Supreme Court dismisses social security appeal as military service period is statutorily included in special conditions work tenure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the social security fund's cassation appeal against a lower court ruling granting early retirement based on special working conditions. The appellant argued for a unified interpretation of whether military service counts as such work, citing conflicting precedents across different court levels. The court rejected this claim because a specific expanded panel had already definitively ruled that military service performed under the 1967 Defense Act qualifies for this purpose.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 184 in conjunction with Art. 32 ust. 1 of the Social Security Pensions Act; Military service performed under the 1967 Defense Act is statutorily included in the work period required for early retirement rights.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 466/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku G. W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.o prawo do emerytury w związku z pracą w warunkach szczególnych,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lutego 2014 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie z wniosku G. W. o emeryturę, III AUa […]. Skarga została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 108 i art. 106 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony (jednolity tekst:
Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów, polegające na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że do stażu pracy w szczególnych warunkach zalicza się okres odbywania służby wojskowej przez ubezpieczonego, tj. okres od 12 lutego1974 r. do 16 grudnia 1975 r.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej skarżący powołał się na rozbieżności w orzecznictwie Sądów różnych szczebli na tle uznawania okresu odbywania służby wojskowej do stażu pracy w szczególnych warunkach.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Skarżący powołuje się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów stanowiących podstawy skargi kasacyjnej.
W tym kontekście wskazać należy, że orzecznictwo Sądu Najwyższego w kwestii zaliczenia okresu zasadniczej służby wojskowej do okresu pracy w szczególnych warunkach nie było jednolite. O takim zaliczeniu pozytywnie przesądzono w wyrokach: z dnia 6 kwietnia 2006 r., III UK 5/06 (OSNP 2007 nr 7-8, poz. 108); z dnia 25 lutego 2010 r., II UK 215/09 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 219), II UK 219/09 (niepublikowany); z dnia 9 marca 2010 r., I UK 333/09 (niepublikowany); z dnia 17 maja 2012 r., I UK 399/11 (niepublikowany); z dnia 24 maja 2012 r., II UK 265/11 (niepublikowany); z dnia 27 lipca 2012 r., I UK 82/12 (niepublikowany) i z dnia 5 czerwca 2013 r., III UK 87/12 (niepublikowany).Natomiast stanowisko negatywne przedstawiono w wyrokach: z dnia 22 lutego 2007 r., I UK 258/06 (OSNP 2008 nr 5-6, poz. 81), z dnia 11 marca 2009 r., II UK 347/08 (niepublikowany), z dnia 8 kwietnia 2009 r., II UK 331/08 (niepublikowany), z dnia 24 kwietnia 2009 r., II UK 334/08 (OSNP 2010 nr 23-24, poz. 294), z dnia 7 grudnia 2010 r., I UK 203/10 i w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2011 r., I UK 37/11 (niepublikowane).
Z tego względu Sąd Najwyższy, w sprawie II UK 349/12, postanowił o przedstawieniu do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Sądu Najwyższego zagadnienia prawne budzące poważne wątpliwości: „Czy okres zasadniczej służby wojskowej podlega zaliczeniu do okresu pracy w szczególnych warunkach, wymaganego do nabycia prawa do emerytury na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.)?”.Sąd Najwyższy w składzie powiększonym, w uchwale z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 (LEX nr 1385939), rozstrzygnął przedstawiane wątpliwości, stwierdzając, że:
„Czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r.) zalicza się - na warunkach wynikających z tego przepisu - do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, tekst jedn.:
Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.).”.W związku z powyższym nie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wobec czego, z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.[aw]