Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 315/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal claiming signing invoices constitutes work during sick leave.

Numero d'incarto II UK 315/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court ruling denying sick pay. The appellant argued that signing financial documents during sick leave constituted remunerative work, thereby forfeiting benefits, while the court found these acts were merely formal obligations necessary for business continuity. The court ruled that such administrative tasks do not equate to performing the substantive duties of a sole proprietorship and that the lower court correctly applied the law without error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Signing financial documents by a sole proprietor during sick leave does not constitute remunerative work if no substantive business activities are performed.

Parole chiave

Generato dall'IA
sick leave benefits remunerative work definition sole proprietorship duties administrative obligations cassation admissibility social security law formal vs substantive work

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art.
art. 3984 k.p.c
Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por.
art. 3989 k.p.c
Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UK 359/08
Formal business tasks during sick leave do not constitute work causing loss of sick pay entitlement.
II UK 49/04
II UK 317/07
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07; LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz.
I UK 339/07
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07; LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz.
I PKN 15/01
Supreme Court dismissed cassation as inadmissible due to lack of obvious legal error under Polish Labor Code.
I UK 218/07
100; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616).
I UK 291/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for asbestos work pension due to insufficient legal issue argumentation.
I CSK 343/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and causal link between state inaction and loss.
II UK 76/03
Supreme Court distinguishes between self-employed work and employer duties to preserve sick leave benefits.
II UK 44/2006
247 z dnia 9 października 2006 r., II UK 44/2006, OSNP 2007 nr 19-20, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 315/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku R. O. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w P. ‎o zwrot zasiłku chorobowego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 kwietnia 2017 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt III Ua (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Odwołujący się R. O. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 stycznia 2016 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 372 ze zm., dalej ustawa zasiłkowa), przez uznanie, że czynności odwołującego się, polegające na podpisywaniu dokumentów finansowych w okresie niezdolności do pracy, stanowią wykonywanie pracy zarobkowej, co skutkuje utratą przez powoda prawa do zasiłku chorobowego w okresach objętych zaskarżoną decyzją, pomimo że działanie te miały charakter zachowawczy i wiązały się z koniecznością wykonywania obowiązków formalnoprawnych wynikających z rodzaju prowadzonej przez powoda działalności gospodarczej oraz zapewnieniu ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, gdyż „w dorobku orzeczniczym Sądu Najwyższego można odnaleźć wyroki, w których niniejszy Sąd pochylił się nad kwestią ustalenia zakresu pojęcia pracy zarobkowej w rozumieniu w art. 17ust. 1 u.ś.p. W dalszym ciągu jednak w/w termin budzi poważne wątpliwości i wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, w tym także Sądu Najwyższego, powodując diametralnie różne orzeczenia” .Skarżący wskazał także, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, bowiem „W niniejszej sprawie kluczowym problemem jest rozwikłanie problemu: czy aktywność podmiotu prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą (i będącego jednocześnie pracodawcą) wynikającą z uprzednio zaciągniętych zobowiązań w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego jest podstawą do pozbawienia go prawa do zasiłku chorobowego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1254 ze zm.), rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.

Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie istnieje rozbieżność w prezentowanej w orzecznictwie sądowym wykładni art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej.

Poglądy zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w żadnym razie nie pozostają we wzajemnej sprzeczności, albowiem tak samo interpretują użyte w tym przepisie pojęcie „pracy zarobkowej”, za którą nie uznaje się jedynie sporadycznej, wymuszonej okolicznościami, aktywności zawodowej (por. wyroki z dnia 7 października 2003 r., II UK 76/03, OSNP 2004 nr 14, poz. 247 z dnia 9 października 2006 r., II UK 44/2006, OSNP 2007 nr 19-20, poz. 295; z dnia 17 stycznia 2002 r., II UKN 710/00, OSNP 2003 nr 20, poz. 498).Sąd Najwyższy wyjaśnił, że nie każdy przejaw aktywności stanowi wypełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, powodujące utratę prawa do zasiłku chorobowego.

Jak zaznaczył, jest tak w przypadku, gdy chodzi o zachowania o charakterze incydentalnym. Tylko zatem sporadyczna, wymuszona okolicznościami, aktywność zawodowa może usprawiedliwiać zachowanie prawa do zasiłku chorobowego (wyrok z dnia 9 października 2006 r., II UK 44/06 (OSNP 2007 nr 19-20, poz. 295). W wyroku z dnia 15 czerwca 2007 r., II UK 223/06 (OSNP 2008 nr 15–16, poz. 231), Sąd Najwyższy wskazał z kolei, że podpisywanie dokumentów w imieniu spółki przez prezesa jej zarządu w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, choć były inne osoby uprawnione do ich podpisywania, stanowi wypełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i wobec tego powoduje utratę prawa do zasiłku chorobowego.Stanowisko to potwierdza również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., II UK 186/11 (LEX nr 1216851), bowiem z jego stanu faktycznego wynika, że cała aktywność zawodowa wnioskodawczyni ograniczyła się do podpisania kilku faktur przygotowanych przez zatrudnionych.

Także w wyroku z dnia 6 maja 2009 r., II UK 359/08 (OSNP 2011 nr 1-2, poz.

16) ustalono, że wnioskodawczyni nie wykonywała w trakcie zwolnień lekarskich pracy zarobkowej, bo nie nadzorowała zatrudnionych pracowników, nie obsługiwała klientów, nie dokonywała zaopatrzenia sklepu, a zatem nie zajmowała się takimi czynnościami, które towarzyszą rodzajowi prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a jedynie podpisywała dokumenty finansowe sporządzone przez inną osobę. W ten pogląd wpisuje się także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2004 r., II UK 49/04 (niepublikowany), w którym z ustaleń faktycznych wynikało, że ubezpieczona przed chorobą obsługiwała klientów w sklepie, jeździła po towar i odbierała go od dostawców i wykonywała czynności administracyjnoprawne, a podczas niezdolności do pracy tylko podpisywała niektóre faktury i jedną umowę, której ważność zależała od jej podpisu, oraz konsultowała się z współwłaścicielem.Odnosząc się natomiast do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika ona zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07; LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494; z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616).

W tej kwestii zaś oczywistej zasadności skargi zauważyć należy, że nawet pobieżna lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wyraźnie wskazuje, że Sąd Okręgowy, dokonując oceny prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w pełni respektował taką właśnie wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, skoro przyjął, że odwołujący się w okresach orzeczonej niezdolności do pracy w sposób stały, a nie incydentalny wykonywał bieżące czynności związane z prowadzeniem swoich firm, zakres jego czynności nie uległ zmianie, z wyjątkiem zaniechania fizycznej obecności w firmie R..Poza tym, wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że równoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne lub potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość powoływania się na oczywistą zasadność skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, LEX nr 1430990 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 343/13, LEX nr 1523355).Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. l.n