Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 372/08 Generato dall'IA

Mining pension law defines full-time underground work as any month with all workdays, not just those with 22 days.

Numero d'incarto II UK 372/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially allowed Stanisław B.'s cassation appeal regarding his eligibility for a mining pension. The lower court incorrectly interpreted 'full-time underground work' as requiring exactly 22 working days per month, whereas the statute covers any month where all workdays were performed. The court ruled that the literal meaning of the law includes months with fewer than 22 days if the worker completed every scheduled shift.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego; The term 'underground mining work performed continuously and in full working time' encompasses months where all workdays were completed, regardless of whether the total count equals 22 days.

Parole chiave

Generato dall'IA
mining pension eligibility underground work definition full time working hours working days calculation social security law interpretation cassation appeal outcome statutory literal meaning

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003-2006
Zawarte w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003-2006 (Dz.U.
§ 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń
art. 398 § 1 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art.
art. 108 § 2 k.p.c.
39815 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 108
398 § 21 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c
art. 39815 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art.
art. 108 § 2 k.p.c
39815 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 108

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 listopada 1994 r., III AUr 331/94, OSA 1995 nr 5, poz. 42

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 21 maja 2009 r.

II UK 372/08

Zawarte w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003-2006 (Dz.U. Nr 210, poz. 2037

ze zm.) określenie „okres pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w

pełnym wymiarze czasu pracy” dotyczy nie tylko miesięcy, w których występowały 22 dni robocze, lecz także miesięcy, w których pracownik przepracował

wszystkie dni robocze, nawet gdy ich liczba była mniejsza niż 22.

Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jolanta

Strusińska-Żukowska, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja

2009 r. sprawy z wniosku Stanisława B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem

przy pracy i emeryturę górniczą, na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 marca 2008 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania

i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy wyrokiem z

1 sierpnia 2007 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z 30

sierpnia 2006 r. i przyznał odwołującemu się Stanisławowi B. prawo do renty z tytułu

częściowej niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia od 1 maja 2006 r. do 30

kwietnia 2009 r., oddalił odwołanie w zakresie dalszego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz oddalił odwołanie od decyzji z 27 września 2006 r. w przedmiocie odmowy prawa do emerytury górniczej.

Sąd ustalił, że Stanisław B. (urodzony 10 lipca 1956 r.) uległ 6 sierpnia 1985 r.

wypadkowi przy pracy doznając skręcenia części szyjnej kręgosłupa i z tego tytułu

pobierał rentę od kwietnia 1996 r. do 30 kwietnia 2006 r. Biegli sądowi chirurg - ortopeda, neurolog i neurochirurg orzekli, że następstwa wypadku przy pracy nie powodują niezdolności do pracy. Równocześnie biegły sądowy neurochirurg orzekł, że

odwołujący się jest częściowo niezdolny do pracy od 1 maja 2006 r. na okres 36 miesięcy z przyczyn niezwiązanych z wypadkiem przy pracy. Sąd Okręgowy uznał powyższe opinie za miarodajne. Sąd ustalił również, że odwołujący się był zatrudniony

od 1 czerwca 1974 r. do 5 kwietnia 1996 r. w W. Kopalniach Węgla Kamiennego na

stanowiskach: stażysty (od 1 czerwca do 10 lipca 1974 r.), młodszego górnika pod

ziemią (od 11 do 31 lipca 1974 r.), samodzielnego referenta do spraw szkolenia na

powierzchni (od 1 grudnia 1977 r. do 30 września 1978 r.), górnika pod ziemią (od 1

października 1981 r. do 31 marca 1982 r.), inspektora do spraw szkolenia pod ziemią

(od 1 kwietnia 1982 r. do 31 grudnia 1985 r.), kierownika działu szkolenia zawodowego i adaptacji pod ziemią (od 1 stycznia 1986 r. do 31 sierpnia 1990 r.), nadsztygara do spraw szkolenia zawodowego pod ziemią (od 1 września 1990 r. do 31 lipca

