Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of admissibility grounds under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social insurance fund's refusal of a bridge pension. The appellant argued that lower courts incorrectly interpreted statutes regarding work performed abroad for foreign shipowners without social security contributions. The court rejected this, noting the appeal lacked specific legal questions and failed to demonstrate serious interpretative doubts or conflicting case law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 2, 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue of general importance or a qualified need for interpretation, and merely contests the application of law in an individual case without specific legal formulation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 333/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku A.S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o prawo do emerytury pomostowej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6 listopada 2019 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 25 lipca 2018 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 8 listopada 2017 r., który zmienił decyzję pozwanego z 8 listopada 2017 r. i przyznał ubezpieczonemu A.S. prawo do emerytury pomostowej od 11 maja 2017 r.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.W ocenie skarżącego wątpliwości budzi to, czy wobec treści przepisów art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 4, 49 i 51 ustawy o emeryturach pomostowych, przepisy te można zastosować w rozpatrywanej sprawie i sporne okresy zaliczyć do okresu pracy w szczególnych warunkach, w rozumieniu art. 3 ustawy, a zatem okresy, w których ubezpieczony został skierowany przez pośrednika, niebędącego płatnikiem składek, do pracy u armatorów zagranicznych i czy ubezpieczonego można uznać za pracownika w rozumieniu przepisów ustawy.
Sądy obu instancji dokonały błędnej wykładni powyższych przepisów i rozszerzyły zastosowanie przepisów ustawy. Praca ubezpieczonego wykonywana była za granicą na rzecz obcego armatora, składki natomiast opłacił podmiot niezwiązany z ubezpieczonym stosunkiem pracy. W opinii Zakładu zaliczenie w tej sprawie okresów pracy u armatora zagranicznego nie znajduje uzasadnienia w oparciu o przytoczone przepisy. Zachodzi zatem potrzeba wykładni przez Sąd Najwyższy zaskarżonych przepisów prawa materialnego oraz oceny statusu prawnego ubezpieczonego, w związku z pracą u zagranicznych armatorów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd Apelacyjny oparł rozstrzygnięcie na samodzielnych ustaleniach oraz na gruntownej analizie prawa materialnego i niemałego orzecznictwa Sądu Najwyższego. Na tym tle ocenił indywidualną sytuację ubezpieczonego i jego prawo do emerytury pomostowej. Podkreśla się to, gdyż treść wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest bardzo ogólna i skromna. Wątpliwości skarżącego dotyczą kwestii, czy wskazane we wniosku przepisy „można zastosować w rozpatrywanej sprawie …”.
Oznacza to, że skarżący nie zgadza się z zastosowaniem prawa w sprawie objętej skargą. Odpowiada to podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżący nie odwołuje i nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Natomiast podstawy przedsądu, do których się odwołuje nie spełniają się z następujących przyczyn.Skarżący jedynie hasłowo odwołuje się do istotnego zagadnienia prawnego, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zagadnienie takie nie zostało w ogóle sformułowane. Istotne zagadnienie prawne to problem o ważkim znaczeniu dla dziedziny lub systemu prawa, opracowany na podstawie analizy przepisów, orzecznictwa a nawet doktryny, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, że takiej rangi zagadnienie rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy.
Brak jest tego we wniosku.Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do zwykłej wykładni prawa. Znaczenie jako druga podstawa przedsądu z at. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ma dopiero kwalifikowana potrzeba wykładni, wynikająca z poważnych wątpliwości w wykładni przepisów lub rozbieżności w orzecznictwie sądów. Jest odrębną podstawą przedsądu od istotnego zagadnienia prawnego (prawodawca wyraźnie rozróżnia te podstawy przedsądu – art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).Druga podstawa przedsądu nie spełnia się, gdy skarżący nie podjął nawet próby wskazania poważnych wątpliwości w wykładni powołanych przepisów.
Nie wykazuje też rozbieżności w orzecznictwie sądów na tle ich stosowania. Orzecznictwo jest w tym zakresie niemałe lecz zgodne. Wynika z wielu spraw. Orzeczenia te wskazał Sąd Apelacyjny (dla ilustracji w tym miejscu można powołać choćby tylko wyroki Sądu Najwyższego: z 19 kwietnia 2016 r., II UK 196/15, z 9 marca 2017 r., II UK 10/16, z 11 kwietnia 2018 r., II UK 23/17, z 19 czerwca 2018 r., II UK 204/17).Innymi słowy wniosek nie może domagać się kontroli prawomocnego wyroku przez Sąd Najwyższy na poziome zwykłej wykładni prawa.
Odpowiedzi na sformułowane kwestie dał Sąd powszechny w tej sprawie. Skarżący nie oparł wniosku na zasadnej podstawie przedsądu. Treść wniosku poprzestaje na zarzucie błędnej wykładni przepisów, co nie jest wystarczające, gdyż skarżący nie podważa jurydycznie argumentacji Sądu powszechnego i nie odwołuje się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Natomiast podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. mają charakter uniwersalny i ich przedmiotem zainteresowania nie jest ocena zastosowania prawa w indywidualnej sprawie.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).as