Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 400/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses police pension appeal, rejecting analogical interpretation and confirming prior legal precedent on security organs.

Numero d'incarto II UK 400/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a former police officer against a lower court's ruling on her pension calculation. The applicant argued that the pension should be 40% of her base due to service in security organs, but the court found the lower court correctly applied the law without needing analogical interpretation. The court ruled that the specific legal question regarding the status of the predecessor agency was already settled by prior Supreme Court decisions, rendering the new appeal inadmissible under procedural law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 15 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15b ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji; Art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy lustracyjnej: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if the legal issue has already been definitively resolved in a prior Supreme Court decision, thereby precluding the need for a new interpretation or application of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal pension calculation percentage security organs status analogical interpretation rejection precedent binding effect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 15 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15b ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 lutego 2016 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego wskutek błędnego zastosowania: art. 15 ust.
Art. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990...
– dalej jako ustawa lustracyjna), wobec przyjęcia, że służba skarżącej w […] MSW była służbą w organie bezpieczeństwa państwa, o którym mowa w art. 2 ust.
art. 233 § 1 k.p.c
1 pkt 5 ustawy lustracyjnej”.Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania: art. 233 § 1 k.p.c.
art. 234 k.p.c
w związku z art. 234 k.p.c.
art. 244 § 1 k.p.c
i w związku z art. 244 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art.
art. 390 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to trzeba wskazać, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2015 r., II UK 157/15 - niepublikowane).Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 400/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku E. W. ‎przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. ‎o wysokość emerytury policyjnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Odwołująca się E. K. W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 lutego 2016 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego wskutek błędnego zastosowania: art. 15 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15b ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 708 ze zm. - dalej jako ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy), „którego to przepisu nie zastosował Sąd „odpowiednio”, czyli ściśle ze względu na wskazany przypadek odesłania numerycznego, wykluczający ze względu na charakter przepisów ustawy o emeryturach policyjnych (przepisy administracyjne o charakterze publicznoprawnym) stosowanie wykładni prawotwórczej (normotwórczej) przez analogię, prowadząc do zniekształcenia wyniku tej wykładni, jak w zwykłej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11, której argumentacja nie pozwala na przyjęcie, że jest ona słuszna w okolicznościach tej sprawy skoro przyjęto, że emerytura Skarżącej za 15 lat służby nie wynosi 40% podstawy jej wymiaru, lecz jedynie 10,5% podstawy jej wymiaru”; art. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 1721 ze zm. – dalej jako ustawa lustracyjna), wobec przyjęcia, że służba skarżącej w […] MSW była służbą w organie bezpieczeństwa państwa, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 w ustawy lustracyjnej, chociaż […] uległo rozwiązaniu (z dniem 15 czerwca 1989 r.) nie z mocy prawa, lecz w wyniku rozstrzygnięcia organizacyjnego Ministra Spraw Wewnętrznych, bo wskutek zarządzenia organizacyjnego nr […] z dnia 30 maja 1989 r., zarządzającego rozwiązanie […] MSW, zgodnie z pkt. 2 zarządzenia organizacyjnego – „w wyniku unieważnienia z dniem 15 czerwca 1989 r. etatu Nr […], […] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ze stanem etatowym 426 stanowisk i etatu niejawnego Nr [X], […] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ze stanem etatowym 8 stanowisk, a tym samym także bynajmniej nie z chwilą utworzenia Urzędu Ochrony Państwa, natomiast […] MSW nie było poprzednikiem [X] MSW w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy lustracyjnej, który to przepis w tej sprawie znajdował właśnie zastosowanie przy rozstrzyganiu, czy […] MSW może być uznane za organ bezpieczeństwa państwa w rozumieniu ustawy lustracyjnej, wyłączając stosowanie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy lustracyjnej”.Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania: art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 234 k.p.c. i w związku z art. 244 § 1 k.p.c. wskutek dowolnego przyjęcia i wbrew treści dokumentu urzędowego (zarządzenia organizacyjnego nr […] z dnia 30 maja 1989 r.

