Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 362/10 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed; business activity status overrides contract form for insurance obligations.

Numero d'incarto II UK 362/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the social security agency's cassation appeal against a lower court ruling that excluded a worker from social security coverage. The court found that although the parties signed a civil-law mandate agreement, the worker's conduct—issuing invoices with tax numbers, managing her own schedule, and receiving payment for results—demonstrated she was operating a business. Consequently, the obligation to insure her arose under the business activity provision rather than the mandate provision, and her failure to formally deregister did not negate the factual existence of the activity.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5; The form of a civil-law mandate contract does not preclude social security coverage under the business activity provision if the worker's factual conduct demonstrates the operation of a business.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security coverage business activity mandate contract factual conduct social security obligation deregistration formalities civil law mandate

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst; Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.)
art. 398 § 14 k.p.c.
Stosownie do art. 39813 § 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w
art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., biorąc pod uwagę taryfowe
§ 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
art. 378 § 1 k.p.c
oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 378 § 1 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
wykazane – orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 98 k.p.c
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., biorąc pod uwagę taryfowe

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2005 r., I UK 105/04, OSNP 2005 nr 13, poz. 198
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2007 r., III UK 35/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03,
I PK 41/10
Supreme Court partially allows appeal, remands case to determine if union leader's conduct justified immediate dismissal.
III CZP 59/98
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999, nr
I UK 105/04
Social security insurance obligation ceases upon factual cessation of business, not just tax registry removal.
III UK 35/07
Supreme Court dismisses appeal regarding social insurance liability during business activity gaps.
II UK 111/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 362/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku Spółdzielnii Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej J. w M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.

z udziałem zainteresowanej Ireny S.

o podleganie ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy zlecenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2011 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 lipca 2010 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz wnioskodawcy kwotę

120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P., od wyroku Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 stycznia 2010 r. w

sprawie z odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej „J.” w

M., z udziałem zainteresowanej Ireny S., o podleganie ubezpieczeniu społecznemu

z tytułu umowy zlecenia, wskazując w uzasadnieniu wyroku, że zainteresowana nie

podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy zlecenia w okresie od dnia 1

marca 2007 r. do dnia 31 lipca 2008 r., gdyż w wymienionym okresie nie łączyła jej

ze Spółdzielnią samoistna umowa zlecenia, a zatem brak było podstaw do objęcia

jej ubezpieczeniami społecznymi na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst; Dz.U. z

2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.)

W stanie faktycznym sprawy, zainteresowana w dniu 15 października 1997 r.

zgłosiła do ewidencji prowadzonej przez Urząd Miasta w M. działalność

gospodarczą w zakresie usług porządkowych, a następnie w dniu 31 października

1997 r. zawarła ze Spółdzielnią Mieszkaniową „J." w M. umowę cywilno – prawną,

na mocy której zobowiązała się do utrzymania czystości i porządku oraz pielęgnacji

zieleni na osiedlu „C." w M. Strony umowy systematycznie wprowadzały kolejnymi

aneksami do umowy zmiany dotyczące wysokości wynagrodzenia za wykonane

prace. Porozumieniem z dnia 2 października 2006 r. strony rozwiązały

dotychczasową umowę i zawarły nową, w której zainteresowana została określona

jako

prowadząca

działalność

gospodarczą.

W

dniu

lutego

2007

r.

zainteresowana zaprzestała prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej,

o czym nie poinformowała Spółdzielni. Ta pozostając w przekonaniu, że

zainteresowana nadal prowadzi działalność, nie odprowadzała za nią składek z

tytułu wykonywania pracy na podstawie łączącej ich umowy cywilno-prawnej. W

dniu 28 lutego 2007 r. strony zawarły aneks do umowy w zakresie wynagrodzenia

zainteresowanej, w którym występowała ona jako osoba prowadząca działalność

gospodarczą, podobnie - jako przedsiębiorca – była określona przy zawieraniu

kolejnej umowy z dnia 28 grudnia 2007 r. Przez cały okres zainteresowana

wystawiała rachunki za wykonane prace i przedstawiała je Spółdzielni. Wszystkie

rachunki, w tym wystawione po dniu 28 lutego 2007 r. były opatrzone firmową

pieczątką, numerem NIP i REGON. Strony rozwiązały umowę z dniem 31 lipca

2008 r. W styczniu 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszczął kontrolę w

Spółdzielni celem ustalenia obowiązku uiszczania składek za zainteresowaną.

