Supreme Court dismisses pension appeal for lack of legal issue requiring interpretation of retirement age and service rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court ruling denying a railway pension. The appellant argued that specific articles regarding pension eligibility required reinterpretation due to their age and service history. The court rejected this claim, stating that the cited legal provisions are autonomous and do not require new interpretation given existing precedent.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless it raises a significant legal issue requiring interpretation or reveals inconsistencies in case law, which is absent when the appellant fails to demonstrate a need for reinterpretation of established statutory provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 43/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku S. K.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2014 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego [...]z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt III AUa …/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca – S. K. - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia 20 sierpnia 2013 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 184 w związku z art. 40 i art. 50 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm. - dalej ustawa emerytalna) w wyniku przyjęcia, że pomimo ustalenia w stosunku do wnioskodawcy jego okresów składkowych i nieskładkowych wynoszących co najmniej 25 lat, w tym co najmniej 15 lat okresu zatrudnienia na kolei według stanu na dzień 31 grudnia 2008 r. do sytuacji wnioskodawcy nie ma zastosowania art. 184, w związku z art. 40 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w „zakresie, w którym te przepisy uniezależniają nabycie prawa do nabycia emerytury kolejowej od osiągnięcia przez ubezpieczonego wieku 60 lat w dacie wskazanej w art. 40 ustawy.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że „w sprawie występuje konieczność wykładni art. 184, w związku z art. 40 i 50 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez rozstrzygnięcie czy pracownikowi kolejowemu urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 r. a przed dniem 01 stycznia 1969 r., który w dacie 31 grudnia 2008 r. posiada okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat - dla mężczyzn -, w tym co najmniej 15 letni staż pracy na kolei, lecz na dzień 31 grudnia 2008 r. nie osiągnął wieku 60 lat życia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Gdy idzie o potrzebę wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, to ta przesłanka zachodzi wtedy, kiedy niejednolita wykładnia wskazanego przepisu wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postawienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK104/08, LEX nr 42436, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231).
Przedstawiając swoje wątpliwości, skarżący bezpodstawnie doszukuje się związku normatywnego między art. 184 i art. 50 ustawy emerytalnej. Oba te przepisy stanowią autonomiczne i odrębnie względem siebie podstawy nabycia prawa do emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po 31 grudnia 1948 r., a przed 1 stycznia 1969 r.Artykuł 184 ustawy emerytalnej odnosi się do ubezpieczonych, którzy do dnia wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 1999 r.) nie osiągnęli jeszcze wymaganego wieku, o którym stanowią: art. 32, 33, 39 i 40, lecz w całości spełnili do tej daty ustawowo określone wymagania stażowe (tzw. ogólne i szczególne).
Natomiast art. 50 ustawy emerytalnej daje prawo do emerytury tym ubezpieczonym, którzy wszystkie warunki do emerytury kolejowej (wiek emerytalny oraz staż emerytalny, w tym 15 lat zatrudnienia na kolei – art.
40) spełnili do 31 grudnia 2008 r. W sposób nieuprawniony skarżący łączy oba te przepisy, aby wyinterpretować, że prawo do emerytury na podstawie art. 184 przysługuje ubezpieczonemu niespełniającemu do dnia 1 stycznia 1999 r. wymagań stażowych, co jest oczywiście sprzeczne z jego treścią i z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2007 r., II UZP 14/06, OSNP 2007 nr 13-14, poz. 199 oraz wyroki tego Sądu z dnia 18 lipca 2007 r., I UK 62/07, OSNP 2008 nr 17-18, poz. 269, z dnia 6 grudnia 2007 r., I UK 132/07, LEX nr 621798, z dnia 21 maja 2009 r., II UK 370/08, OSNP 2011 nr 1 - 2, poz. 20 i z dnia 14 czerwca 2012 r., I UK 1/12, LEX nr 1229806).W konsekwencji nie można uznać, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skoro Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii wykładni powołanych przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS - wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5; z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z dnia 189 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578).Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. kc