Polish Supreme Court dismissed war pension appeal, upholding expert opinion on causal link between deportation and disability.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Polish Supreme Court rejected the applicant's cassation appeal against a lower court ruling denying her war disability pension. The applicant argued that the appellate court incorrectly failed to establish a causal link between her deportation to the USSR and her subsequent anxiety disorders, citing specific articles of the War Veterans Act. The court dismissed the appeal because the lower courts' free evaluation of evidence, including expert opinions, did not warrant a retrial under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o kombatantach; Art. 393 § 3 pkt 3 k.p.c.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the lower courts' free evaluation of evidence, including expert opinions, does not raise serious doubts requiring a retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 303/04
POSTANOWIENIE
Dnia 19 maja 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z wniosku B. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.
o rentę inwalidy wojennego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.
z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z 16
września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03 oddalił apelację B. M. wniesioną od
wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 6
października 2003 r., sygn. akt V U …/02.
W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji, odnosząc się do zarzutów
apelacyjnych, wskazał, iż Sąd
Okręgowy nie wykroczył w swych ustaleniach i
wnioskach poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów w zakresie
niezbędnym do ustalenia oceny zdolności skarżącej do pracy w związku z jej
deportacją do ZSRR. Nie popełnił również błędów w rozumowaniu w zakresie
ustalonych faktów i ich kwalifikacji prawnej.
W ocenie Sądu Apelacyjnego również zarzut, iż ostatni zespół biegłych ( w
swej opinii z dnia 6 czerwca 2003 r.) nie wykluczył związku przyczynowego
pomiędzy pobytem ubezpieczonej w ZSRR a jej zaburzeniami lękowymi, nie
znajduje żadnego uzasadnienia w całości zgromadzonego materiału dowodowego.
Samo bowiem przyznanie przez zespół biegłych braku możliwości hipotetycznego i
teoretycznego
wykluczenia
związku
przyczynowego
pomiędzy
pobytem
ubezpieczonej w ZRR a uogólnionymi jej zaburzeniami lękowymi, nie oznacza, iż
biegli ci powyższy związek przyjęli. Wręcz przeciwnie, ich ostateczny wniosek był
odmienny.
Od powyższego wyroku wnioskodawczyni wniosła kasację, w której
zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez
niewłaściwą wykładnię a w szczególności art. 12 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3
ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach
będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, poprzez przyjęcie
przez Sąd apelacyjny, że pomiędzy deportacją wnioskodawczyni a niezdolnością
do pracy nie istnieje związek przyczynowy pomimo tego, iż od najmłodszych lat
wnioskodawczyni uskarżała się na liczne schorzenia;
jak również naruszenie prawa procesowego, tj: art. 233 k.p.c., art. 286 k.p.c. i art.
28 § 2 k.p.c.
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazano, że wyrok
Sądu Apelacyjnego w G. zapadł z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz
przepisów postępowania, wskazanych w zarzutach kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przechodząc do oceny kasacji w tej konkretnej sprawie należy zauważyć co
następuje. W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności, które z urzędu
uzasadniałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy nie doszukał się także w zakresie okoliczności z art. 393 3 § 1
pkt 3 k.p.c. wystarczająco silnych argumentów skarżącego, uzasadniających
poważne wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów w kasacji, które
mogłyby skutkować
przejęciem
kasacji do rozpoznania. Dokonana przez
orzekające Sądy swobodna ocena dowodów, wpływająca na ustalenie prawa do
renty inwalidy wojennego, oparta na wynikach obszernego postępowania
dowodowego (opinii biegłych), przy ustalonym w tej mierze orzecznictwie, nie może
być rozpatrywana w kategoriach konieczności wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości.
Kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które ani nie
budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Polemika i
kwestionowanie ustaleń dokonanych przez sądy w granicach swobodnej oceny
dowodów nie wystarcza w ocenie Sądu Najwyższego do przyjęcia kasacji do
rozpoznania. Do wyłącznej oceny Sądu rozpoznającego sprawę należy kwestia
ustalenia, czy opinia biegłego jest wystarczająco silnym dowodem w sprawie czy
istnieje też potrzeba uzupełniającego przesłuchania biegłego na rozprawie.
Jeżeli więc uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób
pozwalający na ocenę słuszności argumentacji w tym zakresie.
Biorąc powyższe pod rozwagę i nie znajdując wystarczająco silnych
okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania, Sąd Najwyższy
orzekł jak w sentencji.