Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 421/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as statutory interpretation of social insurance provisions is clear and consistent.

Numero d'incarto II UK 421/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal against a lower court ruling that a veterinarian's contracts with the Veterinary Inspectorate constituted employment contracts subject to social insurance. The applicant argued that existing Supreme Court precedents created a conflict in judicial practice regarding whether such activities fall under business operations or service contracts. The Court found no such conflict, stating that the literal text of the relevant insurance statutes is unambiguous and that the cited precedents do not establish a contradictory interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 9 ust. 4a, ust. 4c ustawy z 18 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.: The requirement for a preliminary ruling under the Code of Civil Procedure is not met when the statutory provisions are clear in their literal meaning and no genuine conflict in Supreme Court jurisprudence exists.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance qualification employment contract vs business activity veterinary inspectorate contracts preliminary ruling requirement conflict in case law statutory interpretation clarity cassation appeal dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 9 ust. 4a ustawy z 18 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
stwierdził, że pozwany zasadnie zakwalifikował umowy zawarte przez zainteresowanego z Inspektoratem jako umowy zlecenia, stanowiące tytuły ubezpieczenia na podstawie art. 9 ust.
Art. 9 ust. 4c ustawy z 18 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
stwierdził, że pozwany zasadnie zakwalifikował umowy zawarte przez zainteresowanego z Inspektoratem jako umowy zlecenia, stanowiące tytuły ubezpieczenia na podstawie art. 9 ust.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Jeżeli nie ma rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego to nie spełnia się podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nawet jeżeli założyć, że wskazane we wniosku orzeczenia Sądów powszechnych rozstrzygają odmiennie.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych motywów orzeczono jak sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej
Innymi słowy z art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej nie wynika bezwzględnie, że lekarze weterynarii wykonują pracę (usługę) tylko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Świadczy o tym treść umów, które nie pozwalają na przyjęcie, że zostały zawarte z zainteresowanym w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Kontrola takich orzeczeń może stanowić podstawę przedsądu w indywidualnej sprawie, czyli z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której wniosek nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych motywów orzeczono jak sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 421/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Pile‎z udziałem zainteresowanego S. S.‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu‎z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt III AUa 1167/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 24 czerwca 2014 r. oddalił apelację Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 marca 2013 r. Spór wynikł z decyzji pozwanego z 12 września 2012 r., stwierdzającej, że zainteresowany S.S. z tytułu umów zlecenia zawartych z tym Inspektoratem podlegał ubezpieczeniom społecznym. Sąd Okręgowy za wyjątkiem okresu od 1 do 31 stycznia 2005 r. i od 30 listopada 2012 r. stwierdził, że pozwany zasadnie zakwalifikował umowy zawarte przez zainteresowanego z Inspektoratem jako umowy zlecenia, stanowiące tytuły ubezpieczenia na podstawie art. 9 ust. 4a ustawy systemowej.

Sąd Apelacyjny podzielił to rozstrzygnięcie. Sądy miały na uwadze wyroki Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2009 r., III UK 24/09 i z 11 sierpnia 2009 r., III UK 27/09. W tej sprawie przyjęto umowy zlecenia poza działalnością gospodarczą prowadzoną przez zainteresowanego, gdyż w wykonaniu umów nie działał w swoim imieniu, lecz w imieniu Inspekcji Weterynaryjnej. Świadczy o tym treść umów, które nie pozwalają na przyjęcie, że zostały zawarte z zainteresowanym w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. „wobec istnienia potrzeby wykładni przepisów art. 9 ust. 4a i ust. 4c ustawy z 18 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (…) budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów”.

W uzasadnieniu wniosku podano, że „z wyroku Sądu Najwyższego w sprawie III UK 27/09 sądy okręgowe i apelacyjne wywodzą odmienną interpretację dotyczącą obowiązku albo braku obowiązku ubezpieczenia emerytalnego i rentowych lekarzy weterynarii wykonujących czynności na podstawie wyznaczenia i umowy opartych na art. 16 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Przykładem takiej rozbieżności są wyroki Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie VII U 1491/12 oraz w niniejszej sprawie (VII U 1534/12 – sygnatura I instancji), w których sądy powołały się na ten sam wyrok wywodząc z niego diametralnie inne wnioski.

Wprawdzie Sąd Apelacyjny nie musiał kierować się tym rozstrzygnięciem, ale wbrew zajętemu stanowisku stan prawny był tożsamy w obu sprawach. To samo dotyczy wyroku Sądu Najwyższego w sprawie III UK 24/09 oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w sprawie III AUa 611/12. Problem wymaga szerszej wykładni wskazanych przepisów w celu ujednolicenia orzecznictwa sądów”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Przedmiotem zainteresowania wskazanej we wniosku podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest przepis prawny wykazujący kwalifikowaną potrzebę jego wykładni wynikającą z poważnych wątpliwości dotyczących tej wykładni lub rozbieżności w orzecznictwie sądów.Wniosek nie wskazuje (nie wykazuje), że taka sytuacja dotyczy przepisów art. 9 ust. 4a i ust. 4c ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Literalna (gramatyczna) treść tych przepisów jest klarowna. W tej sprawie rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 9 ust. 4a, bo ustalono, że zainteresowany pracował na podstawie zlecenia. W sprawie nie stosowano art. 9 ust. 4c, gdyż nie ustalano, iżby wykonywał umowy w ramach działalności gospodarczej.Oceny tej nie zmienia odwołanie się we wniosku do dwóch wyroków Sądu Najwyższego – z 23 czerwca 2009 r., III UK 24/09 i z 11 sierpnia 2009 r., III UK 27/09. Przede wszystkim w wyrokach tych Sąd Najwyższy nie zajmował się wykładnią art. 9 ust. 4a ani ust. 4c ustawy systemowej.

Wyroki te nie są też rozbieżne. W szczególności na tle drugiego wyroku nieuprawnione byłoby zapatrywanie o pozytywnym przesądzeniu przez Sąd Najwyższy, iż czynności wykonywane pod nadzorem i w imieniu organów Inspekcji Weterynaryjnej nie mogą być wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Czynności te mogą być wykonywane w ramach działalności gospodarczej a także w ramach umowy zlecenia. Potwierdził to Sąd Najwyższy w ostatnim wyroku z 18 grudnia 2014 r., II UK 90/14. Generalnie brak rozbieżności w orzecznictwie w tym przedmiocie potwierdzają też poprzednie orzeczenia Sądu Najwyższego (wyroki z 11 sierpnia 2009 r., III UK 31/09, z 14 grudnia 2010 r., I UK 209/10, z 9 grudnia 2008 r., I UK 138/08).

Innymi słowy z art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej nie wynika bezwzględnie, że lekarze weterynarii wykonują pracę (usługę) tylko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jeżeli nie ma rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego to nie spełnia się podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nawet jeżeli założyć, że wskazane we wniosku orzeczenia Sądów powszechnych rozstrzygają odmiennie. Kontrola takich orzeczeń może stanowić podstawę przedsądu w indywidualnej sprawie, czyli z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której wniosek nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Z tych motywów orzeczono jak sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).