Ministra Spraw Wewnętrznych), że skarżąca pełniła służbę (w całym okresie jej służby) w organie bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy lustracyjnej, „bo Biuro to było poprzednikiem nowo utworzonych wydziałów w [Z] MSW (lecz nie [X] MSW; przejęciu przez [X] MSW podlegały jedynie i to w ograniczonym i zmodyfikowanym zakresie zadania byłego […] MSW, a nie struktura organizacyjna tego Biura, czy jego dotychczasowe wydziały wraz ze wszystkimi dotychczasowymi ich zadaniami)”; art. 233 § 1 k.p.c. wskutek dowolnej oceny oraz wadliwego wnioskowania naruszającego zasady logiki, że pobieranie nauki w trybie stacjonarnym w Szkole […] w okresie od 15 marca 1983 r. do 30 czerwca 1983 r. podlega kwalifikacji jako służba w organie bezpieczeństwa państwa, a przez to także uprawnia do stosowania przelicznika emerytury policyjnej 0,7% podstawy wymiaru zamiast 2,6% podstawy wymiaru emerytury, bowiem skarżąca w tym czasie pozostawała na stanie swojej macierzystej jednostki ([…] MSW) na stanowisku starszego referenta, gdyż w aktach osobowych skarżącej brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia, aby została wówczas zaliczona w etatowy stan słuchaczy szkoły; art. 233 § 1 k.p.c. wskutek dowolnej oceny, że skarżąca w okresie od 16 września 1980 r. do 3 lutego 1981 r., pomimo że była uczestniczką stacjonarnego kursu języka angielskiego II stopnia w Ośrodku Nauczania Języków Obcych w […], pełniła służbę w organie bezpieczeństwa państwa, a przez to było uprawnione stosowanie przelicznika wymiaru emerytury policyjnej, po wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie wysokości jej emerytury, w wysokości 0,7% podstawy wymiaru, zamiast w wysokości 2,6% podstawy wymiaru emerytury.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „z uwagi na to, że w sprawie występują dwa istotne zagadnienie prawne:

„(…) kiedy (w szczególności na jakich warunkach zachodzące) stosowanie przepisu art. 15 ustawy o emeryturach policyjnych i każdego innego przepisu oznaczonego numerycznie w przepisach odsyłających, jak w przepisie art. 15b ust. 2 ustawy o emeryturach policyjnych (stanowiącego, że przepisy art. 14 i 15 stosuje się odpowiednio), jest „odpowiednie” i co w ogóle oznacza owa „odpowiedniość” w ich zastosowaniu w rozpatrywanych przypadkach?”, „czy w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. z 2007 r.

Nr 63, poz. 425 z późniejszymi zmianami), w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania w sprawie Skarżącej, […] MSW, nierozwiązane z mocy prawa w chwili zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa, lecz z dniem 15 czerwca 1989 r. zarządzeniem organizacyjnym nr […] z dnia 30 maja 1989 r. Ministra Spraw Wewnętrznych poprzez unieważnienie z wymienionym dniem etatów jawnego oraz niejawnego tego Biura oraz w związku z utworzeniem z dniem 16 czerwca 1998 r. w [X] MSW trzech komórek organizacyjnych, poprzez przydzielenie wskazanym zarządzeniem organizacyjnym nr […] niezbędnych etatów dla obsługi tworzonych tam, na bazie tych etatów nowych stanowisk służbowych, oraz w sytuacji gdy dotychczas realizowane zadania przez […] MSW zostały po rozwiązaniu Biura włączone - w ograniczonym i zmodyfikowanym zakresie - do zakresu działania [X] MSW, może być traktowane jako jednostka Służby Bezpieczeństwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, a przez to także jako organ bezpieczeństwa państwa wymieniony w art. 2 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, oraz czy wskazany przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, ze względu na ujęte w nim wyrażenie w brzmieniu „oraz te jednostki, które były ich poprzedniczkami” stanowić może podstawę do traktowania po dniu 15 czerwca 1989 r. rozwiązanego […] MSW, jako „poprzedniczki” [X] MSW, a w konsekwencji jako organ bezpieczeństwa państwa.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1254 ze zm.), rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.

Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Gdy idzie o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to trzeba wskazać, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej).

Z przedstawionego przez wnoszącego skargę istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jaki jest konkretny problem prawny, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147, z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).

Należy zauważyć, że przedstawione przez skarżącą pierwsze zagadnienie dotyczy problemu, który został już rozstrzygnięty w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 210). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy odniósł się do wątpliwości wskazywanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Stwierdził, między innymi, że po istotnej zmianie normatywnej obowiązującego stanu prawnego wynikającej z dodania szczególnego, szczegółowego i odrębnego art. 15b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, zawarte w ust. 2 tego przepisu odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 14 i 15 tej ustawy oznacza, że przepisy te stosuje się odpowiednio wyłącznie w zakresie, który nie został wyraźnie i odmiennie uregulowany w art. 15b ust.

