Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 316/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension appeal as lower court correctly applied disability laws based on expert opinions.

Numero d'incarto II UK 316/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a claimant against a social insurance fund's denial of a work-related disability pension. The appellate court had correctly determined that medical experts confirmed the claimant was no longer unable to work according to her qualifications after her previous disability period ended. The court ruled that no legal interpretation was needed because the lower court properly applied the relevant statutes based on the expert evidence presented.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych: The court must apply existing statutory definitions of work-related disability based on expert medical opinions rather than conducting new legal interpretation when the lower court's application of these provisions is factually sound.

Parole chiave

Generato dall'IA
work-related disability pension inability to work assessment expert medical opinion cassation appeal dismissal social insurance law legal interpretation requirement disability qualification standards

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
orzekł, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy w rozumieniu art. 12 ust.
Art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, art. 6 ust 1
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił
Art. 382 k.p.c.
wykładni pojęcia – niezdolność do pracy”, oraz wykładni art. 382 k.p.c. w kwestii
Art. 278 k.p.c.
Dotyczy to także dowodu z opinii biegłych - art. 278 k.p.c. (por.
art. 382 k.p.c
wykładni pojęcia – niezdolność do pracy”, oraz wykładni art. 382 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
art. 278 k.p.c
Dotyczy to także dowodu z opinii biegłych - art. 278 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
wyrok z dnia 24 sierpnia 2010 r., I UK 64/10
przykładowo wyrok z dnia 24 sierpnia 2010 r., I UK 64/10 - LEX nr 653663, czy
wyrok z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 125/08
wyrok z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 125/08 - niepublikowany, w którym przyjęto,
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPiUS 1998
II UK 184/03
listopada 2003 r., II UK 184/03, niepublikowane, z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK
III UK 103/04
I PK 233/07
103/04, niepublikowane, czy też z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP
I PK 230/02
dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz.
I UK 64/10
Supreme Court dismisses appeal on pension rights, upholding lower court's finding of insufficient contribution periods.
II UK 125/08
wyrok z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 125/08 - niepublikowany, w którym przyjęto,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 316/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku M.S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 3 sierpnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2011 r., Sąd Apelacyjny zmienił, na skutek

apelacji strony pozwanej - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wyrok Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 grudnia 2009 r. i

oddalił odwołanie wnioskodawczyni M. S. od decyzji organu rentowego z dnia 6

maja 2009 r., odmawiającej przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do

pracy w związku z chorobą zawodową, wobec niespełnienia przesłanek

określonych w art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz.

1227 ze zm.). W ocenie Sądu Apelacyjnego, opinie biegłych lekarzy dermatologa i

alergologa powołanych przez Sąd pierwszej instancji koncentrowały się na istnieniu

choroby

zawodowej,

nie

rozstrzygając

kwestii

niezdolności

do

pracy

wnioskodawczyni w związku z tą chorobą. Sąd drugiej instancji uzupełnił

postępowanie dowodowe, dopuszczając dowód z opinii biegłego lekarza z zakresu

medycyny pracy i dermatologa celem ustalenia czy wnioskodawczyni (mająca

przyznane prawo do renty w związku z chorobą zawodową od dnia 1 listopada

2008 r. do dnia 31 października 2010 r.) po tym dniu jest nadal niezdolna do pracy

zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji w związku z chorobą zawodową.

Wobec jednoznacznej oceny biegłych wyrażonej w opiniach, Sąd drugiej instancji

orzekł, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a tym samym nie spełniła przesłanek do

uzyskania dochodzonego świadczenia.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawczyni i

zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 12 ust. ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, art. 6 ust 1

pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 167,

poz. 1322 ze zm.), oraz przepisów postępowania - art. 233 i 382 k.p.c., wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania w tym

kosztach zastępstwa procesowego.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono potrzebą

wykładni „art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w

związku z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu

społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zakresie

wykładni pojęcia – niezdolność do pracy”, oraz wykładni art. 382 k.p.c. w kwestii

