Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 344/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on social security disability pension regarding expert opinion evidence evaluation.

Numero d'incarto II UK 344/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a claimant seeking a work-related disability pension. The lower court dismissed the claimant's request to introduce a doctor's testimony and upheld the expert opinions which found no significant health deterioration linked to the 1986 workplace accident. The Court ruled that the appeal failed because the assessment of evidence and the evaluation of expert opinions fall outside the scope of cassation review under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; The Supreme Court does not review the assessment of evidence or the evaluation of expert opinions in cassation proceedings, limiting its jurisdiction to identifying significant legal issues or procedural invalidity.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal social security pension workplace accident expert opinion evidence free evaluation of evidence civil procedure code disability assessment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 217 § 3 k.p.c.
art. 217 § 3 k.p.c. i art.
art. 217 § 1 k.p.c.
i art. 217 § 1 k.p.c. w związku z art.
art. 227 k.p.c.
w związku z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z zeznań lekarza prowadzącego, jako świadka oraz art.
art. 233 § 1 k.p.c.
przez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z zeznań lekarza prowadzącego, jako świadka oraz art. 233 § 1 k.p.c.
art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
art. 3989 § 1 k.p.c.
Przyczyny te – określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
art. 217 § 3 k.p.c
art. 217 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UKN 5453/98

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 344/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku R. K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] w P.‎o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację R. K. wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 lutego 2014 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, […] Oddział w P. z dnia 12 października 2011 r., którą odmówiono jej przywrócenia renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W stanie faktycznym sprawy, ustalonym na podstawie opinii wydanych przez biegłych sądowych z zakresu medycyny nie stwierdzono, by stan zdrowia wnioskodawczyni uległ istotnemu pogorszeniu w stopniu uzasadniającym uznanie za osobę niezdolną do pracy, a zwłaszcza w związku z wypadkiem przy pracy jakiemu uległa w czerwcu 1986 r.Skarga kasacyjna wnioskodawczyni została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 217 § 3 k.p.c. i art. 217 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z zeznań lekarza prowadzącego, jako świadka oraz art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, polegające na niewyjaśnieniu sprzeczności między wnioskami opinii biegłych, a odmiennymi konkluzjami zawartymi w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że „wykonywanie dotychczasowego zatrudnienia nie jest wystarczającą przesłanką nabycia prawa do renty, jeżeli wiek, poziom wykształcenia i predyspozycje psychofizyczne usprawiedliwiają rokowania, że mimo upośledzenia sprawności organizmu możliwe jest podjęcie innej pracy w tym samym zawodzie albo po przekwalifikowaniu - podczas gdy z prawidłowej wykładni tego przepisu wynika, że niezdolnym do pracy jest osoba, która utraciła możliwość do pracy zgodnej ze zdobytymi wcześniej umiejętnościami i doświadczeniem (kwalifikacje rzeczywiste)”.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazała na wypełnienie przesłanek, o których stanowią art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ze względu na oczywistą zasadność skargi wynikającą z tego, że „zaskarżony wyrok obarczony jest wadą w kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Naruszenie prawa jest przy tym ewidentne i to w szczególności z przyczyn, które nie wymagają dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub prawniczej”. W szczególności wskazała na uznanie za niemieszczące się w granicach swobodnej oceny dowodów poprzestanie na bezkrytycznym przyjęciu tez opinii biegłych, bez konfrontowania ich w jakimkolwiek zakresie z pozostałym materiałem dowodowym. Wskazała, że „oczywistość naruszenia przepisów wynika także z nieuwzględnienia tez płynących z linii orzeczniczej prezentowanej w analogicznych sprawach, jak choćby z wyroku z dnia 23 marca 1999 r., II UKN 5453/98, wydanym w wyjątkowo zbliżonym stanie faktycznym, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. jest usprawiedliwiony w razie ustalenia braku związku między niezdolnością do pracy i wypadkiem przy pracy na podstawie opinii biegłych, bez wyjaśnienia sprzeczności między jej wnioskami a odmiennymi konkluzjami zawartymi w innych opiniach lekarskich przedłożonych przez stronę”.

Poza tym skarżąca przedstawiła jako występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, „ustalenie czy opinia lekarska, rozumiana jako zwykła i powszechna diagnoza stawiana w procesie leczenia, na skutek obserwacji lekarskiej (badania) i będąca przesłanką przepisania leków bądź zabiegów, a więc stanowiąca nierozerwalna część świadczenia medycznego, należy w rozumieniu kodeksu postępowania cywilnego do sfery faktów, czy też do sfery opinii, a w konsekwencji, czy może być przedmiotem tezy dowodowej zeznań świadka – lekarza”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniosek skarżącej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty jednocześnie na twierdzeniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, oraz że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Przyczyny te – określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. – wykluczają się; skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, iż konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego.Niezależnie od tego, zarówno ujęte w skardze argumenty na rzecz występowania istotnego zagadnienia prawnego, jak i wykazanie, że jest oczywiście uzasadniona, odnoszą się do oceny dowodów, która nie stanowi przedmiotu kontroli kasacyjnej (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.). l.n