1992 r.), kierownika działu bhp pod ziemią (od 1 sierpnia 1992 r. do 31 grudnia 1993

r.) i głównego inżyniera do spraw zaopatrzenia i gospodarki materiałowej pod ziemią

(od 1 stycznia 1994 r. do 5 kwietnia 1996 r.). Z tego okresu uznano 3 lata i 6 miesięcy jako pracę pod ziemią wykonywaną stale i w pełnym wymiarze godzin. Ponadto

odwołujący się przez okres 10 lat i 25 dni pobierał rentę z tytułu wypadku przy pracy

(od 6 kwietnia 1996 r. do 30 kwietnia 2006 r.). Razem okres zaliczany do emerytury

górniczej wynosi 13 lat, 6 miesięcy i 25 dni i w ocenie Sądu nie ma podstaw do zaliczenia dalszych okresów zatrudnienia jako pracy górniczej wykonywanej stale pod

ziemią.

Odwołując się do art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003 - 2006 (Dz.U. Nr 210 poz. 2037

ze zm., powoływanej dalej jako: „ustawa o restrukturyzacji górnictwa”), Sąd wskazał,

że były pracownik zlikwidowanej kopalni D. Zagłębia Węgla Kamiennego nabywa

prawo do normowanej w nim emerytury górniczej, między innymi, pod warunkiem

wykazania okresu pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oraz pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem lub chorobą zawodową łącznie przez okres co najmniej 20 lat, w tym 10 lat

pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy lub

udowodnienia okresu pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez co najmniej 20 lat oraz pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową.

Sąd stwierdził, że pojęcie pracy górniczej zostało ustalone w art. 36 ust. 1

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, z tym że ustawa o restrukturyzacji górnictwa dla nabycia uprawnień do

emerytury wymaga wykonywania takiej pracy przez wymienione w niej okresy stale i

w pełnym wymiarze czasu pracy. Oznacza to, że w celu zaliczenia odwołującemu się

wykonywania pracy górniczej pod ziemią w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach dozoru ruchu, powinien on wykazać ilość zjazdów pod ziemię w każdym

miesiącu w wymiarze 22 dni. Jak wynika z zaświadczenia o ilości zjazdów, warunkom tym odpowiadają tylko maj i sierpień 1983 r. oraz marzec 1987 r. Natomiast nie

ma oparcia w przepisach, zdaniem Sądu Okręgowego, metoda obliczenia rozważanego okresu przyjęta przez odwołującego się, który zsumował wszystkie zjazdy pod

ziemię z całego okresu od 1981 r. do 1994 r. i podzielił tak uzyskaną liczbę przez 22.

Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, że odwołujący się

nie spełnia warunków do nabycia emerytury na podstawie ustawy o restrukturyzacji

górnictwa i nie ma również uprawnień do emerytury z art. 34 lub 49 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z uwagi na niespełnienie

warunku osiągnięcia wieku emerytalnego bądź wymaganych okresów pracy górniczej.

Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji Stanisława B., podzielił w pełni ustalenia faktyczne i oceny prawne Sądu Okręgowego, uznając, że skoro jest on zdolny

do pracy i nie spełnia warunków uzyskania emerytury górniczej normowanej w art. 51

ustawy o restrukturyzacji górnictwa, to emerytura ta mu nie przysługuje. W związku z

tym - wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną - Sąd apelację odwołującego się oddalił.

W skardze kasacyjnej odwołujący się zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie prawa materialnego - art. 51 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji górnictwa - przez

jego błędną wykładnię, polegające na ustaleniu, że wyłącznie 22 zjazdy pod ziemię w

każdym miesiącu pracy uprawniają w przypadku pracownika zatrudnionego na stanowisku dozoru ruchu oraz w charakterze członka drużyny ratowniczej do przyjęcia,

że praca taka wykonywana jest stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący

wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego oraz poprzedzającego go wyroku

Sądu Okręgowego w Świdnicy i ustalenie, że przysługuje mu prawo do emerytury

górniczej. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że wykładnia art. 51 ust.

