Supreme Court dismisses pension claim for tractor driver work as not meeting special conditions criteria.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the insured's cassation appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a pension based on special working conditions. The insured argued that transport work in agriculture should qualify as special conditions, but the court found the lower court correctly applied the legal interpretation that such work does not meet the statutory requirements. Consequently, the court rejected the claim because the specific factual circumstances did not align with the established legal standard for special conditions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach; Art. 39814 k.p.c. - Work classified as transport and communications does not qualify as special working conditions even if performed in agriculture, as the legislative intent focuses on specific technological and psycho-physical burdens distinct from farming.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 449/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)SSN Andrzej Wróbel w sprawie z wniosku H. P.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 18 grudnia 2018 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt III AUa […], oddala skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2016 r., II UK 512/15 Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w […], III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 kwietnia 2015 r. i przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania sprawę z odwołania H. P. w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do emerytury w związku z wykonywaniem pracy w warunkach szczególnych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. i wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 4 września 2014 r., oddaliwszy odwołanie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił przyjętą przez rozporządzenie kwalifikację branżowo-stanowiskową prac wykonywanych w warunkach szczególnych, a w konsekwencji uznał za błędne założenie o nieistotności wykonywania pracy kierowcy ciągnika i kombajnisty w innej branży, niż przewidziana w wykazie A, dział VIII, poz. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Takie rozumienie wskazanych przepisów spowodowało pominięcie okresu pracy ubezpieczonego od dnia 2 maja 1972 r. do dnia 31 lipca 1977 r. w Spółdzielni Kółek Rolniczych w G. w charakterze kierowcy ciągnika i okolicznościowo kombajnisty, i ostatecznie ustalenie łącznego stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 13 lat, 6 miesięcy i 23 dni, zamiast wymaganych 15 lat.
Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 887), polegającą na przyjęciu, że „umiejscowienie” pracy kierowców ciągników w dziale gospodarki obejmującym transport i łączność uniemożliwia zaliczenie do pracy wykonywanej w warunkach szczególnych tego samego rodzaju pracy wykonywanej w rolnictwie, „podczas gdy w tym samym zdaniu po przecinku znajdują się prace kierowców maszyn typowo rolniczych, tj. kombajnów, które również nie zostały umiejscowione w dziale rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego, lecz w dziale transportu”.
Skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez niezaliczenie okresu, w którym wykonywał prace transportowe w Spółdzielni Kółek Rolniczych w G. do stażu pracy w warunkach szczególnych.Wytknął także naruszenie przepisów postępowania przez nieprawidłowe zastosowanie art. 316 § 1 w związku z art. 233 § 1 k.p.c., polegające na nieuwzględnieniu ustalonego faktu nieprzerwanego wykonywania przez niego prac transportowych w Spółdzielni Kółek Rolniczych w G. w pełnym wymiarze czasu pracy i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu rentowego zwrotu kosztów postępowania, w tym poniesionych przed Sądami pierwszej i drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wydanie przez Sąd Najwyższy w dniu 16 grudnia 2016 r. wyroku kasatoryjnego w sprawie II UK 512/15 było następstwem uznania za uzasadnioną podstawy skargi kasacyjnej organu rentowego, tj. naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 184 w związku z art. 32 ustawy emerytalnej oraz § 4 ust 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. Sąd Najwyższy wskazał, że ujęcie w rozporządzeniu stanowiska kierowcy ciągnika w dziale VIII „w transporcie i łączności”, mimo wymienienia pracy kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsiennicowych (poz.
3) odrębnie od pracy kierowców samochodów ciężarowych, autobusów i pojazdów specjalistycznych (poz. 2), łączy szkodliwość tej pracy nie z samym prowadzeniem tych pojazdów, lecz z prowadzeniem ich przy uwzględnieniu specyfiki „technologii” pracy w transporcie i obciążeń psychofizycznych, których nie ma - jak uznał ustawodawca - przy wykonywaniu prac w rolnictwie. Wskazał, że odmowa zakwalifikowania, jako wykonywanej w szczególnych warunkach, pracy traktorzysty (kierowcy ciągnika rolniczego) w trakcie prac polowych odpowiada rozumieniu tych przepisów przedstawionemu już wcześniej w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2013 r., I UK 172/13, niepubl., z dnia 13 sierpnia 2015 r., II UK 298/14, niepubl., z dnia 5 maja 2016 r., III UK 121/15, niepubl., z dnia 5 maja 2016 r., III UK 132/15, niepubl., z dnia 13 lipca 2016 r., I UK 218/15, niepubl. i z dnia 15 listopada 2016 r., II UK 397/15, niepubl.).Sąd Apelacyjny nie mógł uznać, że przedstawiona przez Sąd Najwyższy wykładnia przepisów ujętych w skardze kasacyjnej nie dotyczy ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.), w którym wykazał, że ubezpieczony nie wykonywał czynności z zakresu transportu stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, zatem był związany dokonaną w tej sprawie wykładnią prawa (por. art. 39820 k.p.c.; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1950 r., Kr.C.191/50 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98 OSNAPiUS 1999 nr 15, poz. 486).W konsekwencji niedopuszczalne było oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z tą wykładnią.
Uwzględniając to, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 k.p.c.).