, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231).
V CSK 11/06
Supreme Court corrects a clerical error in the appellate judgment regarding the scope of the appeal. The cassation appeal is dismissed. The court ruled that the error was a clerical mistake, not a legal violation. The appellant failed to prove the error affected the case outcome.
V CSK 364/06
Supreme Court dismisses cassation appeal on insurance contract misrepresentation regarding non-factory immobilizer. The court allows the insurer's refusal based on false declaration. The court held that the non-factory immobilizer did not increase risk. The court ruled that the false declaration excludes coverage. The court found no procedural violation in the judgment. The court determined the appeal was inadmissible. The court rejected the claim for refund of costs.
I UK 370/07
Social security court dismisses appeal on renewal of disability pension due to new medical facts.
III CSK 13/05
Supreme Court dismisses cassation appeal based solely on facts or evidence evaluation as inadmissible under new Civil Procedure Code.
II PK 96/10
Supreme Court dismissed appeal on bonus claim, ruling literal regulation interpretation excludes liquidation scenarios.
I UK 128/10
Supreme Court dismissed pension appeal; specific work conditions not met for early retirement under special circumstances.
I PK 107/10
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding dismissal for loss of trust and false statements.
IV CSK 228/08
Supreme Court quashes appeal ruling on compensation reduction due to lack of careful factual analysis of contributory negligence.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 487/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku Z. Z. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. ‎o rentę z tytułu niezdolności do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i odstępuje od obciążenia wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego;

2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w L. na rzecz adwokata A. M. kwotę 120 zł, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca Z. Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 16 października 2014 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 233 § 1 w związku z art. 391 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji - bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii - w sytuacji sprzeczności ustaleń Sądu pierwszej instancji za zgromadzonym materiałem dowodowym, art. 233 § 1 w związku z art. 328 § 1 k.p.c. oraz art. 316 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., a także art. 382 i 386 § 1 k.p.c., w następstwie czego oraz nieprzestrzegania kompetencji rozpoznawczych i kontrolnych sądu odwoławczego i niespełnienia jego procesowej funkcji określonej art. 382 k.p.c. doszło do pominięcia części materiału zebranego w postępowaniu, braku wyczerpujących ustaleń i „z obrazą przytoczonych przepisów - pominięcia odmiennych ustaleń dokonanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ze skutkami wskazanymi art. 398 k.p.c.”Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na „istnienie, w niniejszej sprawie, istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego przyjmowania za własne ustaleń Sądu pierwszej instancji, w sytuacji zgłoszenia sprzeczności w ustaleniach w odwołaniu, skutkującego obowiązkiem przeprowadzenia przez sąd drugiej instancji własnej oceny materiału dowodowego” oraz „istnienie, w odniesieniu do niniejszej sprawy, potrzeby wykładni przepisów regulujących granice swobody Sądu w ocenie dowodów na okoliczność stanu zdrowia skarżącego”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o nieprzyjęcie jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.

Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno zatem przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Z przedstawionego przez wnoszącego skargę istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jaki jest konkretny problem prawny, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne).

Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 lutego 2000 r., sygn. akt II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147; z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).

Wymagań tych skarżący nie spełnił. W tym kontekście należy też zauważyć, że podnoszone przez skarżącego wątpliwości dotyczące „przyjmowania za własne ustaleń Sądu pierwszej instancji, w sytuacji zgłoszenia sprzeczności w ustaleniach w odwołaniu, skutkującego obowiązkiem przeprowadzenia przez sąd drugiej instancji własnej oceny materiału dowodowego” nie mogą być uznane za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., zasługujące na zbadanie przez Sąd Najwyższy. W judykaturze przyjmuje się bowiem jednolicie, że jeżeli sąd drugiej instancji w pełni podziela ocenę dowodów, której dokonał sąd pierwszej instancji, to nie ma obowiązku ponownego przytaczania w uzasadnieniu wydanego orzeczenia przyczyn, dla których określonym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W takim wypadku wystarczy zdecydowane stwierdzenie, że podziela argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, w którym poszczególne dowody zostały wyczerpująco omówione i traktuje ustalenia pierwszoinstancyjne, jako własne. Nie ma również przeszkód, by sąd drugiej instancji odwołał się także do oceny prawnej sądu pierwszej instancji, jeżeli w pełni ją podziela i uznaje za wyczerpującą (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2012 r., I CSK 72/12, LEX nr 1215604; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2014 r., II PK 284/13, LEX nr 1590288).

Sąd Najwyższy uznaje, że z ustanowionego w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika oczywiście konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2014 r., II CSK 478/13, LEX nr 1545029).Gdy idzie z kolei o przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to zachodzi ona wtedy, gdy niejednolita wykładnia wskazanego przez skarżącego przepisu wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź gdy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postawienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK104/08, LEX nr 42436, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231).

Konieczne jest zatem przedstawienie stosownego wywodu prawnego dotyczącego skonkretyzowanych przepisów wraz z argumentacją przemawiająca na rzecz stanowiska, za którym opowiada się skarżący. Temu wymaganiu również skarżący nie sprostał. Co więcej, jak się wydaje, „potrzeba wykładni przepisów regulujących granice swobody sądu w ocenie dowodów” odnosi się do art. 233 § 1 k.p.c. Tymczasem wyłączenie w art. 3983 § 3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. Przepis art. 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c., bowiem właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r.

V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 4 stycznia 2007 r. V CSK 364/06, LEX nr 238975; z dnia 5 września 2008 r., I UK 370/07, LEX nr 785533; z dnia 23 listopada 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76; z dnia 19 października 2010 r., II PK 96/10, LEX nr 687025; z dnia 24 listopada 2010 r., I UK 128/10, LEX nr 707405 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr 737366). Oznacza to, że spór o ocenę poszczególnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego nie może być przenoszony do postępowania przed Sądem Najwyższym, który jest związany - zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. - ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, LEX nr 475287).

W konsekwencji, nie zachodzi w niniejszej sprawie potrzeba dokonania wykładni przepisu prawa, gdyż budzący u skarżącego wątpliwości interpretacyjne przepis nie znajduje zastosowania w postępowaniu kasacyjnym, tym samym jego wykładnia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po myśli art. 102 k.p.c. w związku z § 15 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).