„zakresu w jakim Sąd drugiej instancji może przeprowadzić postępowanie

dowodowe i zakresu w jakim to postępowanie może stać się podstawą orzeczenia

Sądu drugiej instancji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia

skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie

organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z

dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.)

rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w

ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów

powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków

odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i

rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach. Skarga kasacyjna nie jest

więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia

sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na

przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli

prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności

ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się

weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie

dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w

tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe,

które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w

art. 3989 § 1 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest

potrzeba wykładni przepisów prawa (tak jak w ocenianej skardze), konieczne jest

określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem,

na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem

rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Ponadto

konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów,

które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej

propozycji interpretacyjnej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3

listopada 2003 r., II UK 184/03, niepublikowane, z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK

103/04, niepublikowane, czy też z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP

2009 nr 3-4, poz. 43). Konieczne jest także, choćby przykładowe, wskazanie

orzeczeń, w których ten sam przepis prawa byłyby odmiennie wykładany. Wypada

również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już

stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził

swój

pogląd

we

wcześniejszych

orzeczeniach,

brak

nadto

okoliczności

uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz.

5). W okolicznościach sprawy natomiast, uzasadnienie skargi kasacyjnej w istocie

sprowadza się do polemiki z poczynionymi na podstawie opinii biegłych ustaleniami

Sądu drugiej instancji, co do zdolności wnioskodawczyni do pracy zgodnej z

posiadanymi kwalifikacjami. Wnioski biegłych powołanych przez Sąd drugiej

instancji wyrażone w konkluzji opinii były zgodne, a wobec zastrzeżeń co do opinii

biegłego, Sąd dopuścił dodatkowo dowód z uzupełniającej ustnej opinii biegłego z

zakresu medycyny pracy, który podtrzymał swoją wcześniejsza ocenę stanu

zdrowia wnioskodawczyni. W sprawie – wbrew twierdzeniom skargi - nie zachodzi

potrzeba dokonania wykładni art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30

października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i

chorób

zawodowych,

definiującego

niezdolność

do

pracy,

ale

w

istocie

zastosowania tych przepisów, a to prawidłowo uczynił Sąd drugiej instancji,

uwzględniając opinie biegłych lekarzy, z których wynikało, że wnioskodawczyni nie

jest obecnie osobą niezdolną do pracy, a zatem niespełniła przesłanek określonych

w art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Na temat pojęcia niezdolności do

pracy, stanowiącej przesłankę nabycia uprawnień rentowych Sąd Najwyższy

wypowiadał

powodujących

się

wielokrotnie,

konieczność

generalnie

pozostawania

uznając,

iż

w

leczeniu

stałym

istnienie

nie

schorzeń

stanowi

samodzielnej przyczyny uznania częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy,

chociaż w pewnych okresach wymaga czasowych zwolnień lekarskich (por.

przykładowo wyrok z dnia 24 sierpnia 2010 r., I UK 64/10 - LEX nr 653663, czy

wyrok z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 125/08 - niepublikowany, w którym przyjęto,

że upośledzenie organizmu nie jest wystarczającą przesłanką przyznania renty, w

sytuacji, gdy mimo tego upośledzenia możliwe jest podjęcie dotychczasowej pracy i

systematyczne leczenie schorzenia).

Nie znajduje także uzasadnienia wskazana w uzasadnieniu przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania potrzeba wykładni art. 382 k.p.c. Przepis ten w

powiązaniu z art. 381 określa podstawę rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. Z

regulacji tej wynika, że sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału

zebranego

w

postępowaniu

w

pierwszej

instancji

oraz

w

postępowaniu

apelacyjnym, co oznacza uprawnienie tego sądu do ewentualnego uzupełnienie

ustaleń faktycznych zależnie od potrzeby. Postępowanie dowodowe sąd ten

przeprowadza wówczas, gdy jest to celowe w okolicznościach sprawy, tak jak w

ocenianej sprawie. Dotyczy to także dowodu z opinii biegłych - art. 278 k.p.c. (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPiUS 1998

nr 3, poz. 100).

Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.