Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 357/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension claim as Constitutional Court ruling does not apply to late acquirers of pension rights.

Numero d'incarto II UK 357/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a decision suspending her pension payments. The applicant argued that the Constitutional Court's ruling violated her property rights and freedom of profession by requiring her to resign from her job to receive the pension. The court determined that the Constitutional Court's decision only applied to those who acquired pension rights between January 2009 and September 2011, excluding the applicant who acquired rights later.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych; Art. 103a ustawy o emeryturach i rentach z FUS: The Constitutional Court ruling suspending the employment termination requirement applies only to pension rights acquired between January 2009 and September 2011, not to later acquirers.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension rights acquisition Constitutional Court ruling scope employment termination requirement property rights protection freedom of profession cassation appeal dismissal social security law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych
art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
Art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
1707) w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Art. 2 Konstytucji RP
art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
Art. 3 Konstytucji RP
Tylko ci ubezpieczeni nie musieli dokonywać wyboru między kontynuowaniem zatrudnienia a przejściem na emeryturę”.Z tego względu, skarga nie nadawała się do przyjęcia do rozpoznania, ponieważ nie spełniała przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c.aw
Art. 30 Konstytucji RP
Art. 31 ust. 1 Konstytucji RP
Art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP
Art. 65 ust. 1 Konstytucji RP
1 i 2, art. 65 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw.
Art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
z art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności „przez przyjęcie, że w zakresie, w jakim przepisy te znajdują zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury w okresie od 8 stycznia 2009 r.
Art. 21 ust. 1 Konstytucji RP
Art. 32 Konstytucji RP
2 Konstytucji RP) oraz godzi w fundamentalne zasady: zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), dyskryminując tym samym osoby, które nabyły prawo do emerytury przed 8 stycznia 2009r.; podważa nabyte prawo własności (art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Tylko ci ubezpieczeni nie musieli dokonywać wyboru między kontynuowaniem zatrudnienia a przejściem na emeryturę”.Z tego względu, skarga nie nadawała się do przyjęcia do rozpoznania, ponieważ nie spełniała przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c.aw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 357/13 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z wniosku H. H.-G.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.‎o prawo do emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2013 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Ubezpieczona wniosła skargę od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z 20 marca 2013 r. Zarzucono naruszenie:

1) art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32 i art. 64 ust. 1 i 2, art. 65 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności „przez przyjęcie, że w zakresie, w jakim przepisy te znajdują zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, nie mają zastosowania do osób, które nabyły to prawo w czasie obowiązywania art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co w szczególności pozostaje w sprzeczności z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) oraz godzi w fundamentalne zasady: zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), dyskryminując tym samym osoby, które nabyły prawo do emerytury przed 8 stycznia 2009r.; podważa nabyte prawo własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), ponieważ podjęta decyzją organu rentowego wypłata emerytury ubezpieczonej została wstrzymana (zawieszona) mocą zaskarżonej decyzji organu rentowego z dnia 29 września 2011 r., uzależniając tym samym ponowną wypłatę świadczenia od rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą, co z kolei godzi w wolność wyboru i wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP) oraz godność człowieka (art. 30 i 31 ust. 1 Konstytucji RP), których poszanowanie jest obowiązkiem władz publicznych; a co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia wnioskodawczyni”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy w postanowieniu z 24 kwietnia 2013 r., II UK 299/12, niepubl., stwierdził, że obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą – jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury – nie ma zastosowania do osób, które nabyły to prawo w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r. Podobnie orzekały Sądy Apelacyjne (zob. wyroki Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 24 kwietnia 2013 r., III AUa 974/12, LEX nr 1316284, 9 kwietnia 2013 r., III AUa 975/12, LEX nr 1322707, Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 27 marca 2013 r., III AUa 212/13, LEX nr 1314786, Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 17 kwietnia 2013 r., III AUa 1448/12, LEX nr 1322572).Skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt K 2/12 jest utrata mocy art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.

Nr 257, poz. 1726) z chwilą ogłoszenia sentencji wyroku w Dzienniku Ustaw w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie art. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych do osób, które nabyły prawo do emerytury przed dniem 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Oznacza to, że obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą - jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury - nie będzie miał zastosowania do osób, które nabyły prawo do emerytury w okresie od dnia 8 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.Trafnie więc w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że „wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył jednak sytuacji odmiennej niż ta, w jakiej znalazła się ubezpieczona.

Orzeczenie powyższe odnosi się bowiem jedynie do tych ubezpieczonych, którzy nabyli prawo do emerytury w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 30 września 2011 r., czyli w czasie, gdy przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS umożliwiały nabycie prawa do emerytury oraz kontynuowania dotychczasowego zatrudnienia (bez konieczności rozwiązania stosunku pracy). Tylko ci ubezpieczeni nie musieli dokonywać wyboru między kontynuowaniem zatrudnienia a przejściem na emeryturę”.Z tego względu, skarga nie nadawała się do przyjęcia do rozpoznania, ponieważ nie spełniała przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c.aw