Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 383/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses police pension appeal for lack of legal issue under Art. 3989 § 1 CPC.

Numero d'incarto II UK 383/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a police officer against a pension reduction decision. The applicant argued that the 2009 pension law violated constitutional rights and was politically motivated, but the court found no legal issue requiring Supreme Court review. The court ruled that the Constitutional Tribunal had already validated the law and the European Court of Human Rights rejected similar claims, meaning the lower court's decision did not create a need for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal interpretation is doubtful, or procedural invalidity is present, and the applicant must demonstrate these prerequisites.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal police pension Constitutional Tribunal legal issue procedural prerequisites pension reduction public law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
konieczne jest przedstawienie argumentacji przekonującej o potrzebie przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy odwołującej się do przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c.Wniosek skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie odnosi się do przesłanek z art.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Dla spełnienia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest przedstawienie argumentacji przekonującej o potrzebie przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy odwołującej się do przesłanek wskazanych w art.
Art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji
1 i 2 i 64 ust 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, błędne przyjęcie, że do powoda ma zastosowanie art. 15b ustawy z 1994 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Dla spełnienia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 31 ust. 3 Konstytucji
1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art.
art. 42 Konstytucji
3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji.
art. 3989 k.p.c
Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.aw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 178/99
postanowienia Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz.
V CSK 70/05
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate legal interpretation requirements under Civil Procedure Code.
II CSK 65/06
Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to link arguments to statutory grounds for preliminary review under Civil Procedure Code.
K 6/09
Constitutional Court declares PRL security service pension rate reduction unconstitutional but validates other pension provisions.
Cichopek i inni przeciwko Polsce - 15189/10
nieuwzględniającego zarzutów skarżących, którym zmniejszono podstawę wymiaru do 0,7% za okres pracy w organach bezpieczeństwa, a ścisłej uznającego te skargi za niedopuszczalne, co spowodowało ich nieprzyjęcie do rozpoznania (sprawa Cichopek i inni przeciwko Polsce - 15189/10 i dalsze).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 383/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku H. R.‎przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. obecnir Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.‎o wysokość emerytury policynej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 grudnia 2013 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony H. R. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] z dnia 24 maja 2012 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego: „niezastosowanie wprost art. 2, 31 ust. 3, 32 ust. 1 i 2 i 64 ust 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, błędne przyjęcie, że do powoda ma zastosowanie art. 15b ustawy z 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i innych służb (Dz. U. 24 poz.145 z 2009r.)”.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując, że: „1. Zaskarżone orzeczenie jest rażąco niesprawiedliwe i krzywdzące, stanowi substytut kary bez wykazania winy za decyzję którą powód podjął w 1953 roku, 2. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie ustawy której istota nie jest merytoryczna lecz polityczna.

3. Zaskarżone orzeczenie godzi wprost w podstawy ekonomicznej egzystencji powoda i może go doprowadzić do niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, 4. Zaskarżone orzeczenie sankcjonuje odpowiedzialność grupową nieznaną w demokratycznych systemach prawnych.

5. Tok postępowania opartego na zasadach określonych przez ustawę z 2009r. wskazuje na to, że obywatel jest całkowicie bezbronny przed Sądem, któremu dla wydania orzeczenia wystarcza zaświadczenie z I.P.N. O politycznym charakterze ustawy z 2009 roku świadczy fakt, iż została podjęta w 5 lat po ustawie z 1994 roku - ale pod rządami innych elit politycznych, które ustawę tą traktowały jako instrument akcji politycznej. Taka refleksja nasuwa się nieodparcie, jeśli się zważy iż ustawa z 1994 roku uchwalona była już w warunkach ustrojowych demokratycznego państwa i przyświecały jej te same cele co ustawie z 2009 r. tyle tylko, że realizowała je z poszanowaniem fundamentalnych zasad państwa prawnego. Ten stan rzeczy rodzi obawę, że obywatele nie mają gwarancji konstytucyjnych praw bowiem przy demokratycznej kadencyjności władz, po każdych wyborach można tworzyć prawo działające wstecz i realizujące nowe cele polityczne - powołując się na precedens ustawy z 2009r.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.W tym kontekście należy wskazać, że podstawowym celem instytucji przedsądu jest rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni.

Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147; oraz z 9 listopada 2005 r., V CSK 70/05). Wymaganie dotyczące przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma umożliwić stronie wnoszącej skargę kasacyjną przekonanie Sądu Najwyższego o istnieniu przesłanek, na których opiera się wstępne badanie skargi pod kątem przyjęcia jej (dopuszczenia jej) do rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06).

Dla spełnienia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest przedstawienie argumentacji przekonującej o potrzebie przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy odwołującej się do przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c.Wniosek skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie odnosi się do przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c. Już z tej przyczyny nie ma podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Należy nadto wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09 (OTK-A 2010 nr 2, poz.

15) orzekł o zgodności art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy jest zgodny z art. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji. Nie należy też pomijać analizowanego łącznie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w tym orzeczenia z dnia 14 maja 2013 r. nieuwzględniającego zarzutów skarżących, którym zmniejszono podstawę wymiaru do 0,7% za okres pracy w organach bezpieczeństwa, a ścisłej uznającego te skargi za niedopuszczalne, co spowodowało ich nieprzyjęcie do rozpoznania (sprawa Cichopek i inni przeciwko Polsce - 15189/10 i dalsze). Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.aw