Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 305/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on mining pension due to lack of legal interpretation need.

Numero d'incarto II UK 305/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a claimant against a social insurance fund's decision denying a mining pension. The claimant argued that the lower court incorrectly interpreted the statutory requirements for mining work, while the social insurance fund contended that the claimant's role as a social labor inspector did not qualify as mining employment. The court ruled that the lower court's interpretation was correct and no serious legal doubts existed requiring Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 50a ust. 1, 50c ust. 1, 50e ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the lower court's interpretation of the law is clear and no serious legal doubts or conflicting case law exist.

Parole chiave

Generato dall'IA
mining pension eligibility social labor inspector role cassation appeal admissibility legal interpretation necessity Fundusz Ubezpieczeń Społecznych

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
5).Wskazana w skardze kasacyjnej „potrzeba wykładni art. 50a ust.
Art. 50c ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Nie wymaga także wykładni Sądu Najwyższego definicja pracy górniczej z art. 50c ust.
Art. 50e ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w kontekście przepisu art. 50e ust.
Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.
Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach orzeczono z mocy art.
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c., oraz art.
art. 382 k.p.c
391 § 1 k.p.c., oraz art. 382 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11
I PK 306/02
11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz.
V CSK 3/05
Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; plaintiff's argument was factual, not legal, violating procedural requirements.
I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r.
I PK 43/11
Supreme Court dismisses cassation appeal where employer's dismissal was lawful and no legal question exists.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 305/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku D. J.-O.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 listopada 2013 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2012 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację wnioskodawcy D. J.-O. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L., którym oddalono jego odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 20 lutego 2012 r., odmawiającej przyznania prawa do emerytury górniczej, gdyż wnioskodawca nie legitymował się 25 letnim okresem pracy górniczej i w związku z tym nie spełnił przesłanek określonych w art. 50a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że zgodnie z obecnie obowiązującym art. 50c ustawy o emeryturach i rentach z FUS, funkcja zakładowego społecznego inspektora pracy nie jest traktowana jako równorzędna z pracą górniczą, a okres pełnienia takiej funkcji nie podlega zaliczeniu do okresów pracy górniczej, o których mowa w art. 50a tej ustawy.W skardze kasacyjnej od tego wyroku, zaskarżając go w całości, pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 50a ust. 2, 50c ust. 1 pkt 1, oraz 50d ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz przepisów postępowania – art. 382 i 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., oraz art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 § 1, 227 i 233 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono potrzebą wykładni „art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w kontekście przepisu art. 50e ust. 2 ustawy na tle nieobowiązującego już przepisu art. 36 ust. 3 ustawy w ówczesnym brzmieniu (…)”, a także wskazaną w uzasadnieniu wniosku oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu rentowego wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie wraz z orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.

Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1)w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2)istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3)zachodzi nieważność postępowania lub4)skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, Lex nr 180 841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10).

Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).Wskazana w skardze kasacyjnej „potrzeba wykładni art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w kontekście przepisu art. 50e ust. 2 ustawy” nie znajduje uzasadnienia.

Dokonując wykładni art. 50e ust 2 Sąd drugiej instancji słusznie wskazał, że w wymienionych w tym przepisie kategoriach zatrudnienia nie mieści się pełnienie funkcji zakładowego społecznego inspektora pracy. Nie wymaga także wykładni Sądu Najwyższego definicja pracy górniczej z art. 50c ust. 1, należy bowiem zauważyć, że obecna definicja pracy górniczej z art. 50c ust. 1 ustawy stanowi w punktach od 1 - 9 powtórzenie regulacji z uchylonego art. 36 ust. 1 pkt 1-9. Pomija natomiast zatrudnienie określone uprzednio w art. 36 ust. 1 pkt 10 - 12, w tym zatrudnienie w urzędach górniczych, jeżeli zatrudnienie było związane z wykonywaniem czynności inspekcyjno-technicznych w kopalniach, przedsiębiorstwach i innych podmiotach określonych w pkt 1-4.

Nowelizacja przepisów eliminuje zatem z pojęcia pracy górniczej zatrudnienie na stanowiskach związanych z wykonywaniem czynności administracyjno - technicznych, co nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. Za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11 (niepublikowany), warto też wskazać, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi.

Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach orzeczono z mocy art. 102 k.p.c. aw