Supreme Court dismisses appeal on family pension for occupational disease due to lack of causal link to death.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a widow against the Social Insurance Institution regarding her family pension for her husband's occupational lung disease. The lower courts had rejected the claim because the medical expert opinion failed to establish a causal link between the husband's death and his occupational illness. The Supreme Court ruled that the appeal was inadmissible because it primarily challenged the court's evaluation of evidence rather than a clear legal error affecting the outcome.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c. - A cassation appeal based on the evaluation of evidence or fact-finding is inadmissible unless it constitutes a clear violation of procedural law that could have significantly influenced the case outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 460/17 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku M.J.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.o rentę rodzinną w związku z chorobą zawodową,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 września 2018 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt III AUa […]/16, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., III AUa […]/16, Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację wnioskodawczyni M.J. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 5 września 2016 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o rentę rodzinną w związku z choroba zawodową, wobec niespełnienia przesłanek określonych w art. 17 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1376, dalej „ustawa wypadkowa”).
W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, w tym dowód z opinii biegłego sądowego pulmunologa, potwierdziło, że choroba zawodowa (pylica płuc), nie pozostawała w związku przyczynowym ze zgonem męża wnioskodawczyni E.J.W skardze kasacyjnej od tego wyroku, pełnomocnik wnioskodawczyni, zaskarżając go w całości wskazał na naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 8 i art. 17 ust. 5 ustawy wypadkowej oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez „rażące naruszenie zasad oceny wiarygodności i mocy dowodów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy”, art. 217 § 1 i 2 k.p.c. poprzez „pominięcie przez Sąd zarzutów apelacji dotyczących zastrzeżeń do opinii biegłej ujętych w piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2016 r.”, art. 227 k.p.c. w związku z art. 232, art. 241, art. 286 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez „oddalenie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów istotnych dla wyniku sprawy tj. opinii innych biegłych oraz z przesłuchania świadków - lekarzy sporządzających kartę zgonu a ostatnio leczących zmarłego męża skarżącej, zatem ustalenia związku przyczynowego pomiędzy chorobą zawodową zmarłego a jego śmiercią”, art. 382 k.p.c. poprzez „(…) nierzetelne rozpoznanie apelacji”, art. 386 § 4 k.p.c. przez „nierozpoznanie zarówno przez Sądy I jak również II instancji istoty sprawy”.
Pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni, argumentacja przemawiająca za przyjęciem skargi do rozpoznania pokrywa się w całości z zarzutami skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Nie można jednak uznać, że skarżący skutecznie wykazał występowanie przesłanki wskazanej we wniosku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej - jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania - wymaga przedstawienia w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).
Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).
W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).
Natomiast osnowa i uzasadnienie skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawczyni wskazują jednoznacznie, że została ona oparta głównie na zarzutach dotyczących ustaleń i oceny dowodów. Zważywszy na zarzuty skargi, należy wskazać, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że od uznania sądu zależy dopuszczenie dowodu z opinii kolejnych biegłych, ponadto, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystana dla strony (przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r., I UK 200/11, LEX nr 1162648 oraz powołane tam orzeczenia; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2012 r., III UK 45/12, LEX nr 1648605 oraz powołane tam orzeczenia).
Podkreśla się, nadto, że wykazanie okoliczności uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony, a ta powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie, ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2009 r., I UK 102/09, LEX nr 537027).Warto także zwrócić uwagę, w związku z podstawami skargi, że zgodnie z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z wyłączeniem zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Wyłączenie to oznacza pozbawienie stron możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych przez sąd ustaleń poprzez odnoszący się do sfery oceny i wnioskowania zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09, LEX nr 577688).Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. ał