1. W przeciwnym razie doszłoby do pozbawienia waloru i znaczenia normatywnego art. 15b ustawy zaopatrzeniowej, do czego nie ma żadnych prawnych, prawniczych ani racjonalnych argumentów. Stwierdził, że art. 15b ust. 1 pkt 1 jednoznacznie nakazuje wyliczyć emeryturę osób pełniących w latach 1944-1990 służbę w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst:

Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm., zwanej dalej ustawą lustracyjną), według obniżonego ustawowego wskaźnika 0,7% podstawy wymiaru za każdy rok takiej służby, z jedynym wyjątkiem uregulowanym w art. 15b ust. 3 i 4 tej ustawy. Wskazał, że nie ma żadnych podstaw ani uzasadnienia korygowanie zasady wyliczania emerytury mundurowej od innego wskaźnika procentowego niż 0,7% podstawy wymiaru tego świadczenia za każdy rok służby w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w ustawie lustracyjnej, w drodze odpowiedniego stosowania art. 15 ust. 1 in principio tej ustawy, który przewiduje co najmniej 40% podstawę wymiaru tego świadczenia z tytułu pozostawania w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r.

Jeżeli służba była pełniona w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o której mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, to emerytura wynosi zawsze po 0,7% podstawy wymiaru tego świadczenia za każdy rok pełnienia takiej służby (art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej), z jedynym wyjątkiem uregulowanym w art. 15b ust. 3 i 4. Sąd Najwyższy odwołał się również do wykładni celowościowo-systemowej art. 15 b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, która nie pozwala odstąpić od niebudzącej wątpliwości gramatyczno-językowo-logicznej wykładni art. 15b ust. 1 pkt 1 tej ustawy, przewidującego ustalenie (liczenie) wysokości emerytury z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy służb mundurowych po 0,7% podstawy wymiaru tego świadczenia za okresy pełnienia służby w organach bezpieczeństwa PRL, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej.

Przyjęcie minimalnej 40% podstawy wymiaru emerytury za 15 lat służby przy ustalaniu wysokości emerytur z zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych prowadziłoby do niedopuszczalnego, bo bezpodstawnego podważenia waloru normatywnego i celu wprowadzenia istotnej zmiany normatywnej wynikającej z dodania szczególnej regulacji art. 15b ustawy zaopatrzeniowej. W porządku chronologicznym, a zatem co do zasady, okresy służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, przypadały bowiem w okresie 15 „pierwszych” (początkowych) lat służby stanowiącej tytuł nabycia uprawnień z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy, przeto wykładnia zmierzająca do zachowania co najmniej 40% podstawy wymiaru emerytury takich osób w drodze odpowiedniego stosowania do nich art. 15 ust. 1 in principio ustawy zaopatrzeniowej, wykluczałaby, a co najmniej w istotny sposób ograniczałaby ustanowioną w art. 15b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1b tej ustawy zasadę wyliczania wysokości emerytury z zastosowaniem współczynnika 0,7% podstawy wymiaru tego świadczenia za każdy rok służby w organach bezpieczeństwa państwa w latach 1944-1990.

Inaczej rzecz ujmując, żądanie stosowania tego normatywnie obniżonego przelicznika procentowego dopiero za każdy kolejny (powyżej 15 lat) rok służby lub okres równorzędny z taką służbą (art. 13 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej) w istocie rzeczy wykluczałoby zastosowanie tego ustawowego przelicznika: całkowicie w przypadku osób pobierających emerytury zaopatrzeniowe wyłącznie z tytułu pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa PRL, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej; albo prowadziłoby do ograniczonego („kadłubowego”) stosowania tego ustawowego przelicznika w przypadkach, gdyby okresy pełnienia takiej służby podlegały uwzględnieniu do wymaganej „zaopatrzeniowej” wysługi emerytalnej.

W ocenie Sądu Najwyższego tego typu możliwość musiałaby jednoznacznie i wyraźnie wynikać z treści art. 15b ustawy zaopatrzeniowej, który nie zawiera formuły, zasady ani takich możliwości interpretacyjnych, które uzasadniałby stanowisko, że emerytura osoby, która pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa, a których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, wynosi zawsze co najmniej 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby i dopiero następnie wzrasta według wskaźników określonych tym przepisem. Sąd Najwyższy podkreślił, że art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nie zawiera gwarancji minimalnej co najmniej 40% podstawy wymiaru emerytury z tytułu lub w związku z okresami pełnienia służby w organach bezpieczeństwa PRL, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej.

Przeciwnie, w przepisie tym prawodawca kategorycznie ustanowił jednoznacznie czytelną zasadę, że za okresy pełnienia takiej służby emerytura wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru (ust. 1 pkt 1), z jedynym wyjątkiem uregulowanym w art. 15b ust. 3 i 4. Do wyliczenia wysokości takiej emerytury uwzględnia się ponadto po 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz pkt 2-4, z wyłączeniem jednak okresów równorzędnych służby w organach bezpieczeństwa państwa (art. 13 ust. 1 pkt 1b), które uwzględniane są na zasadzie wynikającej z art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, tj. po 0,7% podstawy wymiaru tego świadczenia.