Wobec ustaleń kontroli, decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r. organ rentowy wydał w

stosunku do Spółdzielni Mieszkaniowej „J." w M. decyzję o objęciu zainteresowanej

Ireny S. ubezpieczeniami społecznymi z tytułu umowy zlecenia, stwierdzając, że

podlegała ona obowiązkowym ubezpieczeniom: emerytalnemu i rentowym oraz

wypadkowemu w okresie od dnia 1 marca 2007 r. do dnia 31 lipca 2008 r. W

decyzji, w punkcie 2 wskazano podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2007 r. do lipca 2008 r. Spółdzielnia

zawiadomiła Komendę Powiatową Policji w M. o popełnieniu przez zainteresowaną

wykroczenia

polegającego

na

prowadzeniu

działalności

gospodarczej

bez

zezwolenia w okresie od dnia 1 marca 2007 r. do dnia 31 lipca 2008 r. Wyrokiem z

dnia 4 września 2009 r. Sąd Rejonowy w P. uznał zainteresowaną winną

zarzuconego jej czynu i skazał na 100 zł grzywny.

Wobec odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej „J." od decyzji organu

rentowego z dnia 23 kwietnia 2009 r., wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r. Sąd

Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i

orzekł, że zainteresowana nie podlega ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy

zlecenia na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej „J." w M. w okresie od dnia 1 marca

2007 r. do dnia 31 lipca 2008 r. (punkt 1); nie obciążając Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych kosztami postępowania z tytułu zastępstwa prawnego Spółdzielni

(punkt 2). W uzasadnieniu wyroku wskazano, że m.in., że wpis do ewidencji jest

jednym z dowodów w sprawie i sam nie świadczy o prowadzeniu lub

nieprowadzeniu tej działalności. Oznacza to, że w sytuacji, gdy stan faktyczny

odbiega od stanu ujawnionego w ewidencji - ciężar dowodu wykazania tej

okoliczności spoczywa na podmiocie zainteresowanym wykazaniem tego faktu.

Samo zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko

podstawę rozpoczęcia działalności (jej legalizację) i nie jest zdarzeniem ani

czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności, ma więc charakter

deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Określanie przez samego przedsiębiorcę daty

rozpoczęcia

działalności gospodarczej wpisywanej do

ewidencji powoduje

domniemanie faktyczne, że z tą datą działalność została podjęta i była prowadzona

aż do czasu wykreślenia jej z ewidencji. W ocenie Sądu pierwszej instancji

najistotniejszym dowodem pozwalających ustalić, czy zainteresowana w spornym

okresie prowadziła działalność gospodarczą, były jej zeznania, w których

stwierdziła ona z całą stanowczością, że w okresie od 1 marca 2007 r. do 31 lipca

2008 r. prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pomimo wykreślenia jej z

ewidencji. Wskazała również, że mimo wykreślenia działalności, nie poinformowała

o tym fakcie prezesa Spółdzielni. Wyrokując, Sąd wziął także pod uwagę treść

wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w dniu 4 września 2009 r., którym uznano

zainteresowaną winną prowadzenia działalności gospodarczej bez wymaganego

zezwolenia w okresie od dnia 26 lipca 2008 r. do dnia 30 lipca 2009 r. W

konsekwencji, Sąd pierwszej instancji orzekł, że zainteresowaną, jako prowadzącą

działalność gospodarczą, i Spółdzielnię Mieszkaniową „J." w M. łączyła w spornym

okresie umowa cywilno-prawna. Zainteresowana sama organizowała swą pracę

(godziny pracy), korzystała z własnych środków i była rozliczana jedynie za efekt

swej pracy, mogła wykonywać ją samodzielnie lub za pośrednictwem innych osób.

