Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 425/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of procedural grounds regarding legal representation deadlines.

Numero d'incarto II UK 425/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ruling it inadmissible. The appellant argued procedural violations regarding the admission of witness testimony and the use of legal instruments against a recalcitrant witness, while also questioning the suspension of the appeal deadline. The court determined the procedural question raised was hypothetical and unrelated to the substantive grounds of the appeal, leading to the dismissal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 102 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the procedural question raised is hypothetical and not connected to the substantive grounds of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility procedural question hypothetical legal representation deadline witness recalcitrance suspension of appeal period

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 102 § 2 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia, stosowany odpowiednio, art. 102 § 2 k.p.c.
art. 258 k.p.c
227 w związku z art. 258 k.p.c.
art. 274 k.p.c
(…)”, art. 274 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
art. 102 § 2 k.p.c
Orzeczenie o kosztach uzasadnia, stosowany odpowiednio, art. 102 § 2 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 425/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku J. S.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Legnicy‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 czerwca 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt III AUa 995/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r., III AUa 995/14, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Legnicy o emeryturę, oddalił apelację wnioskodawcy J. S. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 26 marca 2014 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji organu rentowego, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego wnioskodawca nie legitymował się okresem składkowym i nieskładkowym wynoszącym co najmniej 25 lat (wykazano 24 lata, 10 miesięcy i 19 dni), ani też 15 letnim okresem pracy w szczególnych warunkach bądź w szczególnym charakterze i w związku z tym nie spełnił przesłanek określonych w art. 32 w związku z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm., dalej ustawa o emeryturach i rentach z FUS), warunkujących przyznanie dochodzonego świadczenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji nie zaliczył wnioskodawcy do okresu zatrudnienia okresu od dnia 5 maja 1997 r. do dnia 31 sierpnia 1997 r., gdyż w okresie od dnia 14 marca 1997 r. do dnia 15 lipca 1997 r. wnioskodawca był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, uznając że w związku z powyższym „bezprzedmiotowe jest dokonywanie analizy i oceny czy spełnia (…) przesłankę (…) posiadania 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach (…)”.W skardze kasacyjnej od tego wyroku, zaskarżając go w całości, pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 217, art. 227 w związku z art. 258 k.p.c. poprzez „nieprzeprowadzenie dopuszczonego dowodu z zeznań E. J. (…)”, art. 274 k.p.c. poprzez „niewykorzystanie przez Sądy obu instancji, instrumentów prawnych, wskazanych w tym przepisie (…) wobec świadka E. J. , uchylającego się od stawiennictwa w Sądzie (…)”.

Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na konieczność rozstrzygnięcia „Do kiedy zawieszony jest bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy strona wystąpiła do Sądu drugiej instancji o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu (…), a następnie (…) wyznaczony przez daną izbę samorządu zawodowego pełnomocnik zawiadomi izbę samorządu, a ta mocodawcę, o braku podstaw do wniesienia takiej skargi; czy termin ten zawieszony jest do dnia ustanowienia pełnomocnika, czy zawieszenie biegu takiego terminu przedłuża się do dnia doręczenia mocodawcy zawiadomienia o braku podstaw do wniesienia takiej skargi?”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu rentowego wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi wraz z orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest bezprzedmiotowy, gdy się zważy, że Sąd Apelacyjny przedstawił skargę kasacyjną do rozpoznania, uznając zachowanie przez pełnomocnika terminu do jej wniesienia, a Sąd Najwyższy oceny tej, w okolicznościach sprawy, nie zakwestionował.Gdy więc przedstawione we wniosku zagadnienie prawne było pozorne i nie powiązane z podstawami skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Orzeczenie o kosztach uzasadnia, stosowany odpowiednio, art. 102 § 2 k.p.c.