Supreme Court dismisses pension appeal as legal issue already settled by prior precedent regarding industry classification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, dismissing the claimant's request for early retirement based on special working conditions. The appellant argued that the lower court incorrectly classified chemical industry work as energy industry work, violating specific regulations. The court determined this legal question had already been resolved in previous decisions, rendering the new appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if the legal issue raised has already been settled by its own prior jurisprudence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 355/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku C. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. o prawo do emerytury w obniżonym wieku,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 kwietnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […], na skutek apelacji pozwanego ZUS Oddziału w O., zmienił wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia 18 marca 2014 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie wnioskodawcy C. K. od decyzji organu rentowego z dnia 15 listopada 2013 r., odmawiającej przyznania prawa do wcześniejszej emerytury, po ustaleniu, że wnioskodawca nie legitymował się 15 letnim okresem pracy w szczególnych warunkach bądź w szczególnym charakterze i w związku z tym nie spełnił przesłanek określonych w art. 32 w związku z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm., dalej ustawa o emeryturach i rentach). W ocenie Sądu Apelacyjnego w sposób nieuprawniony Sąd pierwszej instancji zaliczył wnioskodawcy okres pracy na stanowisku elektromontera od dnia 8 sierpnia 1972 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. w zakładzie branży przemysłu chemicznego i lekkiego (G. […] S.A.), wymieniony w wykazie A w dziale VII stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz. 43 ze zm.), do pracy w warunkach szczególnych o jakiej mowa w dziale II wykazu A, dotyczącym prac wykonywanych w branży energetycznej (prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych).W skardze kasacyjnej od tego wyroku, zaskarżając go w całości, pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 184 w związku z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., w wyniku przyjęcia, że „ustawodawca uzależnił stanowiska pracy wykonywanej w warunkach szczególnych od branży w jakiej te stanowiska były zajmowane, pomimo tego, że odpowiada ona wymogom ustawowym a ponadto nie uwzględnienie przez Sąd rzeczywistych warunków pracy ubezpieczonego i nie zastosowanie wobec ubezpieczonego w całości przepisów zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r.”, oraz nieuwzględnienie, że „ubezpieczony będąc elektromonterem dokonywał napraw i konserwacji urządzeń elektroenergetycznych na wydziałach będących w ruchu gdzie jako podstawowe były wykonywane inne prace w warunkach szczególnych a zatem był narażony na podobne czynniki szkodliwe, co osoby pracujące przy procesie garbowania skór, a dodatkowo na czynniki związane z działaniem urządzeń elektrycznych”.
Pełnomocnik wnioskodawcy wskazał także na naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i „nakazu jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji (…) poprzez pominięcie okoliczności, iż wcześniej pięciu pracowników zatrudnionych przez tego samego pracodawcę na takim samym stanowisku jak odwołujący się nabyło prawo do wcześniejszej emerytury”. Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie wnioskodawcy prawa do emerytury poczynając od dnia 1 października 2013 r. wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na istotne zagadnienia prawne – „czy kwalifikowanie zatrudnienia jako pracy w szczególnych warunkach jest możliwe jedynie w oparciu o przypisanie zakładu pracy (pracodawcy) do określonej branży (działu przemysłu) czy uwzględnić należy również pracę w warunkach szczególnych wykonywaną przez ubezpieczonego pracującego w innym dziale przemysłu, w ramach swoich obowiązków stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jeżeli był narażony na działanie tych samych szkodliwych czynników, na jakie byli narażeni pracownicy zatrudnieni w branży wymienionej w wykazie A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.”, oraz „czy wykonywanie przez pracownika pracy na wydziałach gdzie jako podstawowe były wykonywane inne prace w warunkach szczególnych a zatem stałe narażenie ubezpieczonego na podobne czynniki szkodliwe, co osoby pracujące na tych wydziałach przy produkcji podstawowej winno być zaliczone do pracy w szczególnych warunkach przy przyjęciu, że ubezpieczony dodatkowo był narażony na czynniki związane z działaniem urządzeń elektrycznych”.
W ocenie pełnomocnika w sprawie istnieje także potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a nadto skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3) zachodzi nieważność postępowania lub4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.
W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, LEX nr 180841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN, 2002, nr 7, s. 10).
Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r., nr 13, poz. 5).
Przedstawione zagadnienie prawne, pomijając nawet, że w istocie zmierza ono jedynie do podważenia oceny poczynionych w sprawie ustaleń, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, było już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10 (niepublikowany) wskazał, że wynikające z wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji, jako pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Co prawda w wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., I UK 314/13 (OSNP 2015 nr 5, poz. 66), Sąd Najwyższy wskazał, że za wykonywaną w warunkach szczególnych należy uznać również pracę przyporządkowaną w wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do innego działu przemysłu niż ten, w którym jest świadczona, jeżeli stopień szkodliwości lub uciążliwości tego rodzaju pracy nie wykazuje żadnych różnic w zależności od branży, w której pracownik jest zatrudniony, jednak powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle odmiennego stanu faktycznego i nie znajduje zastosowania w wypadku wnioskodawcy.Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,