Winna zatem – w okresie od 1 marca 2007 r. do 31 lipca 2008 r. - podlegać

ubezpieczeniom z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, gdyż

był to tytuł ubezpieczenia obowiązkowego, który powstał wcześniej. Tym samym

Spółdzielnia nie ma obowiązku odprowadzania składek za zainteresowaną z tytułu

łączącej strony umowy.

Rozpatrując apelację organu rentowego od powyższego wyroku, Sąd

Apelacyjny

uzupełnił

postępowanie

dowodowe

dopuszczając

dowód

z

uzupełniających zeznań zainteresowanej celem wyjaśnienia wątpliwości, czy jej

decyzja o rozpoczęciu pozarolniczej działalności była dobrowolna czy też została

zmuszona do „samozatrudnienia" i zawarcia umowy zlecenia z dawnym

pracodawcą po uprzednim zgłoszeniu działalności gospodarczej do ewidencji.

Zainteresowana zeznała, że decyzję o zarejestrowaniu działalności gospodarczej

polegającej na świadczeniu usług w zakresie sprzątania podjęła we własnym

zakresie w 1997 r. a była wtedy od 3 lat osobą bezrobotną. Po zarejestrowaniu

działalności nawiązała współpracę ze Spółdzielnią. Pracowała w tej Spółdzielni jako

dozorczyni ale krótko (dwa miesiące) i było to w 1978 r. Zainteresowana jeszcze

raz potwierdziła, że nie zawiadomiła prezesa Spółdzielni o wyrejestrowaniu

działalności, a wykonując prace - po dniu 1 marca 2007 r. - w ramach umowy

zlecenia, nadał wystawiała rachunki firmowe, opatrzone pieczątką i numerem

REGON a nie jako osoba fizyczna. Sąd drugiej instancji, uznał, że dokonane

wykreślenie wpisu z ewidencji, jednostronnym oświadczeniem zainteresowanej, nie

mogło wpłynąć na zmianę skutków prawnych w zakresie ubezpieczenia

społecznego jakie wywoływała umowa stron z dnia 2 października 2006 r. W ocenie

Sądu była to w dalszym ciągu umowa pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową „J." a

zainteresowaną wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez

Urząd Miasta M. pod numerem […] dnia 15 października 1997 r. Wymieniona

umowa nie stała się automatycznie - po dniu 1 marca 2007 r. - umową o

świadczenie usług, do której zgodnie z k.c. stosuje się przepisy dotyczące zlecenia

(art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych), powodującą obowiązek Spółdzielni zgłoszenia zainteresowanej do

ubezpieczenia społecznego i opłacania składek.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego, zaskarżając go w

całości, pełnomocnik organu rentowego zarzucił naruszenie przepisów prawa

materialnego – art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998

r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że

zainteresowana nie podlega ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy zlecenia

na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej „J.", art. 8 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 2a ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez uznanie, że

zainteresowana w okresie wykonywania umowy zlecenia na rzecz SM „J." w M. od

dnia 1 marca 2007 r. do dnia 31 lipca 2008 r. „była osobą prowadzącą pozarolniczą

działalność gospodarczą i mogła z tego tytułu podlegać ubezpieczeniom, co

doprowadziłoby do złamania zasady równego traktowania ubezpieczonych co do

warunków objęcia ubezpieczeniem społecznym oraz obowiązku opłacania i

obliczania wysokości składek na to ubezpieczenie”, art. 2, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z

dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst; Dz.U. Nr

220, poz. 1447 ze zm.) przez ich błędną wykładnię i uznanie, że wnioskodawczyni

„prowadziła działalność gospodarczą w sposób ciągły i zorganizowany po dniu 28

lutego 2007 r., pomimo braku wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i z

naruszeniem ustawowego obowiązku zobowiązującego do dokonania tego wpisu”,

oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 378 § 1 k.p.c. poprzez

nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji w zakresie zarzutów organu

rentowego dotyczących zamiaru faktycznego zaprzestania prowadzenia przez

zainteresowaną działalności gospodarczej z dniem 28 lutego 2007 r., wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i wydanie przez Sąd Najwyższy orzeczenia o oddaleniu odwołania, wraz z

orzeczeniem o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółdzielnia, wniosła o jej oddalenie

wraz z zasądzeniem kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje;

Stosownie do art. 39813 § 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w

granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie skarga

nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania (jedyny zarzut skargi

odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania dotyczy naruszenia art. 378

§ 1 k.p.c., z którego wynika obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji).

Wynikający z art. 378 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. obowiązek rozpoznania sprawy w

granicach apelacji oznacza z jednej strony zakaz wykraczania przez sąd drugiej

instancji poza te granice, z drugiej zaś nakaz wzięcia pod uwagę i rozważenia

wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. W konsekwencji, sąd

drugiej instancji może - a jeżeli je dostrzeże, powinien - naprawić wszystkie

stwierdzone w postępowaniu apelacyjnym naruszenia przez sąd pierwszej instancji

prawa materialnego, niezależnie od tego, czy zostały wytknięte w apelacji, pod

warunkiem, że mieszczą się w granicach zaskarżenia, zaś wynikający z brzmienia

art. 378 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. obowiązek rozpoznania sprawy w granicach

apelacji powinien być rozumiany jako nakaz rozważenia wszystkich podniesionych

w apelacji zarzutów (tak w wyroku z dnia 10 sierpnia 2010 r., I PK 41/10 LEX nr

667488). Należy przy tym zaznaczyć, że granice apelacji w rozpoznawanej

sprawie, to zgłoszone żądanie zmiany orzeczenia (wyroku Sądu pierwszej instancji)

i oddalenie odwołania wnioskodawcy od decyzji organu rentowego. Skarżący w

istocie myli granice apelacji – te zawsze wytycza żądanie, z uzasadnieniem

zarzutów apelacyjnych. Rozpoznanie „sprawy" w granicach apelacji oznacza, że

sąd drugiej instancji nie koncentruje się jedynie na ocenie zasadności zarzutów

apelacyjnych, lecz rozstrzyga merytorycznie o zasadności zgłoszonych roszczeń

procesowych (w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych - o zasadności

odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego). W orzecznictwie

podkreśla się, że jakkolwiek postępowanie apelacyjne jest postępowaniem

odwoławczym i kontrolnym, to jednak zachowuje charakter postępowania

rozpoznawczego (por. także rozważania zawarte w uchwale składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999, nr

7-8, poz. 124). Należy także przypomnieć, że w sprawach z ubezpieczenia

społecznego - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem - treść decyzji wyznacza

zakres rozstrzygania w sądowym postępowaniu odwoławczym (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 nr 15,

poz. 601; wyrok z dnia 6 września 2000 r., II UKN 685/99, OSNAPiUS 2002 nr 5,

poz. 121; postanowienie z dnia 20 stycznia 2010 r., II UZ 49/09, niepublikowane).

W zaskarżonej decyzji z dnia 23 kwietnia 2009 r. wydanej w stosunku do

wnioskodawcy - Spółdzielni Mieszkaniowej „J." w M., organ rentowy objął

zainteresowaną Irenę S. ubezpieczeniami społecznymi z tytułu umowy zlecenia, i w

tym tylko zakresie – w związku z odwołaniem wnioskodawcy - rozpoznawana była

sprawa.

