Supreme Court dismisses social security disability pension appeal as expert opinion was sufficient and procedural law not violated.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the applicant's cassation appeal against a social security office decision denying disability pension. The applicant argued that the lower court violated procedural rules by relying solely on expert opinions without ordering additional expert testimony. The court held that the existing expert opinions were sufficient, logical, and met legal requirements, making further evidence unnecessary. Consequently, the cassation was rejected because no significant legal issue existed and the claim of obvious merit was unsubstantiated.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 233 k.p.c.; Art. 285 § 1 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if the lower court's reliance on expert opinions is sufficient and logical, and the applicant fails to demonstrate that the decision is obviously erroneous or that a significant legal issue exists.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 300/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gersdorf w sprawie z wniosku M. L.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w P.o rentę z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 listopada 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
ZUS decyzją z dnia 23 lipca 2009 r. odmówił M. L. przyznania prawa do renty nie stwierdzając niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od tej decyzji a Sad Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r. oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy ferował wyrok na podstawie opinii biegłych, które uznał za fachowe. Apelacje od tego wyroku wniosła M. L.. Domagała się w niej rozpoznania wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych.Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., III Aua […] oddalił apelacje, w motywach swego rozstrzygnięcia wskazując, że opinia biegłych sądowych wielu specjalności jest pełna i logiczna. W tym stanie rzeczy powoływanie innych biegłych było zbędne. Wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […], twierdząc, iż jest ona oczywiście uzasadniona, a sąd naruszył przepisy proceduralne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Szczególnie pozbawione jest uzasadnienia prawnego twierdzenie, iż skarga jest oczywiście zasadna, gdyż narusza prawo.
W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie można zawrzeć w treści skargi stwierdzenia, że orzeczenie oczywiście narusza prawo, lecz trzeba wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Nawet jednak w tym ostatnim przypadku należy wykazać, na czym polega i z czego wynika ocena skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca nie wykazała, iż zaskarżone orzeczenie jest ewidentnie błędne i już na pierwszy rzut oka wymaga uchylenia. Skarżąca nie uzasadniła naruszenia przepisów prawa procesowego tym bardziej, że powołanie się na art. 233 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym jest co do zasady niedopuszczalne.
Lakoniczność uzasadnienia nie świadczy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jeśli tylko przyczyny ferowania wyroku są jasne.Przyjmując opinię biegłego Sąd drugiej instancji nie przekroczył wyznaczonych w art. 233 § 1 k.p.c. granic swobodnej oceny dowodów, opierając się na opinii biegłego odpowiadającej wymaganiom z art. 285 § 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, że żądanie uzupełnienia dowodu z opinii biegłego jest bezpodstawne, jeżeli sprawa została dostatecznie wyjaśniona (por. m.in. wyrok z dnia 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPiUS 1997 Nr 23, poz. 476) a także, iż sąd nie jest obowiązany dążyć do sytuacji, aby opinią biegłego zostały przekonane również strony; wystarczy że opinia jest przekonująca dla sądu, który też wiążąco ocenia, czy biegły wyjaśnił wątpliwości zgłoszone przez stronę (por. wyrok z dnia 19 maja 1998 r., II UKN 55/98, OSNAPiUS 1999 Nr 10, poz. 351).
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 1 i § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.aw