Supreme Court dismisses police pension appeal, ruling no legal issue exists regarding the 40% cap calculation method.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a police officer against a lower court's decision to reduce his pension. The applicant argued that the pension calculation failed to apply a specific 40% minimum guarantee for 15 years of service, claiming a legal interpretation error. The court rejected this claim, stating that the matter was already definitively settled by the Constitutional Tribunal and a prior Supreme Court ruling, leaving no room for further legal interpretation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court is bound by the interpretation of pension calculation rules established by the Constitutional Tribunal and its own precedent, dismissing appeals where no genuine legal controversy remains.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 39/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z wniosku E. S. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. o wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 czerwca 2014 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację ubezpieczonego E. S. od wyroku Sądu Okręgowego w W. XIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 marca 2012 r. oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z dnia 27 listopada 2009 r. oraz z dnia 17 grudnia 2009 r. dotyczących obniżenia świadczenia emerytalnego od dnia 1 stycznia 2010 r.Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:
Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm., zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.
Nr 24, poz. 145, zwanej dalej ustawą zmieniającą z dnia 23 stycznia 2009 r.), zmieniający zasady liczenia wysokości emerytury policyjnej dla określonej grupy osób został zinterpretowany w zgodzie z powołaną przez ten Sąd uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 210) oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09 (OTK-ZU 2012 Seria A 2010 Nr 2, poz. 15). Oznacza to, że organ rentowy dokonał prawidłowego wyliczenia wysokości świadczenia zgodnie z zasadami obowiązującymi od dnia 1 stycznia 2010 r.W skardze kasacyjnej ubezpieczony zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ art. 15 ust. 1 i art. 15 b ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu „zasady emerytalnej przewidzianej w art. 15 ust 1”, który wyraźnie stanowi, że po 15 latach służby przysługuje emerytura w wysokości 40% podstawy jej wymiaru i wzrasta za każdy rok służby lub pracy odpowiednio o 2,6%, 0,7% lub 1,3% podstawy wymiaru, a która to zasada nie została przez ustawodawcę zmieniona ustawą zmieniającą z dnia 23 stycznia 2009 r., 2/ „art. 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych” tzn. prawa do emerytury policyjnej „w wysokości 40% po 15 latach służby, którego to prawa ustawodawca nie zabrał wspomnianą ustawą nowelizującą z 2009 r.
Zmiana wysokości emerytury wystąpiła powyżej tego progu odpowiednio o 2,6%, 0,7% lub 1,3%. Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku prawa tego nie uwzględnił. Wbrew woli ustawodawcy uznał, iż Stronie Skarżącej prawo to zostało ustawowo odebrane”, 3/ art. 10 ust 2 Konstytucji RP „przez stworzenie przez Sąd Apelacyjny normy prawnej ustalającej podstawę wymiaru emerytury policyjnej Skarżącemu wbrew woli ustawodawcy wyrażonej w treści art. 15 ust 1” ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, zmieniając ustanowione tym przepisem prawo do emerytury 40% po 15 latach służby i jej dalszy wzrost o 2,6% podstawy wymiaru za każdy rok służby na 0,7%.
W skardze zarzucono też „naruszenie przepisów postępowania, o jakich mowa w art. 3981 § 1 pkt 2/ k.p.c., które to uchybienie według Strony skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy z 1994 r.”, w którego rozumieniu zmiana prawa nie jest nową okolicznością ani nowym dowodem, o jakim mowa w tym przepisie i nie może stanowić o ponownym ustaleniu prawa do świadczenia emerytalnego na niekorzyść skarżącego, 2/ art. 233 § 1 i § 2 k.p.c. przez pominięcie istotnych dowodów mających wpływ na rozstrzygnięcie takich jak „dokumenty Sejmu RP w zakresie odrzucenia poprawki nr 3 w głosowaniu nr 29 na posiedzeniu nr 32 w dniu 19.12.2008 r. do wyżej wymienionej ustawy z dnia 18.02.1994 r.”, dotyczącej zabrania ustawową nowelizacją prawa do emerytury 40% po 15 latach służby funkcjonariusza bezpieczeństwa państwa PRL.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony tym, że na tle sprawy występuje istotne zagadnienie prawne, jako że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11, ustalił, że wysokość emerytury wyliczonej wyłącznie za okres pełnienia takiej służby może być niższa niż 40% podstawy wymiaru tego świadczenia.