1 ustawy o restrukturyzacji górnictwa przyjęta przez Sąd Okręgowy oraz Sąd Apelacyjny uniemożliwia pracownikowi dozoru ruchu, który przepracował cały miesiąc, w

którym liczba dni roboczych była mniejsza od 22, zaliczenia tego miesiąca jako miesiąca wykonywania pracy górniczej pod ziemią w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto, w przypadku członka drużyny ratowniczej do uprawnień emerytalnych należy

zliczyć cały okres zatrudnienia w charakterze ratownika, a nie tylko te dni, w których

ratownik wykonywał tzw. zjazd pod ziemię.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji górnictwa, były pracownik zlikwidowanej kopalni D. Zagłębia Węgla Kamiennego, którego prawo do renty z tytułu

niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy górniczej lub chorobą

zawodową powstałą w związku z wykonywaniem pracy górniczej ustało z powodu

ustąpienia niezdolności do pracy i który nie spełnia warunków do górniczej emerytury

w myśl przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nabywa prawo do emerytury górniczej, jeżeli: 1) udowodnił okres pracy

górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oraz pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem lub chorobą zawodową łącznie przez co najmniej 20 lat, w tym posiadał 10 lat pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, albo 2) udowodnił

okres pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy wynoszący co najmniej 20 lat oraz pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy

w związku z wypadkiem lub chorobą zawodową.

Trafnie skarżący zarzuca błędną wykładnię powołanego wyżej unormowania,

zgodnie z którym pracownik musi udowodnić wymagany okres pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Istotą sporu jest rozumienie określenia „w pełnym wymiarze”. Zdaniem Sądu Apelacyjnego oznacza ono

tylko takie miesiące, w których pracownik wykonał 22 zjazdy pod ziemię. Sąd nie

wyjaśnił, na jakiej podstawie faktycznej lub prawnej przyjął taki wniosek. W szczególności Sąd nie odwołał się do § 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego

1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty

tych świadczeń (Dz.U. Nr 10, poz. 49), który stanowi, że „przy obliczaniu okresów

zatrudnienia dodaje się poszczególne okresy zatrudnienia obejmujące lata, miesiące

i dni. Okresy niepełnych miesięcy zatrudnienia oblicza się w dniach. Sumę dni zamienia się na miesiące, przyjmując za miesiąc 30 dni kalendarzowych; sumę miesięcy zamienia się na lata, przyjmując pełne 12 miesięcy za jeden rok. Jeżeli w zaświadczeniu stwierdzającym okresy zatrudnienia podane są dniówki robocze, a nie

okresy zatrudnienia, sumę dni zamienia się na miesiące, przyjmując za miesiąc 22

dni robocze, a za okresy przed dniem 1 stycznia 1981 r. - 25 dni roboczych”.

Przedstawione wyżej rozumowanie Sądu Apelacyjnego należy, mając na

uwadze brzmienie przepisów art. 51 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji górnictwa, uznać

za nieprzekonujące. Już literalna wykładnia tych przepisów wskazuje, że określenie

„okres pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy” dotyczy nie tylko miesięcy, w których występowały 22 dni robocze, lecz także

miesięcy, w których pracownik przepracował wszystkie dni robocze, nawet gdy ich

liczba była mniejsza niż 22 (zob. też wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia

3 listopada 1994 r., III AUr 331/94, OSA 1995 nr 5, poz. 42).

Powyższe uwagi nie dotyczą członków drużyn ratowniczych, bowiem, w świetle ustaleń faktycznych przyjętych w podstawie zaskarżonego wyroku, skarżący takiej

pracy nie wykonywał. Odmienne twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, wobec

niepodniesienia przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie

upoważnia Sądu Najwyższego do wyrażania ocen prawnych w tym zakresie.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39815 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 108

§ 2 k.p.c. w związku z 39821 k.p.c.