W związku z regulacją zawartą w art. 39813 § 1 i 2 k.p.c., z której wynika

zakres kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym - rozpoznaje on

sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, trzeba ponownie zwrócić

uwagę, że w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, Spółdzielnia Mieszkaniowa

(wnioskodawca) pozostając w przekonaniu, że zainteresowana, prowadząca

działalność od 1997 r. nadal prowadzi tę działalność, nie odprowadzała za nią

składek z tytułu wykonywania pracy na podstawie łączącej strony umowy cywilno-

prawnej. Przekonanie to ilustruje również zawarty w dniu 28 lutego 2007 r. aneks

do umowy w zakresie wynagrodzenia zainteresowanej, w którym występowała ona

jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, podobnie - jako przedsiębiorca –

była określona przy zawieraniu kolejnej umowy z dnia 28 grudnia 2007 r. Także

okoliczności towarzyszące, a więc wystawianie przez zainteresowaną rachunków

za wykonane prace opatrzonych firmową pieczątką, numerem NIP i REGON i

przedstawianie je Spółdzielni, samodzielne organizowanie pracy (godziny pracy), i

korzystanie z własnych środków oraz rozliczanie zainteresowanej jedynie za efekt

pracy, która nota bene mogła być wykonywana także za pośrednictwem innych

osób, dawało pełną podstawę do przyjęcia, że łącząca strony w spornym okresie

umowa cywilno-prawna, nie miała charakteru umowy zlecenia zawartej między

wnioskodawcą - Spółdzielnią Mieszkaniową „J." w M. a zainteresowana jako osobą

fizyczną, ale była to umowa zawarta z zainteresowaną jako prowadzącą działalność

gospodarczą. Tym samym brak podstaw prawnych do przypisywania Spółdzielni

obowiązku odprowadzania składek za zainteresowaną z tytułu rzekomo łączącej

strony umowy zlecenia (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy systemowej), gdy się zważy, że

obowiązek

ubezpieczenia

zainteresowanej

mógł

mieć

oparcie

w

tytule

ubezpieczenia, określonym w pkt 5 tego przepisu (osoby prowadzące pozarolniczą

działalność), który powstał wcześniej. Obowiązek ten ustałby, gdyby osoba dotąd

objęta ubezpieczeniem z tego tytułu, rzeczywiście zaprzestała prowadzenia takiej

działalności (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2005 r., I UK

105/04, OSNP 2005 nr 13, poz. 198), gdy tymczasem w ustalonych w sprawie

okolicznościach zaprzestanie takie (przynamniej w stosunku do wnioskodawcy w

sprawie) per facta concludentia nie miało miejsca. W tym kontekście należy

przypomnieć, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2007

r., III UK 35/07 (niepublikowany), obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej

pozarolniczą działalność – w tym działalność gospodarczą - wynika z faktycznego

prowadzenia tej działalności, a zatem o zaprzestaniu prowadzenia działalności

gospodarczej, powodującej wyłączenie z tego ubezpieczenia, decyduje faktyczne

zaprzestanie

tej

działalności.

Natomiast

kwestie

związane

z

formalnym

zarejestrowaniem, wyrejestrowaniem, czy zgłaszaniem przerw w tej działalności

mają ewentualnie znaczenie w sferze dowodowej, nie przesądzają natomiast same

w sobie o podleganiu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego (por. także

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03,

niepublikowane). Tym samym o prowadzeniu działalności gospodarczej rodzącej

obowiązek ubezpieczenia społecznego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt

4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie decyduje sam w sobie wpis do

ewidencji działalności gospodarczej.

Wszystkie te okoliczności zostały wzięte pod uwagę przez orzekający w

sprawie Sąd Apelacyjny. Tym się kierując - gdy podstawy skargi nie zostały

wykazane – orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 39814 k.p.c.

O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., biorąc pod uwagę taryfowe

wynagrodzenie pełnomocnika wnioskodawcy – § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (…) – Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.