Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 430/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding early retirement age regulation interpretation.

Numero d'incarto II UK 430/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by an employee against the Social Insurance Institution's decision denying early retirement. The appellant argued that the lower courts incorrectly interpreted the regulation defining 'permanent full-time work' in inspection tunnels, claiming a mere presence in such tunnels qualified as permanent work. The court determined that the regulation explicitly requires the work itself to be performed permanently and fully, not just the physical presence in the location, and that the statutory language was unambiguous. Consequently, the court found no significant legal issue requiring interpretation and dismissed the appeal under the relevant procedural code provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, 3984 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if a significant legal issue exists, which requires a distinct legal argument demonstrating a genuine doubt or divergence in judicial practice regarding the interpretation of the cited provision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue early retirement age permanent full-time work procedural code requirements interpretation of regulation social insurance benefits

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c.
§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze
art. 5 k.p.c
a) niezastosowanie art. 5 k.p.c., przez brak niezbędnych pouczeń strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika o czynnościach procesowych oraz b) art.
art. 378 § 1 k.p.c
5 k.p.c., przez brak niezbędnych pouczeń strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika o czynnościach procesowych oraz b) art. 378 § 1 k.p.c., przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacyjnych.Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Ś.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
281 oraz z dnia 4 lipca 2013 r., II UK 413/12, niepublikowany).Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.aw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 430/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z wniosku B. H.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 stycznia 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację B. H. od wyroku z dnia 3 października 2012 r., którym Sąd Okręgowy w Ś. oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia 19 kwietnia 2012 r. odmawiającej prawa do wcześniejszej emerytury.W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.; dalej: „rozporządzenie”);

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) niezastosowanie art. 5 k.p.c., przez brak niezbędnych pouczeń strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika o czynnościach procesowych oraz b) art. 378 § 1 k.p.c., przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacyjnych.Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Ś. oraz Sądu Apelacyjnego w […], zniesienie postępowania w obu instancjach i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ś. do ponownego rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił występowaniem istotnego zagadnienia prawnego, wymagającego odpowiedzi na pytanie, „czy określenie ‘stałe wykonywanie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy’ użyte w § 2 rozporządzenia oznacza w wypadku powoda stałe zatrudnienie w kanałach rewizyjnych, czy stałe przebywanie w kanałach rewizyjnych”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek.

Poprzestanie w tym zakresie na sformułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnieniu jest niewystarczające, bo chociaż przy konstruowaniu obu wymaganych elementów skargi argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy bada je na różnych etapach postępowania kasacyjnego. Zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego lub uregulowaniem prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.

Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno zatem nastąpić przez określenie tych powołanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero bowiem wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51).Skarżący nie odnosi się do tak rozumianej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, gdyż w uzasadnieniu wniosku trudno doszukać się wywodu jurydycznego wykazujące istnienie formułowanej wątpliwości.

Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia jest jednoznaczny i stanowi o stałym i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywaniu zatrudnienia w szczególnych warunkach, a nie o samym przebywaniu w takich warunkach. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że prace, o jakich stanowi wykaz A, dział XIV, pkt 16 rozporządzenia to prace, przy wykonywaniu których stałym i jedynym stanowiskiem pracy pracownika jest stanowisko ulokowane w kanale remontowym, a praca w kanale remontowym należy do podstawowych obowiązków pracownika (por. np. wyroki: z dnia 24 marca 2009 r., I PK 194/08, OSNP 2010 nr 23-24, poz. 281 oraz z dnia 4 lipca 2013 r., II UK 413/12, niepublikowany).Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.aw