„W rozumieniu tego zapisu Sądu Najwyższego nie jest wiadome czy prawo do emerytury 40% podstawy wymiaru po 15 latach służby należy się tej grupie funkcjonariuszy, czy zostało im zabrane. W takim wypadku określona grupa ubezpieczonych byłaby pozbawiona tego prawa jedynie poprzez wykładnię orzecznictwa sądowego wbrew woli ustawodawcy. W takiej sytuacji zmienia się też sposób naliczania emerytury tej grupie funkcjonariuszy zmniejszając ich świadczenia emerytalne, nie tylko wskaźnikiem 0,7, ale także metodą wyliczenia emerytury, a tego ustawa już nie przewiduje”.
Ponadto, „na tle zaskarżonego wyroku jawi się potrzeba ustalenia jednoznacznej wykładni, czy uregulowania art. 15b ust 2 ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym (...) oznaczają, iż zawarte w tym przepisie odesłanie, że przepisy art. 14 i 15 przywołanej ustawy stosuje się odpowiednio, uzasadniają posiadanie przez funkcjonariuszy wskazanych w art. 15 b ust. 1 prawa do emerytury w wysokości 40% podstawy wymiaru za 15 lat służby, stosownie do art. 15 ust. 1 tej ustawy. Wykładnia powyższej regulacji dokonana przez Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 3.03.2011 r., sygn. akt II UZP 2/11 jest niezrozumiała, wywołuje wiele rozbieżności już w samej treści uchwały i nie ustala czy prawo do emerytury funkcjonariuszy bezpieczeństwa państwa PRL z lat 1944-1990 określonych w art. 2 tzw. ustawy lustracyjnej, zostało im zabrane ustawą nowelizacyjną z 2009r., czy też im to prawo przysługuje nadał.
Do wymiaru emerytury tych funkcjonariuszy ustalenie to ma zasadnicze znaczenie”.Skarżący wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej punktu II i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpatrzenia wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu za wszystkie instancje według norm przepisanych. Z uwagi na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne, skarżący wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wskazana we wniosku potrzeba wykładni przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nie występuje, ponieważ kwestia ustalenia wysokości emerytury policyjnej z uwzględnieniem wprowadzonej od dnia 16 marca 2009 r. zmiany zasad obliczania wysokości emerytury dla osób, które pozostawały w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pełniły służbę w organach, o których mowa w art. 2 ustawy o ujawnianiu informacji była już przedmiotem rozważań judykatury. Przede wszystkim Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09 (OTK-ZU 2012 Seria A 2010 Nr 2, poz.
15) potwierdził zgodność art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy z art. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jednocześnie Trybunał uznał, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji. W tych kwestiach Trybunał Konstytucyjny dokonał wszechstronnej analizy zgodności zakwestionowanej regulacji z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i na gruncie orzecznictwa Europejskiej Komisji Praw Człowieka i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do weryfikacji stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, ale jest nim związany (art. 190 ust. 1 Konstytucji RP) także dlatego, że podziela stanowisko i konstytucyjną argumentację prawniczą zawartą w kontestowanym w skardze kasacyjnej orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. Także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r. (II UZP 2/11, OSNP 2011 nr 15-16, poz. 210) wyjaśnił, że za każdy rok pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990, emerytura wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru (art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy), co oznacza, że wysokość emerytury wyliczanej wyłącznie za okresy pełnienia takiej służby może być niższa od 40% podstawy wymiaru tego świadczenia.Zawarta w skardze kontrowersyjna krytyka uchwały Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11, nie wymaga ani nie uzasadnia rozstrzygania problemu prawnego jednoznacznie wyjaśnionego w tym judykacie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).