Odpowiednie stosowanie art. 14 i 15 ustawy do osób pełniących służbę w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, oznacza zatem tylko uzyskanie przewidzianych w art. 14 i 15 wzrostów lub zwiększeń (przywilejów) emerytalnych z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy z tytułu i za okresy innej służby - niż służba w ustawowo wskazanych organach bezpieczeństwa państwa, w tym przywilejów wynikających z korzystnego (uprzywilejowanego) traktowania między innymi okresów poprzedzających lub przypadających po zwolnieniu ze służby przy ustalaniu wysokości tzw. emerytur mundurowych.

Wyrażona w art. 15 ust. 1 in principio ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy zasada przysługiwania co najmniej 40% podstawy wymiaru emerytury za 15 lat służby dotyczy wprawdzie okresów pozostawania w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., ale nie ma zastosowania do okresów równorzędnych z taką służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1b tej ustawy. Tylko okresy równorzędne, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz pkt 2-4, uwzględnia się do wyliczenia wysokości emerytury z przelicznikiem 2,6% podstawy jej wymiaru (art. 15b ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej), natomiast okresy równorzędne, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1b tej ustawy, tj. okresy pełnienia służby w latach 1944-1990 w strukturach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, podlegają przeliczeniu wskaźnikiem 0,7% za każdy rok takiej służby na podstawie art. 15b ust. 1 pkt 1 tej ustawy.Sąd Najwyższy uznaje, że skarżąca nie przedstawiła argumentów mogących podważyć przedstawioną wykładnię odnośnie do rozumienia „odpowiedniego” stosowania art. 14 i 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Nie budzi sporów ani w judykaturze, ani w doktrynie, że wyodrębnia się trzy przypadki odpowiedniego stosowania przepisów prawa, a mianowicie gdy przepis dotyczący zakresu danego zagadnienia:

1) stosuje się wprost bez żadnych zmian do zakresu innego zagadnienia;

2) stosuje się z pewnymi zmianami do zakresu innego zagadnienia;

3) nie może być w ogóle stosowany do zakresu innego zagadnienia ze względu na bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tego innego zagadnienia.W przypadku odpowiedniego stosowania art. 15 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w uchwale przyjęto, że zachodzi właśnie trzeci z tych przypadków, gdyż gwarancja zachowania 40% podstawy wymiaru emerytury za okresy służby w ustawowo wskazanych organach bezpieczeństwa państwa podważałaby walor normatywny i cel regulacji art. 15b tej ustawy .Nie można uznać, że w sprawie występuje zagadnienie prawne lub zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego i wyraził swój pogląd we wcześniejszym orzeczeniu co do interpretacji wskazywanych w podstawach kasacyjnych przepisów, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522 oraz z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003 wkładka nr 13, poz. 5).Jeśli natomiast chodzi o drugie zagadnienie, to dotyczy ono kwalifikacji prawnej […] MSW do organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy lustracyjnej.

Wątpliwości skarżącej co do możliwości zakwalifikowania […] jako organu bezpieczeństwa państwa uzasadnione zostały tym, że Biuro to istniało równolegle z [X] MSW. Zatem, zdaniem skarżącej, brak podstaw do kwalifikacji […] do organów bezpieczeństwa państwa, ponieważ nie było ono poprzedniczką [X], gdyż [X] nie powstał w wyniku likwidacji […]. Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 5, organami bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy, są instytucje centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych, a jego ust. 3 stanowi, że jednostkami Służby Bezpieczeństwa, w rozumieniu ustawy, są te jednostki Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które z mocy prawa podlegały rozwiązaniu w chwili zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa, oraz te jednostki, które były ich poprzedniczkami.

Nie budzi wątpliwości, że użytego w przywołanym wyżej przepisie zwrotu „poprzedniczki” nie można sprowadzać wyłącznie do sytuacji, w której występowało ustanie bytu danej jednostki i powstanie w jej miejsce nowego podmiotu. Zatem poprzedniczką jednostki Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w rozumieniu powyższego przepisu była także jednostka, która uległa likwidacji, a jej strukturę (etaty) i zadania przekazano innej, istniejącej wcześniej, jednostce Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, która następnie podlegała rozwiązaniu w chwili zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa.

Skoro, zgodnie z ustaleniami faktycznymi, struktury […] MSW (zgodnie z zarządzeniem organizacyjnym nr […] z 30 maja 1980 r.) zostały włączone w skład [X], stanowiącego jednostkę Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, to […] było poprzedniczką [X] MSW. Z kolei, jeśli [X] MSW podlegał rozwiązaniu w chwili zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa, to stanowiło on organ bezpieczeństwa państwa. W rezultacie również […] było organem bezpieczeństwa państwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2015 r., II UK 157/15 - niepublikowane).Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. l.n