Supreme Court dismisses police pension appeal as legal issue already resolved by Constitutional Court and ECtHR.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the deceased officer's legal heirs regarding their police pension calculation. The heirs argued that the lower courts incorrectly interpreted the pension increase rates for pre-1999 service years, claiming a violation of the Constitution and procedural rules. The Court dismissed the appeal because the legal question regarding the specific percentage increase for security service years had already been definitively settled by the Constitutional Court and the European Court of Human Rights.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; The Supreme Court does not accept a cassation appeal if the legal issue presented lacks novelty and has already been resolved by higher judicial authorities or international courts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 401/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku J. P.przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.o wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 grudnia 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt III AUa […], przy udziale następców prawnych zmarłego ubezpieczonego: A. M. P. i M. P. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
J. P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] z dnia 14 marca 2013 r. oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego, Sądu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 3 kwietnia 2012 r., oddalającego odwołalnie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA w W. z dnia 9 listopada 2010 r. i z dnia 14 stycznia 2010 r. w przedmiocie ustalenia od dnia 1 stycznia 2010 r. nowej wysokości emerytury w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.
Nr 24, poz. 145), na podstawie art. 15b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.; dalej „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”) i podwyższenia wysługi emerytalnej.Po wniesieniu skargi ubezpieczony zmarł, a w sprawie zgłosili się jego następcy prawni.
Popierali skargę opartą na podstawie naruszenia – przez błędną wykładnię – przepisów art. 15b ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz art. 2 i 10 ust. 2 Konstytucji przez ustalenie podstawy wymiaru emerytury policyjnej wbrew art. 15 ust. 1 tej ustawy, ustanawiającym po 15 latach służby prawo do emerytury w wysokości 40% i jej wzrost za każdy rok służby odpowiednio o 2,6%, 0,7% i 1,3% podstawy wymiaru. W skardze zarzucono także naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, jako przepisu dotyczącego postępowania, ponownie ustalając prawo do świadczenia bez nowych faktów i dowodów oraz art. 233 § 1 i § 2 k.p.c. przez pominięcie w rozważaniach dokumentów Sejmu RP w zakresie odrzucenia poprawki w głosowaniu 29. na posiedzeniu 32. w dniu 19 grudnia 2008 r.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne dotyczące „instytucji prawa do emerytury policyjnej w wysokości 40% podstawy wymiaru po 15 latach służby”, przysługującej ubezpieczonym pełniących służbę w organach bezpieczeństwa państwa, oraz na konieczność jednoznacznej wykładni zawartego w art. 15b ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy odesłania do odpowiedniego stosowania art. 14 i 15 ustawy.
Podniesiono, że wykładnia dokonana przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11, jest niezrozumiała; „wywołuje wiele rozbieżności już w samej treści” i nie ustala, czy prawo do emerytury funkcjonariuszy bezpieczeństwa państwa PRL z lat 1944-1990 zostało im zabrane ustawą nowelizacyjną z 2009 r., czy też przysługuje im nadal.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej, jako problem prawny wymagający rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy ma wprawdzie charakter istotny i jest zagadnieniem ściśle jurydycznym oraz zostało przedstawione w sposób syntetyczny, jednakże nie ma cechy nowości, o którą chodzi w przesłance wymienionej w art. 3984 § 2 k.p.c., nie wymaga więc rozstrzygnięcia, którego by dotychczas w judykaturze Sądu Najwyższego nie dokonano.
Wątpliwość wskazywana przez skarżącego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadzająca się do ustalenia wysokości emerytury policyjnej z uwzględnieniem wprowadzonej od dnia 16 marca 2009 r. zmiany zasad obliczania wysokości emerytury dla osób, które pozostawały w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pełniły służbę w organach, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst:
Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.) została już wyjaśniona. Problem wskazany w skardze był przedmiotem rozstrzygnięć. Przede wszystkim Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09 (OTK-ZU 2012 Seria A 2010 nr 2, poz.
15) potwierdził zgodność art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy z art. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jednocześnie stwierdził, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji. Także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 210) przyjął, że za każdy rok pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990, emerytura – stosownie do art. art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy – wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru, co oznacza, że wysokość emerytury wyliczanej wyłącznie za okresy pełnienia takiej służby może być niższa od 40% podstawy wymiaru tego świadczenia.
Stanowisko to zostało potwierdzone w decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Czwarta Sekcja w sprawach połączonych nr 15189/10, 16970/10, 17185/10, 18215/10, 18848/10, 19152/10, 19915/10, 20080/10, 20705/10, 20725/10, 21259/10, 21270/10, 21279/10, 21456/10, 22603/10, 22748/10 i 23217/10, Cichopek i inni przeciwko Polsce z dnia 14 maja 2013 r.Powoływanie się zatem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na niejasność interpretacji omawianych przepisów nie znajduje uzasadnienia. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.). aw